Verslagen

Daar sta je dan verslagen
door een werkelijkheid
die bijna als een metgezel
het leven met je deelde
dag na dag eiste hij je op
en met overgave liet je
je doen en laten erdoor bepalen

Verslagen ben je
en ook al wist je wekenlang
dat dit moment zou komen
toch sta je bedgekluisterd
met lege handen
vol verdriet
te staren
in het woordeloos verhaal

Verslagen voel je je
omdat het kleine beetje tijd
dat je nog gegeven was
te kort bleek
en nu is vervlogen
in de dag
terwijl een zee van tijd nog rest
aan een verstorven horizon

Verslagen
in je hoop
in je droom
verslagen
in je wezen
verslagenheid alom

Bron: Hanneke van Kessel PSW Atelier Weert

Volle agenda

Voor zover ik nu kan overzien, wordt de komende tijd een drukke maar leuke periode. Op 1 april is de cabaretvoorstelling Reijn en Goed, die ons en alle andere bezoekers door De Oranjerie is aangeboden n.a.v. het voorval tijdens Cabarestafette. De volgende dag komt de firma RDG Kompagne de sms-kaart en de kabel voor de Gewa leveren en installeren. Vanaf dat moment zal ik meer gaan smssen dan in mijn hele levensfase daaraan voorafgaand. Als de weergoden het toestaan, wil ik de verrichtingen van mijn oudste zoon in de tenniscompetitie volgen. De eerste vier wedstrijddagen zijn in april en de overige drie in de tweede helft van mei gepland. Tussendoor gaan we naar de musical Billie Holiday met o.a. Ruth Jacott en Celtic Rhythms, een optreden van een Ierse dansgroep. Dinsdag 6 mei zou ik weer voor longfunctie-onderzoek naar het academisch ziekenhuis in Maastricht moeten. Vooralsnog bespeur ik echter geen verandering t.o.v. half januari en als dat zo blijft, voel ik er veel voor om die afspraak te verzetten. Het Pinksterweekend staan de musical Ciske de Rat en het concert van Roger Waters op het programma. Voor wat het laatste evenement betreft, hopen we op gunstige in ieder geval droge weersomstandigheden. Met de cabaretier Jochem Myer, sluiten wij op 17 mei het theaterseizoen 2007-2008 af. Dan moet het zeker mogelijk zijn, om veel in de buitenlucht te vertoeven en van de zon te genieten. Bovendien volgen rond die tijd de grote sportevenementen elkaar op, met als slagroom op de taart het EK voetbal in Oostenrijk en Zwitserland.

Over en uit

Als de voetbalcompetitie van de eredivisie nog niet beslist was, dan is dat na het paasweekend zeker het geval, alleen de manier waarop stemt tot ongenoegen. In een fase dat ieder doelpunt en wedstrijdpunt telt en cruciaal kan zijn, krijgen we te maken met arbitrale dwalingen en blunders. Onbegrijpelijk dat zowel scheids- als grensrechter niet kunnen, waar de rest van voetbalkijkend Nederland wel toe in staat is, nl. eenvoudigweg objectief vaststellen. Er zijn zelfs arbiters, die na confrontatie met de camerabeelden, toch achter hun beslissing blijven staan of deze hooguit discutabel vinden. Zo worden de Eindhovenaren in het zadel geholpen en kunnen de voorbereidingen van het kampioensfeest in volle gang worden gezet. Nadat P.S.V. zaterdag van F.C. Groningen wist te winnen, verloren de directe vervolgers waardoor de spanning, althans voor het kampioenschap, compleet is weggeëbd. Het is zuur, dat de nederlagen van Ajax en Feyenoord niet of niet alleen aan de spelers valt te verwijten maar ook of grotendeels de heren die de spelregels moeten hanteren. De Amsterdammers wordt een duidelijke penalty onthouden na een overtreding van F. C. Twente-doelman Bosker op Suarez, die soms vrijwillige buitelingen maakt, hetgeen niet uitsluit dat hij ook ten val kan worden gebracht. Bij de Rotterdamse derby werd om een duistere reden, de keeper van Sparta gleed weg en viel achterover, een zuivere goal van Feyenoord afgekeurd. Triest dat na de politie nu de arbitrage een steentje bijdraagt aan de competitievervalsing in de hoogste afdeling van het betaald voetbal.

Witte Pasen

Niets is zo grillig als het weer. In februari haalden we al vijftien graden boven nul en leek het wel voorjaar. Nu de lente echt is begonnen, daalt de temperatuur richting nulpunt en kunnen we maartse buien verwachten. Als de weersvoorspelling uitkomt, dan worden het winterse paasdagen met kans op sneeuw. Pasen houdt van oudsher in dat de tuin er netjes bijligt en de mensen op hun paasbest gekleed zijn. Waarschijnlijk zullen dit jaar de paaseieren binnenshuis verstopt en gezocht moeten worden en de nieuwe kleren in de kast kunnen blijven omdat ze te zomers zijn. De die-hards, die geen koude natte neus en meer schuwen, zullen met de regenlaarzen of snowboats door de tuin moeten stappen, in een poging om alles terug te vinden. Hoe dan ook het uitgebreid ontbijt in de warme woonkamer zal dubbel zo lekker smaken, als het buiten bar en boos is. Wellicht is de tijd rijp om een paas-cd met nummers als "I'm Dreaming of a White Eastern" en "Let It Snow" op de markt te brengen.

NOStalgie

Dankzij de stakingen van de politie werden twee zogenaamde superzondagen om zeep geholpen, met als gevolg dat andere wedstrijddata voor voetbaltoppers moesten worden gezocht. Woensdag werd P.S.V. - Ajax gespeeld en diezelfde avond was ook de halve finale voor de K.N.V.B. beker tussen Heracles en Roda J.C. gepland. De uitzendrechten van competitie- en bekerwedstrijden zijn helaas nog even in handen van R.T.L. en zo kon het gebeuren dat eerst live verslag werd gedaan van Heracles - Roda J.C. incl. verlenging en penalties. Roda J.C. staat garant voor vechtvoetbal en Heracles kan daar ook weinig anders tegenover stellen maar beide teams hebben het wel ver geschopt. Er werd bijna een speler onthoofd maar that's all in the game, zullen we maar zeggen. De ploeg uit Kerkrade staat er zelfs voor de zoveelste keer mee in De Kuip voor de eindstrijd tegen Feyenoord.
Om half twaalf, dus nog net op de speeldag zelf, kwam dan het belangrijke treffen tussen de nummers een en twee van de eredivisie aan bod. Wat ik in samenvatting van P.S.V. - Ajax heb gezien, was geen hoogstaand voetbal en een topper onwaardig. Veel individuele acties werden door overtredingen afgebroken en m.i. te weinig met een gele kaart bestraft. Hadden de Amsterdammers een van de vroege kansen kunnen benutten, dan was het misschien een andere wedstrijd geworden en de spanning in de competitie teruggekeerd. Nu is de kans dat de Einhovenaren het kampioenschap mislopen, net zo klein als het bereiken van de play-offs voor Louis van Gaal en zijn A.Z.
De actievoerende politie is inmiddels akkoord gegaan met een nieuwe c.a.o. voor de komende jaren en vanaf het nieuwe voetbalseizoen is vrijwel alles weer in vertrouwde handen bij de N.O.S. te volgen. Goede verslaggevingen van live wedstrijden en samenvattingen in logische volgorde, op vaste dagen en gezette tijden, zonder overbodig blabla en irritante reclameblokken en ook zonder onnodige afgelastingen en competitievervalsing, liggen in het verschiet.

Als een boom

Als een boom
diepgeworteld
in de aarde
de kruin
hoog in de wind
wuivend naar eenieder
de takken
in al hun eenvoud
toch statig en voornaam

Als een boom
stil verankerd
in de menselijke ruimte
de kruin
vol overgave
neerbuigend
de takken
als armen om eenieder
heengeslagen

Als een boom
ontworteld
en geveld
de kruin
platgestreken
in de wind
de takken
broos en eenzaam
terugverwijzend naar wie hij was

Als een boom...

Bron: Kees Hens PSW Atelier Weert

Een week later

Na een roerige week waarin de theateroproer volop in het nieuws was, waren wij weer present in De Oranjerie voor het bijwonen van een concert van Golden Earring. De taxi kwam mij drie kwartier voor de afgesproken tijd ophalen waardoor ik zelfs voor Karin aanwezig was. We troffen elkaar bij de receptie van het theaterhotel, vrijwel gelijktijdig met Dorien Pollaert, de programmeur van De Oranjerie. Vanzelfsprekend hebben we met deze aardige vrouw over het voorval en de nasleep, waardoor wij bn-ers werden, nagepraat. Ik wil er niet over blijven schrijven maar twee dingen zijn wel leuk om te vermelden. Zij zei dat er onnoemelijk veel op is gereageerd waaronder mooie lange brieven, die mij worden toegestuurd zodat ik voorlopig leesstof te over heb. Bovendien vond zij, na het lezen van de artikelen in de Limburgse dagbladen, dat de maandag goed was begonnen.
Na de openingsnummers werd het publiek door Barry Hay welkom geheten en hij hoopte dat we niet zouden weglopen. Heerlijk als je een muziekinstrument kan bespelen, muziek kan maken en daar ook nog de kost mee kan verdienen. Als je op relatief hoge leeftijd voor een popartiest nog steeds meetelt in de muziekwereld dan mag je je helemaal gelukkig prijzen. Dat laatste lukt Barry, George, Cesar en Rinus al geruime tijd want vanaf 1992 trekken zij met hun optredens overal volle zalen. Ik ben geen uitgesproken fan van Golden Earring maar nummers als Another 45 Miles, Twilight Zone, Buddy Joe en uiteraard Radar Love mag ik graag horen. Bij When The Lady Smiles moest ik aan Hillary Clinton denken en zag ik haar als deels ontkleedde non voor me. De toeschouwers waren enthousiast en een groep jonge vrouwen heeft het hele concert, dat ruim twee uur duurde, voor het podium staan dansen. Op een gegeven moment vroeg Karin om de zaal in te kijken en mij voor te stellen dat die mensenmassa zou opstappen maar voor de 700 aanwezigen was daar geen enkele aanleiding toe.

Cabaret

Sommige cabaretiers zouden zich moeten afvragen, of hun drang om te provoceren en te shockeren of zoals Theo Maassen zich uitdrukt het opzoeken van de grens tussen betamelijk en onbetamelijk, niet moet worden ingetoomd. Door wie wordt die grens bepaald en telkens weer verlegd? Het lijkt mij niet raadzaam en vertrouwd om dat aan diezelfde lieden over te laten. Onder deze groep theatermakers heerst een geldingsdrang om nog grensverleggender te zijn dan de ander maar bij het geringste tegengeluid, staan zij op hun achterste benen. Het is niet met elkaar te rijmen, dat wij ons zorgen maken over het besef van normen en waarden onder m.n. jongeren terwijl een nieuwe lichting cabaretiers het niet zo nauw neemt met fatsoen en respect, de basis van goed gedrag. Als honderden theaterbezoekers i.p.v. "Oh die is grof" te denken of tegen elkaar te zeggen, besluiten om de voorstelling niet langer uit te zitten dan is dat hun goed recht en een duidelijk signaal. Als er vervolgens meteen tot een boycot van het theater wordt opgeroepen, nadat de programmeur zich achter het publiek had geschaard, dan getuigt dat van naïviteit.
Initiatieven als Cabarestafette en Comedytrain zouden er voor moeten waken, niet af te zakken naar het niveau van Idols en Wanna Be a Popstar waar ook allerlei "sterren" worden gelanceerd, die later niet zo talentvol blijken te zijn. Als talentwervers nog in aantal toenemen en in gestaag tempo blijven doorgaan, dan zit straks het leeuwendeel van Nederland in de artiestenwereld. Als de toeschouwers van De Oranjerie met hun actie hebben bereikt, dat cabaretiers gaan nadenken of het niet anders kan zelfs moet, dan is de boodschap overgekomen. Er zijn talloze voorbeelden van collega's, die bewijzen dat goed cabaret mogelijk is zonder meteen moraalridder te zijn. Wat mij betreft mag de storm dan gaan liggen en hoeft Micha Wertheim niet met trillende benen en beverig stemmetje op het podium te staan.

Commentaar

Wie tegenwoordig naar een theatervoorstelling van een cabaretier gaat, moet behalve over ijzersterke lachspieren en een zakdoek ook over een stalen incasseringsvermogen beschikken en een flinke dosis zelfspot. Dat komt omdat de meeste cabaretiers niet alleen de lolbroek willen uithangen, maar de bezoekers ook een spiegel willen voorhouden - de cabaretier wil kortom een circusclown-plus zijn, achter wiens rode neus ook nog een maatschappijcriticus schuilgaat. Dat is vaak best leuk, soms zelfs briljant en ontroerend, maar af en toe ook goedkoop en smakeloos. Cabaretier Micha Wertheim heeft daar eerder deze week in de Roermondse Oranjerie nog een nieuwe dimensie aan toegevoegd door een gehandicapte bezoeker zo intens gemeen en vilein af te zeiken dat die huilend de zaal verliet.

Natuurlijk is er sprake van een bedrijfsongeluk. Micha Wertheim is geen onmens, die over de rug van een gehandicapte zijn cabareteske kunsten wil vertonen, dat nemen we tenminste aan. Maar zijn reactie op de onverkwikkelijke gang van zaken in Roermond getuigt daar vooralsnog niet van. Hij betreurt de betrokkene gehandicapte te hebben gekwetst, maar is zich voor de rest van geen schuld bewust. Integendeel. Hij legt de schuld bij het publiek dat niet bereid en in staat was te luisteren en na te denken over zijn provocaties. Die onwil, daar maakt hij zich zorgen over, niet over zijn eigen falen en onfatsoen. Dat geeft te denken.

De gebeurtenissen in Roermond staan niet op zichzelf. Beledigen is een manier geworden om aandacht te trekken, een marketinginstrument. De vrijheid om te kunnen zeggen wat je vind, wat je voor de mond komt om het zo maar te zeggen, hoe grof ook, is belangrijker geworden dan respect, fatsoen, goede manieren en mededogen. Gelukkig waren er in De Oranjerie heel wat bezoekers die dit niet pikten en uit solidariteit met de gehandicapte de zaal verlieten. Dat is misschien geen cabaret van de bovenste plank, maar wel een uiting van gezond burgermansfatsoen. Als Wertheim een mea culpa weigert uit te spreken voor zijn gedrag in de Roermondse Oranjerie, dan doet het publiek dat wel op indrukwekkende wijze voor hem.

Bron: Limburgs Dagblad auteur onbekend

Meningsvorming

Veel mensen die hoog nodig hun mening willen geven, hebben helaas de oorzaak van de theateroproer niet door. Ofschoon zij maar summier op de hoogte (kunnen) zijn van de gebeurtenissen die bewuste avond, treden zij toch in de publiciteit. Blijkbaar is de hunkering naar media-aandacht zo groot dat het er niet toe doet of men een juist oordeel geeft. Het gaat niet zo zeer om de inhoud van zijn optreden maar de manier waarop Micha Wertheim het die avond bracht. Bovendien was dit slechts een gedeelte van zijn voorstelling waardoor een onderwerp anders kan overkomen dan wanneer je een totaalbeeld hebt. Ik wil best aannemen dat hij zijn eerste opmerking naar mij te snel en ondoordacht maakte maar had het daar dan bij gelaten, zeker als je weet dat gehandicapten nog behoorlijk aan bod komen tijdens je optreden. Micha Wertheim koos er zelf voor om uitlatingen jegens mij te blijven maken ondanks de ongemakkelijke stilte, die zich nadien van de zaal had meester gemaakt. Dan is het toch niet vreemd dat het publiek heel anders naar zijn monoloog over gehandicapten gaat kijken en de indruk krijgt dat hij het op mij persoonlijk heeft gemunt. In zijn e-mail is hij toegeeflijk en spijtbetuigend maar hij heeft ogenschijnlijk geen behoefte om dit publiekelijk te doen terwijl het niet alleen mij maar honderden theaterbezoekers aangaat. Alle verzoeken om via de media naar buiten te treden en verantwoording af te leggen voor zijn mislukte voorstelling heeft Micha Wertheim naast zich neergelegd. Ik heb tot nu toe ook afgehouden maar misschien moet ik op het verzoek van Dagblad De Limburger ingaan om duidelijkheid te scheppen waar het werkelijk om draait. Alhoewel ik heb totaal geen aanleiding gegeven tot het gebeurde behalve dat ik aanwezig was en als eerste ben vertrokken.

Mediastorm

Wie had kunnen verwachten dat een mislukt optreden zoveel los kan maken in ons kleine landje? Ongetwijfeld heb ik niet alles meegekregen wat er via de media over is gezegd en geschreven. Het zou begonnen zijn met een uitzending van L1 Radio en daarna hebben diverse kranten meerdere artikelen aan dit onderwerp gewijd. RTL Boulevard heeft er aandacht aan besteed en op internet zijn de reacties niet te tellen. Het actualiteitenprogramma EenVandaag heeft mij benaderd om opnames te komen maken maar ik heb nog niet ingestemd. Ik kan ze moeilijk te woord staan en zal mijn emoties niet in bedwang kunnen houden. Ik wil niet als zieligerd worden neergezet en heb niet de behoefte om Micha Wertheim de grond in te boren. Ik vraag mij alleen af waarom hij mij bleef opzoeken en bestoken met allerlei uitlatingen. In zijn programma zit iets over gehandicapten maar houd het dan algemeen en spits het niet op mij toe. Ik weet niet waar hij op wilde duiden maar je kunt niet alle gehandicapten over dezelfde kam scheren. Hij heeft gezegd dat het ongelukkig uitkwam omdat er een rolstoeler in de zaal zat. Ook die mensen komen buiten de deur en bij vrijwel elke voorstelling zijn een aantal rolstoelers aanwezig. Als Micha Wertheim het koninkrijk aan de kaak wil stellen terwijl H.K.H. Beatrix in de zaal zit, gaat hij haar dan ook persoonlijk afzeiken?
In de e-mail, die ik van hem heb ontvangen, geeft hij toe dat er vergissingen zijn gemaakt, dat er talloze dingen zijn mislukt en dat hij alles anders zou doen als de klok kon worden teruggezet. Hij erkent dat het heel vervelend voor mij is geweest maar probeert het op allerlei manieren goed te praten. Theo Maassen probeert andere cabaretiers te mobiliseren om De Oranjerie te boycotten, nu Micha Wertheim daar niet meer welkom is. Hij verwijt Dorien Pollaert, de programmeur van De Oranjerie, dat zij er niet bij was maar zij heeft wel de reacties van de aanwezige toeschouwers gehoord en gelezen. Alleen het publiek van die avond kan oordelen of toen de fatsoensnormen ontoelaatbaar zijn overschreden en niemand anders, ook de collegae cabaretiers niet. Theo Maassen en consorte denken aan hun eigen hachje en willen alles blijven roepen wat in hen opkomt. De toeschouwers van De Oranjerie hebben duidelijk gemaakt dat zij geen makke schapen zijn die zondermeer alles pikken maar dat er ook voor cabaretiers grenzen gelden.

Theateroproer

Het was niet mijn bedoeling om over ons theaterbezoek van dinsdag 11 maart jl. te schrijven maar achteraf is er alle aanleiding voor. Die avond was de 22ste editie van Cabarestafette, een springplank voor nieuw cabarettalent, in De Oranjerie te Roermond. Deze voorstellingen zijn populair doordat er voor een relatief lage prijs drie acts van nog betrekkelijk onbekende cabaretiers worden geboden. Er zijn grote namen zoals Brigitte Kaandorp en Bert Visscher uit voortgekomen maar dat kan natuurlijk niet voor iedereen zijn weggelegd. Ik was drie kwartier voor aanvang aanwezig zodat we op ons gemak iets konden drinken en mijn zus, die uit het ziekenhuis was ontslagen, konden bellen.
De twee optredens voor de pauze van Roy Aernouts en Jandino waren onderhoudend en komisch. Na de onderbreking was de beurt aan Micha Wertheim, die in zijn onderbroek uit een koelkast te voorschijn kwam en trachtte huppelend en klappend op hippe muziek zichzelf en het publiek op te warmen. Hij noch wij hadden kunnen inschatten dat dit het hoogtepunt van zijn optreden was geweest. Daarna en helemaal nadat hij meende mij onderdeel van zijn "show" te laten zijn, had hij de sympathie van het overgrote deel van de toeschouwers verloren.
Ik had mijn spraakcomputer aanstaan zodat ik af en toe een woord kon wisselen met Karin. Hij vroeg zich af waarom ik met een zaklamp op mijn gezicht aan het schijnen was voordat hij had gezien dat ik in een rolstoel zat. Een typisch geval van iemand die rapper van tong is dan de hersenen aankunnen. Een vergissing is menselijk en had hij dat nu ingezien, met een excuus afgedaan en het daarbij gelaten dan was er helemaal niets aan de hand geweest. Micha Wertheim liet het echter niet bij die ene uitglijder en maakte nog meer opmerkingen, die niemand kon plaatsen. Waarschijnlijk wilde hij het publiek tonen hoe goed hij kon improviseren maar het amusementsgehalte kelderde naar een bedenkelijk niveau. Toen ik mijn spraakcomputer had afgesloten, kon hij het niet laten daar weer even aandacht aan te besteden. Hij zou een film over rolstoelers gaan maken en sprak over racisme, voodoo en meer van zulke uitlatingen, die absoluut niet in de smaak vielen. Dat gold ook voor andere onderwerpen als dyslexie, dwarslaesie, de omgekomen bemanning van de Challenger en zijn moeder die dood in de zaal zou zitten. Het sloeg werkelijk nergens op en er werd dan ook niet of nauwelijks gelachen. Het was duidelijk dat hij compleet van slag was en de draad niet meer kon oppakken. Ten einde raad probeerde hij het publiek op het hart te drukken dat ik mij echt niet gekwetst voelde. Knap als je dat voor een vreemde kunt uitmaken maar ik vroeg er niet om in de belangstelling te worden gezet en zeker niet op zo'n beschamende wijze.
Op een gegeven moment hebben Karin en ik elkaar aangekeken en besloten om deze voorstelling niet langer uit te zitten. Wij waren ons meer aan het ergeren dan vermaken en dat is niet de opzet van een avondje theater. Toen Micha Wertheim op ons vertrek reageerde, ontstaken de toeschouwers in grote woede en werd er vanalles geschreeuwd tot scheldwoorden aan toe. Het publiek stroomde weg en noodgedwongen heeft hij zijn optreden, dat toch niets voorstelde, moeten staken. De vermaarde bloemist Paul Deckers, die mij kent van de jaren dat ik in St. Odiliënberg heb gewoond, had zich dermate opgewonden over het gebeurde dat hij de regionale en landelijke pers op de hoogte heeft gebracht. In tegenstelling tot wat op teletekstpagina 117 van L1 TV is (was), te lezen heb ik de zaal niet huilend verlaten. In de foyer werd ik overmand door emoties toen ik zag dat zoveel mensen ons waren gevolgd, verslag deden van de laatste gebeurtenissen en steun kwamen betuigen. Ook medewerkers van De Oranjerie waren direct present om excuses en een drankje aan te bieden. Er werd meteen toegezegd dat de directeur de volgende dag contact zou opnemen om een passende oplossing te vinden.
Micha Wertheim zou zich moeten realiseren dat hij het voor een nagenoeg uitverkocht theater en zijn twee collega's heeft verknald. Wel het lef hebben om vanaf het podium grievende taal te gebruiken maar niet om het weer recht te zetten. Heel dapper om iemand te "slachtofferen", die zich niet of moeizaam verbaal kan uiten. In een reactie op zijn website verschuilt hij zich achter de noemer ironie maar hij zou zich moeten afvragen wanneer de grens van onbeschoft en ontoelaatbaar wordt overschreden. Micha Wertheim zou een kerel zijn geweest als hij naar de foyer was gekomen om met de mensen in debat te gaan en zich te verontschuldigen maar daar is echt moed voor nodig. De kans is uiterst klein maar mocht hij ooit beseffen en toegeven dat hij fout is geweest dan zou hij wensen nooit uit die koelkast te zijn gekropen en ook wat mij betreft had hij gerust langer ingeblikt mogen blijven. Na deze avond is zijn naamsbekendheid ongetwijfeld enorm toegenomen maar dan wel in negatieve zin.
Mijn advies aan liefhebbers van cabaret kan niet anders luiden dan bij het lezen van de naam Micha Wertheim, te besluiten dat het buitengewoon de moeite waard is om thuis te blijven. Inmiddels heeft de programmeur van De Oranjerie bekend gemaakt dat hij niet meer welkom is in Roermond omdat hij zich niet aan de fatsoensnormen heeft gehouden. De directeur van De Oranjerie heeft ons gevraagd om een aantal voorstellingen uit te zoeken en ook al zijn ze uitverkocht dan zal er alles in het werk worden gesteld om die toch bij te kunnen wonen.

Roger Waters

Zijn drie recente optredens in Lichtenvoorde, Rotterdam en Arnhem ontketenden een ware golf van enthousiaste reacties. Op diverse fora raakten fans niet uitgepraat over The Dark Side of the Moon. De hoogtijdagen van het Pink Floyd tijdperk mogen dan al een tijd achter ons liggen, oprichter Roger Waters kan nog steeds rekenen op bijval van een hele hoop Pink Floyd fans. Wie deze tour de force heeft gemist; de eerste helft van het optreden staat in het teken van oude Pink Floyd hits. Ook solowerk van Roger Waters passeert de revue. In de tweede helft is het The Dark Side of the Moon wat de klok slaat. Van Speak to Me tot Eclipse: werkelijk alles komt voorbij. Uiteraard gaat dit huzarenstuk gepaard met veel audio-visueel geweld; gigantische videobeelden en spectaculair surround quadrofonisch geluid. Een oor- en oogstrelend avontuur dat alle zintuigen tart.
Bovenstaande tekst van livenation.nl is hier overgenomen omdat ik het (nog) niet beter zou kunnen formuleren. Bij het lezen daarvan krijg ik al de kriebels en komen herinneringen aan het concert van Pink Floyd in De Kuip te Rotterdam van inmiddels zeker tien jaar geleden naar boven. Zij stonden garant voor het beste qua beeld en geluid dat voorhanden is en laserstralen, vuurwerk, rook en een neerstortend vliegtuigje maakten de indrukwekkende show compleet. Roger Waters doet het niet voor minder dus ik twijfel er niet aan dat hij een perfect, wervelend optreden verzorgt. Zondag 11 mei 2008, eerste Pinksterdag en tevens moederdag, geeft Roger Waters dit The Dark Side of the Moon concert in Megaland te Landgraaf en daarna kan ik verslag doen van mijn bevindingen.

Onuitsprekelijk woord

De dag vertelt
het onuitsprekelijk woord
tranen te over
lippen op elkaar geklemd
verbeten
de ogen strak gefocust
op een onzichtbaar punt in de verte
gedachten schieten door je hoofd
het onbegrijpelijke begrepen
verstaan wat door niemand werd gezegd
noch door iemand werd gehoord
oorzaken zoekend in een leeg verleden
en weten van geen perspectief
de dag vertelt
het onuitsprekelijk woord
je staat alleen in je verdriet

Bron: Petra Verrijt PSW Atelier Weert

Natter en droger

Het waterverbruik zit na een jarenlange dalende trend weer in de lift. Men wil royaler en langer douchen terwijl baden steeds meer uit de mode raakt. Enorme douchekoppen, zijdelingse sproeiers, rainmakers, je kunt het zo gek niet bedenken als het maar natter wordt. Springen onder de douche om waterstralen op te vangen, behoort echt tot de verleden tijd. Om die watermassa te verwerken zal wel een grotere afvoer noodzakelijk zijn. Het is de vraag hoe lang deze rage zal duren. De hoge eindafrekening van de waterleidingmaatschappij en de gestegen heffing van het waterzuiveringsbedrijf kunnen binnen een jaar de grootdouchers tot inkeer brengen. Vrouwen verbruiken gemiddeld vijftien liter water meer per dag dan mannen. Een van de verzorgsters maakte de opmerking dat zij ook meer landschap bezitten en dat is niet te weerleggen. Met meerdere personen tegelijk in de cabine stappen en m.n. combineren met vrouwen kan een besparing opleveren. In de zorgsector gaat men steeds meer over op droogwassen, d.w.z. met een doekje gedrenkt in desinfectans over je lichaam strijken. Het contrast met de huishoudens wordt dus nog groter dan het was maar zo kan het totale waterverbruik in toom worden gehouden.

Loze woorden

Ondanks de toezegging van de politiebonden om het voetbal verder buiten schot te laten, staakt men voor de tweede keer in deze competitie. Weer een superzondag, die voetbalminnend Nederland door de neus wordt geboord. Ik vraag mij af of dit in Engeland uberhaupt denkbaar zou zijn. Het is erg dat er zogenaamde risicowedstrijden zijn, die niet zonder politiebegeleiding kunnen worden gespeeld. De K.N.V.B. heeft het competitieprogramma zo samengesteld dat deze wedstrijden, veelal tussen de "topclubs", in hetzelfde weekend plaatsvinden. Uitgerekend twee van deze weekenden grijpen de vakbonden aan om de eisen voor een nieuwe c.a.o. kracht bij te zetten. Ik kan mij niet voorstellen dat er onder de voetballiefhebbers nog veel sympathie is voor deze actie van de politie. Nu worden twee wedstrijden a.s. dinsdag en woensdag gespeeld en voor P.S.V. - Ajax moet nog een andere datum worden gezocht. Afgezien dat het niet leuk is om zo competitievoetbal te spelen en te volgen, is er ook sprake van competitievervalsing. Het puntenverschil tussen P.S.V. en Ajax bedraagt zes en zou na hun onderlinge treffen tot drie kunnen zijn teruggebracht waardoor de spanning in de competitie zou zijn teruggekeerd. Tijdens de overige wedstrijden zou dan weer druk bij P.S.V. liggen en Ajax zou extra gemotiveerd kunnen zijn omdat het kampioenschap weer binnen bereik zou zijn. Blijkbaar gaat het gezegde "Een man een man een woord een woord" niet op voor de politieman.

Basta

Het nieuws dat Johan Cruijff zijn biezen heeft gepakt, is een grote deceptie voor iedereen die Ajax een warm hart toedraagt. Zijn prille missie heeft amper vruchten af kunnen werpen of hij heeft het bijltje er al weer bij neergelegd. Een meningsverschil met Marco van Basten zou de reden zijn van Cruijffs vertrek terwijl je toch zou denken dat die twee als geen anderen door een deur kunnen. Van twee volwassen kerels mag je verwachten dat het mogelijk moet zijn om tot overeenstemming te komen of een compromis te sluiten. In plaats van een rigoreuze ingreep, kan ook via een tussenweg of een aantal fasen uiteindelijk het beoogde doel worden bereikt. Waarschijnlijk zijn de heren daar te eigenzinnig voor en weegt persoonlijk belang zwaarder dan dat van de voetbalclub in kwestie. Er is natuurlijk wel een wezenlijk onderscheid tussen Marco van Basten en Johan Cruijff. Van Basten is voor vier jaar als hoofdcoach van Ajax aangesteld en draagt dus directe verantwoordelijkheid. Dit wordt zijn eerste optreden als clubtrainer en ik kan mij voorstellen dat hij onafhankelijk van Cruijff of wie dan ook wil opereren. Bij het bereiken van successen krijgt hij een goede naam als oefenmeester en als resultaten uitblijven dan wordt hij daarop afgerekend en de verbintenis mogelijk verbroken. Cruijff heeft geen enkele officiele functie bij Ajax aanvaard maar wil wel bemoeienis met alle technische aangelegenheden binnen de vereniging. Wanneer het hem niet zint kan hij ogenblikkelijk en probleemloos afhaken en van die mogelijkheid heeft hij al snel gebruik gemaakt. Daarmee is Cruijff weer terug waar hij zich het best thuisvoelt namelijk op de achtergrond.

Duizend vragen

Stil en roerloos
kijkend naar de maan
met duizend vragen
waarop nooit een antwoord komt
onbegrijpelijk weten
maar niet kunnen verklaren
waarom en hoe
een mens ontvallen
moederlijk gemis
je maatje voor eeuwig
de afwezigheid van samen
geen morgen meer
vandaag reikt aan de einder
een ongewisse verte
de maan vertelt
haar eindeloos verhaal
over de dag van gister

Bron: Petra Verrijt PSW Atelier Weert

N.B. Ik heb een aantal stukjes proza gelezen bij acrylverf schilderijen, die dat uitbeelden. Het zou ook kunnen dat de teksten verwoorden wat de kunstuiters op het doek hebben gezet. In ieder geval ben ik meer onder de indruk van de proza dan van de kunstwerken en dat komt goed uit want die zijn makkelijker met jullie te delen. Deze maand plaats ik elke week een van de in mijn beleving mooiste teksten op dit weblog, dus zeker in maart het bekijken waard.

Familieweekend

Op de bonusdag, die ons in een schrikkeljaar ten deel valt, vertrokken wij naar 't Loo-Oldebroek op ruim twee uur rijden van Geleen. De weersvoorspelling voor dat weekend was ongunstig want vanaf vrijdagavond zou het onstuimig en nat worden. De taxi, die voor twaalf uur was geboekt, kwam ons drie kwartier voor die tijd ophalen en had al twee passagiers aan boord voor Zwolle. De rit was dus goed gepland en na een tussenstop van een half uur, waren we kwart voor drie op Landal Landgoed 't Loo. Niet veel later arriveerden ook andere familieleden en hebben we onze intrek in de huisjes genomen. Twee huisjes op het park hebben een aangepaste douche en toilet met een directe verbinding naar de slaapkamer op de begane grond. Op de eerste verdieping zijn nog twee slaapkamers en een douche met toilet. Afgezien van de krappe doorgang van de voordeur en de schuifpui en de geringe hoogte van het bed, valt op het huisje niets aan te merken. Ook de persoonlijke verzorging tijdens mijn verblijf aldaar is goed bevallen. 's Avonds hebben we ons de zelfgemaakte pasta en chili goed laten smaken. Later op de avond kwamen nog meer mensen van ons gezelschap aan maar vanwege ziekte en andere omstandigheden moesten er vijf verstek laten gaan. In de nacht van vrijdag op zaterdag is het buiten flink te keer gegaan. Ondanks of wellicht juist dankzij de bliksem, de donder, de regen en de stormachtige wind hadden Karin en ik goed geslapen. Zaterdagmiddag stond er wel nog een stevige wind maar het was overwegend droog zodat we een wandeling over het park konden maken. Later in de middag zijn we gaan bowlen en daarna uitgebreid gaan dineren in buffetvorm. Net als zaterdag, hebben we zondagmorgen lekker in alle rust ontbeten en 's middags ben ik even op bed gaan liggen om op kracht te komen. Daarna hebben we een potje Scrabble gespeeld waardoor de Nederlandse taal weer een aantal woorden rijker is. In de late namiddag hebben we naar keuze chinees of frites gegeten want om half acht was de terugreis geboekt. Vanwege hun werk of andere redenen vertrokken de meesten op zondag in plaats van maandagmorgen huiswaarts. Nadat we eerst naar en in Apeldoorn hadden gereden om een andere passagier weg te brengen, koersten wij eindelijk zuidwaarts. Zowel de chauffeur als het navigatiesysteem, dat ons op de autosnelweg voortdurend linksaf wilde laten slaan, waren echter de weg kwijt. Ik moet er niet aan denken dat ik alleen zou hebben gereist want zonder Karin waren we nooit klokslag elf uur terug in Geleen geweest. Er waren vooraf allerlei uitstapjes bekeken zoals Paleis 't Loo, Apenheul of Zwolle maar de weersomstandigheden stonden dat niet toe en eerlijk gezegd heb ik het niet gemist. Ik heb genoten van het samenzijn, de gesprekken, de humor en het was leuk om te zien hoe de kleintjes, met name Stan en Fenna zich goed vermaakten. Stan heeft ongeveer van alle faciliteiten op het park gebruik gemaakt en was zo trots op zijn ontlasting in de wc dat daar een foto van is gemaakt. Die bolus zal dus minimaal twee keer worden afgedrukt. Fenna deed niets liever dan onder begeleiding "in de drie", dat wil zeggen met hoge snelheid, door de kamer lopen. Natuurlijk had ik het leuker gevonden als de familie helemaal compleet was geweest maar dat vonden de anderen en zeker de afwezigen zelf ook. Uiteraard had ik meer deelgenoot willen zijn aan de gesprekken en de activiteiten maar het is een gegeven dat er steeds minder mogelijk is. De besturing van de elro op de huidige manier begint ook problematisch te worden waardoor ik aangewezen zou zijn op kinbesturing. Ik wil nog afwachten en bekijken hoe het gaat als het weer warmer wordt want de kou en een jas belemmeren mijn arm in bewegingsvrijheid en kracht.

Vechtlust

Nederland gaat er prat op dat het voorop loopt qua gezondheidszorg en sociale voorzieningen. Waarschijnlijk is dat ook zo maar aan de uitvoering van het een en ander schort het bij tijd en wijlen behoorlijk. Regelmatig komen mistoestanden in het nieuws ook op tv in programma's als Radar of Kassa. Ondanks toezeggingen van instanties en politiek verbetert er weinig tot niets. Het is de vraag hoe lang we die koppositie nog houden want wat jarenlang is opgebouwd en verworven dreigt door inkrimpingen en afschaffingen weer te worden afgenomen.
Het primaire doel van de W.M.O. is bezuiniging door o.a. marktwerking en het inzetten van lagergeschoolde medewerkers in de thuiszorg. Het C.A.K. maakt er een puinhoop van door mensen onterecht met hoge rekeningen op te zadelen. Op hun beurt wijzen zij met een beschuldigende vinger naar het kabinet dat ingewikkelde regelingen bedenkt en die te snel wil invoeren. De kwaliteit van de zorg in zorginstellingen daalt door personeelstekort en tijdgebrek naar een bedenkelijk niveau. De hoge werkdruk en lage betaling zijn daar ongetwijfeld debet aan maar de veelbesproken hedendaagse mentaliteit speelt ook een rol. De toekenning van hulpmiddelen verschilt per gemeente en ziektekostenverzekering en dat zou toch niet mogen. Verblijf je in een zorginstelling dan val je onder de A.W.B.Z. en ben je aangewezen op het Zorgkantoor, die doorgaans minder scheutig zijn met verstrekkingen. In het algemeen draaien de ambtelijke molens te langzaam en juist bij hulpmiddelen is snelheid geboden. Het regionaal en bovenregionaal vervoer is zwaar gesubsidieerd en wordt via meerjarige contacten uitbesteed aan bedrijven, die in de uitvoering de vrije hand krijgen want van controle of terechtwijzing daarop is geen sprake. De rolstoelbusjes worden op gezette tijden massaal ingezet voor groepsvervoer naar o.a. dagbehandeling, school, dans- en kienavonden. Het individueel rolstoelvervoer is daar regelmatig ondergeschikt aan.
De kracht ebt langzaam maar zeker weg uit mijn lichaam toch wil ik mij met de beschikbare energie blijven inspannen. Alle spieren, die van het hart uitgezonderd,
degenereren omdat ze niet meer goed worden aangestuurd maar ik wil blijven presteren. Normale dagelijkse dingen als verzorgen en eten vergen een buitenproportionele inspanning en zijn in wezen topprestaties. Allemaal niet zo heel erg als ik daarnaast kon genieten van een onbezorgd leven en rust op zijn tijd. Niets is minder waar want ik moet vechten voor de zorg die ik graag wens, voor de toekenning van hulpmiddelen en voor een beter rolstoelvervoer. Ik geef de strijd nog niet op want ook de minder- of invalide medemens heeft recht op een kwalitatief goed bestaan.

N.B. Na een aantal stillere perioden waarvan de langste acht maanden vorig jaar is dit toch al de driehonderdste blog op "De wereld draait door ....."

Heldhaftig

A.F.C. Ajax en Johan Cruijff zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zijn voetballoopbaan is begonnen bij Ajax waarmee hij begin jaren zeventig drie maal op rij de Europa Cup I won. Ook als voetbalcoach was hij er actief maar het meest succesvol bij F.C. Barcelona. Een Trojaanse held en de grootste voetbalheld, die ons land ooit heeft voortgebracht. Echter Ajax presteert minder en de organisatie is volgens de commissie dringend aan verbetering toe. Cruijff opereert al jaren op de achtergrond en heeft een eigenzinnige visie over allerlei voetbalzaken maar laat zich voor geen enkele klus strikken. Totdat hij afgelopen woensdag op de ledenraadvergadering van Ajax verschijnt en als de verlosser wordt binnengehaald. Er moet iemand zijn die durft te zeggen wat moet veranderen en dat ook doorvoert, wie disfunctioneert en door wie vervangen moet worden. Cruijff is daar wel de man naar want hij heeft een uitgesproken mening en kan zijn vingers niet branden, nu hij door het commissierapport wordt gesteund. Bovendien als er werkelijk zoveel mis is dan is elke verandering welkom en al snel een verbetering maar de lange termijn zal moeten uitwijzen of dat inderdaad het geval is. Een bekende uitspraak van Cruijff zal zeker uitkomen want de nadelige situatie waarin Ajax verkeert, gaat voor hem voordelig uitpakken.

Laatste nieuws: Johan Cruijff is net twee dagen aangesteld en er is opeens openheid over de opvolger van Ronald Koeman. Marco van Basten heeft een contract voor vier jaar getekend als hoofdtrainer van Ajax en neemt zijn twee vrienden mee.

Van Dik Hout

Ik heb met verlangen uitgekeken naar het optreden van Van Dik Hout en afgelopen donderdag ging mijn lang gekoesterde wens in vervulling. Zoals ik al eerder heb geschreven, maakte ik kennis met deze band en hun muziek tijdens een live uitzending van het radioprogramma "Spijkers met koppen". De songteksten van deze Nederlandse popgroep spraken mij aan en sindsdien heb ik hun laatste cd veel beluisterd. Vooral het nummer "Wanhoop niet" weet mij telkens tot tranen toe te ontroeren maar de hele cd "Alles waar ik nooit aan begon" is van uitzonderlijke klasse. Het is opvallend dat men nog steeds spreekt van onze laatste plaat terwijl bijna alle muziek op cd wordt uitgebracht. Een dj is ook een achterhaalde benaming want hij of zij laat tegenwoordig muziek horen vanaf de computer in plaats van platen of cd's te draaien. Van Dik Hout trad op in een nog niet voor de helft gevuld theater. Het is duidelijk dat deze zesmans formatie nog steeds geen grote bekendheid geniet. Onterecht want oudere nummers als "Mijn houten hart", "Zo stil in mij" en "Zij maakt het verschil" klinken iedereen bekend en goed in de oren. Misschien toch eens kritisch naar de public relations gaan kijken want deze band verdient beslist meer. Zo stond er na afloop van hun concert ook geen kraampje met cd's en ander promotiemateriaal. Niemand gaat op zoek naar een favoriete popartiest of -groep maar je komt er op de een of andere manier mee in aanraking en het boeit en blijft boeien. Wij hebben genoten van de mooie luisterliedjes afgewisseld door drie gedichten want men had wel eens tekst over of er was geen muziek bij geschreven. Zoals gebruikelijk wordt er afscheid genomen waarna men nog enkele liedjes ten gehore brengt. Na de eerste toegift, vroeg de zanger of ze nog een nummer zouden doen en welk dan wel. Vanuit de zaal werd "Blauwe ruis" geroepen maar daarvoor moet je toch echt bij een andere band zijn. Vervolgens riep Karin "Wanhoop niet" en laat de zanger dat nu ook bovenaan zijn lijstje hebben staan. Dat verzoek werd dus ingewilligd en onze avond kon helemaal niet meer stuk.

Fiat

Vrijdag 18 januari heeft de logopediste twee aanvragen voor mij bij het Zorgkantoor ingediend en vandaag kreeg ik te horen dat ze beide zijn goedgekeurd. Het betreft twee hulpmiddelen om via de spraakcomputer de Gewa en de mobiele telefoon te kunnen bedienen. Mijn handfunctie is dermate verslechterd, dat het indrukken van knopjes te veel energie vraagt, om niet te zeggen ondoenlijk wordt. Zoals bekend kan ik met de Gewa alle apparatuur bedienen maar ook het over laten gaan van een alarm zou mogelijk moeten zijn. Met de mobiele telefoon kan ik via de MiniMerc sms verzenden en ontvangen, dat is een goed alternatief voor bellen. Vreemd genoeg kun je blij zijn met de toekenning van iets dat noodzakelijk is. Hopelijk gaat er niet veel tijd overheen voordat RDG Kompagne die twee dingen kan leveren en installeren.

Earth

Ik heb geen idee hoeveel weken deze film al wordt vertoond maar de belangstelling was niet groot. De plusminus vijftien bioscoopbezoekers, die samen met ons hadden gekozen voor Earth, hebben er beslist geen spijt van gehad. De unieke opnamen zijn alleen al de moeite van het bekijken waard maar de film heeft ook een boodschap. Het luiden van de noodklok wordt echter niet overdreven maar aan de hand van indrukwekkende beelden overgebracht en de noodzaak ervan verduidelijkt. Diverse diersoorten moeten een toenemende strijd voeren om te overleven doordat bijvoorbeeld jachtgebieden, drinkplaatsen of broedplekken verdwijnen, inkrimpen of moeilijk tot onbereikbaar worden. Het levert schitterend filmmateriaal op maar tegelijkertijd zijn het ook pakkende beelden, die je aan het denken zetten over het voortbestaan van en met name het leven op de aarde. Zover bekend is onze aarde de enige planeet in het universum waar leven is en het ligt in onze handen om die mogelijkheid in stand te houden.

Voorjaar

Afgelopen weekend heb ik drie middagen in de zon gelegen want het leek wel lente. Met een beetje beschutting kon ik zonder jas en met de elro in ligstand, heerlijk genieten van de warmte en de rust. Een middagdutje in de frisse buitenlucht, wat wil een mens nog meer. Er blijven nog legio wensen over maar daar is niets mis mee. De wens is de vader van de gedachte. Dat je geliefde tegen je aan ligt. Dat er een lekker hapje en drankje bij staan. Dat wij heel ergens anders zijn. Dat bij het ontwaken blijkt dat ik dit niet heb gedroomd. Zo kan ik nog wel even doorgaan maar er moet altijd een verlangen overblijven. Je kunt verwend of tevreden zijn maar een leven zonder verlangen is zo leeg en doelloos. Laat het voorjaar maar doorzetten en het kwik gestaag naar twintig graden stijgen.

Surprise

Reeds rond de kerst heeft mijn familie in het diepste geheim een plan uitgebroed. Bijna was dit door een reactie op dit weblog voortijdig uitgelekt maar gelukkig is dat niet gebeurd. Ik bekijk mijn weblog en e-mail met begeleiding en het heeft zo moeten zijn dat ik daar overheen heb gelezen. Op mijn verjaardag mocht ik vernemen wat de rest van de familie al maanden wist en knap voor zich had gehouden. Het was een grote verrassing en bij het zien van het logo van 'Landal' sprongen de tranen al in mijn ogen waardoor ik niet verder kon lezen. Toen ik weer zicht had, werd mijn vermoeden bevestigd. We vertrekken op vrijdag 29 februari naar Apeldoorn om met de hele familie een lang weekend op het Landalpark aldaar te verblijven. Drie grote bungalows staan het hele gezelschap inclusief twee honden ter beschikking. Over twee weken is het al zo ver en het wordt ongetwijfeld een geslaagd weekend waar ik mij zeer op verheug. Pap, Bep, Roy, Grace, Daan, Carmen, Egon, Nadine, Gideon, Marjo, Ger, Inge, Patrick, Stan, Fenna, Esmee, Luc, Yvonne, Marlies, Arie, Joshua, Genaud, Marloes, Eric, Jeroen, Danielle en Karin bij voorbaat bedankt! Alsof dat nog niet genoeg is, kreeg ik ook kleding, verzorgingsartikelen, wijn, chocola, cadeaubonnen voor cd/dvd, bioscoop en theater kaartjes voor de musical Ciske de Rat en vele wenskaarten. Mijn verjaardag is bepaald niet ongemerkt voorbij gegaan en al die extra aandacht en warmte heeft mij goed gedaan.

Hadimassa

Tegenwoordig wordt haast aan elke dag of langer een thema opgehangen en uiteraard gaat daar vaak de commercie achter schuil. Als je er gevoelig voor bent dan kun je je volledig laten dicteren wanneer aan wie of wat aandacht moet worden geschonken. Valentijndag is zo'n dag, waar velen een andere eigen betekenis aan geven maar dat maakt de middenstand niet uit als er maar geld wordt gespendeerd. Moeders en vaders moeten nog even geduld hebben voordat ze aan de beurt zijn om vereerd te worden. Dierendag is nog verder weg maar een dier is snel dankbaar en tevreden met de normale dagelijkse voeding en aandacht. Ik laat me niet voorschrijven op een bepaalde datum iets voor iemand te betekenen maar laat mijn hart spreken wanneer en voor wie of wat ik wil. Naar mijn mening gaat daar meer van uit dan wanneer als een kuddedier met de meute wordt meegelopen.
Acties, die worden gevoerd om de aandacht te vestigen op allerlei ziekten, vind ik van een geheel andere orde. Natuurlijk is het hoofddoel geld inzamelen want dat is hard nodig voor onderzoek en bestrijding van b.v. kanker. Als men daar in de directe omgeving niet mee te maken heeft dan is er doorgaans te weinig motivatie om te doneren voor die ziekten. Momenteel staat M.S. via de media in de schijnwerper en terecht want deze ziekte komt betrekkelijk veel voor. Wereld A.L.S. dag valt midden in de zomer op 21 juli en vorig jaar werden in ons land o.a. gesponsorde fietstochten georganiseerd. Door programma's als "Tot de dood ons scheidt" wordt men geconfronteerd met het levensverhaal van ongeneeslijk zieken en krijgt men een weliswaar kleine indruk wat wordt doorgemaakt.

Feestbeest

In de blog 'Valse start' vroeg ik mij af wat 2008 in petto heeft. De roerige jaarwisseling had ik al beschreven en de regering heeft ingezien dat de ongereldheden en schades zijn terug te dringen door het afsteken van vuurwerk te beperken. Carnaval viel vroeg dit jaar en Netwerk toonde een reportage van de viering in Den Bosch. Overmatig drankgebruik, vechtpartijen, verwondingen en vernielingen was het beeld van de drie dolle dagen in Oeteldonk. 'Slachtoffers' die nog niet meer wisten waar en met wie zij op stap waren. De film van Geert Wilders, waarvan wordt gevreesd dat die heel wat los zou kunnen maken in de islamitische gemeenschap, moet nog uitkomen. Dan moet nog blijken of al die ophef terecht is en misschien is men wel zo verstandig om niet of nauwelijks te reageren. Feit is dat sommigen in een feestelijke gelegenheid blijkbaar aanleiding zien om zich ver te buiten te gaan. Op nieuwjaarsdag zijn in Den Haag meer dan honderd arrestaties verricht i.v.m. het plegen van misdrijven als brandstichting, vernieling en geweldpleging. Met de jaarwisseling en carnaval vielen doden te betreuren. Het is pas februari van dit schrikkeljaar en laten we hopen dat het geen verschrikkelijk jaar wordt.

Vriend

Je hebt iemand nodig stil en oprecht
die als het er op aan komt
voor je bidt en voor je vecht
pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient
kun je zeggen ik heb een vriend

Een betere en mooiere omschrijving van een vriend dan dit gedicht van Toon Hermans bestaat niet. Deze kwalificatie wordt echter veel te snel gegeven aan goede kennissen. Als over een vriendenkring wordt gesproken dan fronsen mij al de wenkbrauwen. In goede tijden zijn er velen, die de leuke dingen met je willen delen. In tijden van nood kom je er achter wie je vrienden zijn en dat die op de vingers van een hand te tellen zijn. De hedendaagse maatschappij is jachtig men wil veel en snel want anders zou men achterop kunnen raken. Men heeft het zo druk met het eigen welzijn dat de medemens er maar bij in moet schieten. Het is een mentaliteitskwestie, jezelf even op de tweede plaats zetten en voorrang geven aan iemand die jouw gezelschap op prijs stelt. Een luisterend oor, medeleven betuigen, op andere gedachten brengen, het zijn kleine dingen die er toe doen. Het hoeft geen uren in beslag te nemen, liever twee keer kort dan een keer lang. Men moet het alleen willen opbrengen want er toe in staat zijn we allemaal. Zoals in de televisieserie 'Het schaap met de vijf poten' werd gezongen; we benne op de wereld om mekaar om mekaar te helpen niet waar?

Zo verdomd alleen

Er zijn momenten dat ik mij sociaal geisoleerd voel en daar bedroefd om kan zijn. De luxe om altijd en overal naar toe te kunnen gaan en je woord te kunnen doen, realiseer je pas als het niet meer kan. In de auto stappen om een visite af te leggen. Op de fiets springen om een boodschap te doen. Een ommetje maken en met iemand in gesprek raken. Even iets nuttigen in een restaurant of cafeetje. Bij de zoete inval iets meteen uitvoeren is er voor mij niet meer bij. Alles moet tijdig en weloverwogen gepland en geregeld worden. Een taxirit moet minimaal een uur van tevoren worden geboekt en dan kan de taxi met een marge van een half uur voorrijden. De ritduur mag maximaal anderhalf keer de kortst mogelijke reistijd bedragen. Iemand zal mij moeten begeleiden of op de bestemming aanwezig moeten zijn om assistentie , verlenen bij alles eigenlijk. Altijd orienteren waar ik voor een toiletbezoek terecht kan want als het mogelijk is om een gebouw te betreden dan hoeft dat nog niet voor de wc te gelden. De onverstaanbaarheid weegt voor mij veel zwaarder dan de problemen die ik op het vlak van mobiliteit en toegankelijkheid ondervind. Zelf praat ik veel minder dan voorheen maar ook anderen mijden contact omdat van een vlotte conversatie toch geen sprake kan zijn. Over het algemeen wordt aangenomen dat een rolstoeler ook geestelijk niet in orde zal zijn. Ik kan en wil graag meepraten over allerlei onderwerpen ook al gaat dat moeizamer. Hoe groter het gezelschap, hoe kleiner de kans dat ik er tussen kom want anderen overstemmen dat lukt echt niet. Ik zit dan op een eiland en kan alleen maar horen, zien en zwijgen. Dat doet me denken aan een tekst van Van Dik Hout; ik heb niemand nodig om alleen te zijn, uit elkaar is beter dan samen alleen.

Verbazingwekkend

Hoe meer ik over de zaak Natalee Holloway hoor, hoe meer ik mij verbaas over veel dingen. Als een meisje in beschonken toestand, in het holst van de nacht bij drie jongens in een auto stapt dan is het niet vreemd dat zij in de problemen raakt. Haar vriendinnen zouden haar nog hebben gewaarschuwd maar het zou beter zijn geweest om haar daadwerkelijk tegen te houden. Misschien waren ze allemaal niet nuchter genoeg om het gezond verstand te gebruiken want drank maakt meer kapot dan je lief is. Naar verluidt is Natalee onwel geworden en dan zou een normale reactie zijn dat je er alles aan doet om haar weer bij kennis te krijgen. Zelf doen wat in je macht is en zo snel mogelijk deskundige hulp inroepen maar Joran van der Sloot reageert heel anders. Hij belt een vriend met de vraag om hem te helpen het lichaam van Natalee in de oceaan te dumpen. Een lichaam en geen lijk want de dood was niet met zekerheid vastgesteld of wilde Joran juist zeker weten dat Natalee het niet zou overleven en onvindbaar zou worden. Tegenover politie en justitie verzint hij het ene verhaal na het andere en bij gebrek aan bewijs is hij verdachte af, waarbij de rol van vader van der Sloot niet is uit te sluiten. Vader was rechter in opleiding en is nu advocaat dus kent als geen ander de klappen van de zweep. Joran en zijn ouders fantaseren er bij Pauw & Witteman nog eens driftig op los en vangen daar € 5000 voor. Er is al een boek verschenen en in de vorm van immateriele schadeclaims wil de familie van der Sloot er nog meer een slaatje uit slaan. Tenslotte de grootste verbazing; het bewijsmateriaal van Peter R de Vries is hoogstwaarschijnlijk onvoldoende om Joran van der Sloot opnieuw te vervolgen. Ik ben er van overtuigd dat hij nog steeds niet het achterste van zijn tong heeft laten zien en niet de volledige waarheid heeft gesproken. Volgens advocaat Spong heeft Peter R de Vries een misdrijf begaan, waar een hogere straf op staat dan voor het laten verdwijnen van een lijk. Hoe krom is recht op deze wereld!

PAN

In 2006 is een landelijk onderzoek gestart, namelijk de Prospectieve ALS studie Nederland (PAN). Men kan deelnemen als de diagnose amyotrofische laterale sclerose (ALS), progressieve spinale spieratrofie (PSMA), primaire laterale sclerose (PLS) of pseudobulbaire verlamming (PBP) is gesteld, maar ook als men gezond is en 2 of meer mensen in de familie een van deze ziekten heeft (gehad). Over de oorzaak van deze ziekten is nog heel weinig bekend. Er is geen medicijn om de ziekten te genezen. Uit eerder onderzoek is gebleken dat zowel genen, de dragers van ons erfelijk materiaal (DNA), als factoren uit de omgeving een rol spelen in het ontstaan van ALS. ALS is meestal niet erfelijk. In 5 tot 10 procent kan ALS zich vaker voordoen in een familie en kan er sprake zijn van erfelijke ALS (familiaire ALS). Om meer inzicht te krijgen in de oorzaken en het beloop van ALS is onderzoek noodzakelijk. Men denkt hierdoor mensen met ALS, PSMA, PLS of PBP in de toekomst beter te kunnen behandelen. Het onderzoek bestaat uit twee delen. Het eerste deel bestaat uit het invullen van een vragenlijst. Het tweede deel bestaat uit een eenmalige bloedafname voor DNA-onderzoek. Het PAN wordt uitgevoerd door het ALS Centrum Nederland, een samenwerking tussen het AMC Amsterdam, het UMC Utrecht en het UMC Nijmegen.
Toen ik september 2004 voor de second opinion naar het UMC Utrecht ben geweest, heeft men ook 13 buizen bloed afgenomen. Ik neem aan dat daar al onderzoek mee is gedaan en anders tappen ze maar weer af want ik heb toch makkelijke aderen. Het invullen van de vragenlijst neemt een uur in beslag en met hulp mag dat geen probleem zijn. Ik wist al langer dat deze studie loopt want ik was er bij toen het startschot voor de PAN op de Wereld ALS-dag in Rhenen werd gegeven. Nu ik persoonlijk ben benaderd, kom ik er niet onderuit om deel te nemen en ik wil ook een bijdrage leveren. Al zal het voor mij niet meer baten toch moet deze rotziekte ooit bestreden kunnen worden.

Mediahype

Sinds Geert Wilders aankondigde om een film over de islam op de buis te brengen, speculeren allerlei personen regelmatig over wat die uitzending zou kunnen aanrichten. Natuurlijk kan ik mij voorstellen dat men geen positieve verwachting heeft van deze politicus maar wat dit betreft is dat een vooroordeel want van beoordeling kan nog geen sprake zijn. Als de inhoud wel bekend zou zijn dan kan men redetwisten of zo'n uiting moet kunnen of niet maar een uitzendverbod lijkt onmogelijk. De media storten zich massaal op dit voornemen van Geert Wilders, die in zijn nopjes is met deze overvloedige aandacht en kosteloze promotie. Deep Troath, een pornofilm uit de vorige eeuw, zorgt voor nieuwe commotie waardoor de aandacht weer even van Wilders is afgeleid. BNN en VPRO zullen deze film vertonen ondanks protesten van mensen tot en met de vice-premier aan toe of worden we weer voor de gek gehouden zoals met De Grote Donor Show. De laatste dagen trekt Peter R de Vries volop de belangstelling door te melden dat hij de oplossing heeft in de zaak Natalee Holloway. We moeten wel geduld hebben totdat SBS 6, de omroep die sensatie niet schuwt, de twee uur durende reportage uitzendt. Alle bovenstaande partijen zijn niet vies van aandacht en hebben wellicht nog een gemeenschappelijk doel. De hoge kijkdichtheid van KRO's 'Boer zoekt vrouw' is een doorn in het oog van de andere omroepen en programmamakers. Het is een grote uitdaging om de kijkcijfers daarvan te overtreffen en ik denk dat Peter R de Vries daar vanavond de grootste kans van slagen heeft. Deep Troath staat voor 23 februari geprogrammeerd en wie en wanneer de film van Geert in de huiskamer brengt is nog onbekend maar in ieder geval niet voor maart.

Jan boven Jan

Wanneer gaat Jan Mulder zelf inzien dat hij zich beter kan beperken tot het schrijven van columns en boeken? Bij Barend en van Dorp was hij de storende factor aan de tafel met gasten, die wel iets zinnigs hadden te vertellen. Jan wist op zijn bekende, opgewonden, luidruchtige wijze een interessante discussie om zeep te helpen. Ook als voetbalanalyticus kwam hij niet uit de verf en moest het veld ruimen voor Jan van Halst. Youri Mulder is in de sporen van zijn vader getreden en geeft commentaar op voetbalzaken bij de N.O.S. Je kunt je afvragen of we uberhaupt blij moeten zijn met al dat geklets rond de bewegende beelden. Maar Jan Mulder laat zich niet makkelijk van de buis slaan want hij is regelmatig te bewonderen in reclamecampagnes van de Postbank. Daarin fungeert hij als aangever en ik zou wel eens willen weten in hoeveel opnamen zo'n spotje wordt vastgelegd. Nu gaat uitgerekend Jan Mulder, de grootste bron van ergernis, in het programma 'De wereld draait door' maandelijks uit de doeken doen waar hij zich aan ergert. Als hij over enige zelfkennis zou beschikken dan prijkte zijn naam op de eerste plaats van zijn top vijf.

Veldhuis en Kemper

Ondanks de ellende van de taxi vooraf en het gemiste begin van de voorstelling, hebben wij genoten van onze theateravond. Veldhuis en Kemper zijn echte vaklui en we zaten meteen na binnenkomst in de stemming. Ik had meer liederen dan cabaret verwacht maar het was een afgewogen mix van die twee en er zat bovendien een leuk verhaal in. Als aan beide mannen een specialiteit moet worden toegekend dan is dat imiteren voor Veldhuis en snelpraten voor Kemper. Veldhuis kan goed typetjes neerzetten en vlekkeloos van de een op de ander overgaan. Kemper blinkt uit in razendsnel, lange, ingewikkelde tekst er uitgooien zonder dat het onverstaanbaar wordt. Tijdens hun optreden kwam ook het duivenmelken uitgebreid aan bod en dat sprak ons Limburgers wel aan. Als je nog een theaterbezoek overweegt dan kan ik je dit duo warm aanbevelen. Na afloop hadden we wel volop gelegenheid om te kletsen en wat te drinken want je moet altijd ruim boeken met taxiritten. Op de heenreis bleek anderhalf uur onvoldoende te zijn maar de taxi kwam mij wel een uur later dan afgesproken ophalen. Ik kijk uit naar het moment dat roken in de hele horeca verboden is. Vroeger vond ik het alleen vies als mijn kleren naar de rook stonken en gingen ze meteen de wasmand in. Nu slaat het mij op de adem en de ogen ondanks de hoogte van de foyer in de Oranjerie te Roermond. Dat kan mij niet weerhouden om voor die tijd nog zeker drie voorstellingen samen met Karin bij te wonen.

Twee werelden

Laatst ging het in een uitzending van Zembla over gameverslaving m.n. aan het spel World of Warcraft. Deze game wordt wereldwijd door miljoenen, overwegend jongeren, via het world wide web gespeeld. Het is maar een spelletje gaat voor WoW niet op want de makers weten maar al te goed hoe zij spelers aan zich kunnen binden. Zij hebben daar alle belang bij want naast de aanschaf van de game moet ook voor het online spelen worden betaald. WoW, dat eindeloos veel levels heeft, wordt onder een eigen personage gespeeld en is wellicht mede daardoor verslavend. Degene die er veel tijd in steekt wordt steeds sterker en bereikt een hoog level maar nooit het einde van het spel want dat is er niet. Men leeft in een virtuele wereld en geniet van het aanzien in de spelgemeenschap. Partner, familie, vrienden, kortom het hele sociale leven wordt verwaarloosd en men sluit zichzelf buiten. Verslavingen aan alcohol, drugs of tabak zijn erkend en behandeling wordt geheel of gedeeltelijk vergoed. Bij gameverslaving is dat niet het geval en zijn de behandelingskosten voor eigen rekening. De ouders van een gameverslaafde jongen uit de reportage van Zembla hadden € 27000 betaald om hun zoon af te laten kicken.
Ik zou het nog ruimer willen zien en willen spreken van internetverslaving. Zodra er buitenproportioneel veel tijd wordt besteed aan chatten, discussieren, gokken, kopen en verkopen via internet kun je je afvragen of het een ziekelijke vorm aanneemt. Waar de grens ligt moet ieder voor zich uitmaken maar liefst voordat relatiebreuken of schulden ontstaan en men in een isolement raakt. Neem als voorbeeld mensen, die menen niet gemist te kunnen worden op een forum. Het geeft al te denken als het opstarten van de computer je eerste daad na het ontwaken is. Vervolgens kun je het niet laten om te kijken of er nieuwe topics zijn want hij staat toch al aan. Dan is een reactie of een eigen onderwerp plaatsen, de volgende moeilijk te vermijden stap en moet alles wijken voor je digitale beleving. Het slurpt steeds meer tijd op en vanwege het sluimerend karakter, heb je niet door dat het een wezenlijk onderdeel van je leven wordt.

Vasteloavend

In de tijd dat de cafeetjes in Oud Stein nog talrijk waren, heb ik zeker carnaval gevierd. De Birkenshop oftewel cafe Leurs was mijn favoriete stek en ook de rest van het jaar als geliefde uitgaansgelegenheid. De optocht moest ik weer of geen weer gezien hebben. Ik ben zelfs een jaar meegetrokken maar heb de stoet niet uitgelopen. De specialist, die ik uitbeeldde, moest zichzelf onder behandeling stellen vanwege een gapende wond boven het oog. Langzaam maar zeker ben ik het carnavalsvirus kwijtgeraakt en nu vind ik het bekijken van de optocht voldoende. De behoefte om drie dagen laat staan een week te dollen is helemaal weggeebd. Ik vind het zo opgelegd er staat een datum voor en dan moet de knop om. De overdreven uitgelatenheid van mensen, van wie je weet dat het hun ware aard niet is, staat mij tegen. Mensen die je normaal niet groeten, zoeken dan gesterkt door hun vermomming en alcoholpromillage, toenadering. Het is een achterhaald gebruik om je nog even te buiten te gaan alvorens veertig dagen te vasten terwijl van dat laatste meestal niets terechtkomt. Wat dat betreft ben ik voor de islam eerst afzien en dan feesten, eerst ramadan en dan suikerfeest. Iedereen die het virus nog onder de leden heeft en de behoefte heeft om uit zijn of haar dak te gaan, wens ik veel plezier toe, alaaf!

Melbourne

De eerste Grand Slam zit er weer op en kende nogal wat opmerkelijke uitslagen. Het feit dat Neerlands hoop bij de vrouwen al in de eerste ronde onderuit ging was geen verrassing. De geblesseerde Michaela Kraijcek had geen schijn van kans zonder een goed lopende backhand. Bij de vrouwen moest ook Justin Henin in de kwartfinale vroegtijdig de Australian Open verlaten. Met Maria Sharapova en Ana Ivanovic als finalisten kon iedereen wel leven. De dames wisten er een spannende pot van te maken maar de meer ervaren Sharapova had op de beslissende momenten de zenuwen beter in bedwang. Verzuimde zij op 5-4 nog de eerste set uit te serveren, de volgende twee games overtuigde de Russische wel. Op 3-3 in de tweede set wist zij de servicegame van de Servische te breken en in de negende beslissende game nogmaals.
De twee hoogstgeplaatste mannen van de wereld sneuvelden beiden in de halve finale. De duidelijke nederlaag van Rafael Nadal was het meest opvallend. De Spanjaard had geen antwoord op het nagenoeg foutloze spel van Jo-Wilfried Tsonga. De Fransman scoorde veel punten door harde diepe ballen af te wisselen met dropshots en direct door het slaan van aces. Roger Federer moest het ook in drie sets afleggen tegen de nummer drie van de wereldranglijst Novak Djokovic. De eerste set ging verrassend naar de Servier die op 5-4 tweemaal de service van de Zwitser brak. Nadat hij de tweede met 6-3 had gewonnen, besliste Djokovic de derde set op tiebreak. In de eindstrijd wist Tsonga niet het niveau te halen van de halve finale. Hij sloeg beduidend minder winners en maakte veel onnodige fouten. De combinatie van zijn splijtende forehand en onhaalbare stopvolley kwam zelden voor. De eerste set was nog voor de Fransman maar de volgende drie, waarvan de laatste met tiebreak, gingen naar Djokovic. Voor Maria Sharapova was het de derde Grand Slam titel maar voor Novak Djokovic en Servie was het de primeur. In Parijs zijn weer kansen op een titel maar daarvoor moeten de dames en heren van het proftennis tot mei wachten.

Plan Zuid

Orbisconcern, de organisatie waar het Maaslandziekenhuis en diverse verzorgings- en verpleeghuizen in de regio Sittard onder vallen, heeft veel bouwplannen. Het grootste project, het nieuwe ziekenhuis op de grens van Geleen en Sittard, is al geruime tijd in aanbouw. In de Geleense wijk Lindenheuvel is een huis voor kleinschalig wonen bestemd voor dertig psycho-geriatrische patienten verrezen. Op de locatie waar ik momenteel bivakkeer zal in augustus van dit jaar met Plan Zuid worden gestart. Aan de Barbarastraat te Geleen zullen in een groene omgeving drie flats worden neergezet. Iedere flat krijgt op de begane grond een verpleeghuisafdeling en twee verdiepingen voor kleinschalig wonen, wederom voor de psycho-geriatrie. De bewoners van St. Jan zullen daar eind 2009 kunnen intrekken zodat de somatische clienten van St. Odilia naar het St. Jan gebouw kunnen verhuizen. De nieuwbouw en ook de nieuwe huisvesting voor St. Odilia zullen alleen eenpersoonskamers bevatten. De flat van vier etages waar nu Odilia 1 tot en met 4 zijn ondergebracht en het laatste deel van het voormalige St. Barbara ziekenhuis met o.a. Odilia 5 en 6 zullen dan worden gesloopt. In dit uit 1972 daterende restant van het Geleense ziekenhuis heb ik dertig jaar geleden stage gelopen op het microbiologisch laboratorium. Nu verblijf ik een verdieping hoger dan toendertijd op een kamer met uitzicht op Danikerbos en Sweijkhuizen en is het nog maar zeer de vraag of ik die verhuizing nog zal meemaken.

Twee voor twaalf

Krijgen we weer zo'n tropische lente als verleden jaar of een hete zomer als het jaar daarvoor? Hoe lang zal het nog duren voordat we het hele jaar door in zomerkleding kunnen lopen? We hebben amper handschoenen, sjaal of muts gedragen en de winter lijkt al weer voorbij. Het scheelt niet veel of het kwik haalt de vijftien graden boven nul terwijl Erik Hulzebosch in training blijft voor een eventuele elfstedentocht. Het poolijs smelt steeds verder weg en de skigebieden krimpen als maar meer totdat we de jongste generatie moeten uitleggen wat natuurijs en sneeuw zijn. Er zijn zowel mensen, die waarschuwen voor de opwarming van de aarde en de gevolgen daarvan als mensen, die beweren dat het zo'n vaart nog niet loopt. Het is een feit dat het klimaat verandert en natuurverschijnselen extremer worden, daar komt niemand omheen. Waarom zouden we dan maatregelen uitstellen als we nu al kunnen ingrijpen? Waarom wachten tot het uur u heeft geslagen en ingrepen veel drastischer of te laat zullen zijn? Net als vele anderen, hou ook ik meer van zon en warmte dan winterongemakken en kou maar het is naief om daarmee alle klimaatproblemen opzij te schuiven en onopgelost te laten.

Op een slof en een oude voetbalschoen

Naar verluidt is de N.O.S. de enige bieder op de rechten om samenvattingen van de vaderlandse competitie uit te zenden. Ik kan mij goed indenken dat weinig omroepen daar vele miljoenen euro's voor willen uitgeven. Je kunt je ook afvragen hoeveel mensen bereid zijn om te betalen voor pay per view, het rechtstreeks bekijken van een volledige wedstrijd op je tv. Een samenvatting is in de meeste gevallen meer dan voldoende om de slechte naam van de Nederlandse competitie bevestigd te krijgen. Ik zou direct voor een naamswijziging van de eredivisie zijn want er is weinig eer aan te behalen. Als de nivellering verder doorzet dan is er geen verschil meer met de eerste divisie. F.C. V.V.V. ziet kans om met gering investeren lekker mee te draaien in de hoogste afdeling. Contracteer voor een habbekrats hardwerkende voetballers en je kunt zelfs de zogenaamde topclubs aan. In de wedstrijden om de K.N.V.B. beker geven amateurploegen vaak goed partij en weten een profclub soms zelfs af te troeven.
Wat kunnen we dan van Nederland op het EK voetbal in Oostenrijk en Zwitserland verwachten? Gelukkig is het voetbal van het nationale elftal niet te vergelijken met dat van de eredivisie. In sommige clubteams, die betaald voetbal spelen in Nederland, moet je de Nederlanders zoeken en het merendeel van de spelers die in Oranje staan voetballen in het buitenland. Een competitiewedstrijd is gewoon een van de vierendertig potten maar op het EK zal iedere wedstrijd een prestatie geleverd moeten worden want ook in de poule tegen Italie, Frankrijk en Roemenie telt elk resultaat. Europees kampioen worden is beslist geen makkie daar zullen onze jongens toch wel van doordrongen zijn of gaan de sterallures ons weer de nek kosten.

CtbM

Naar het onderzoek van de longfunctie en de prik in de polsslagader kijk ik bepaald niet uit. De inspanning van het geforceerd in- en uitademen en de spanning voor de resultaten daarvan. De onaangename afname van bloed uit de arterie van de pols. Het consult bij de longarts die de longmetingen en de bloeduitslagen bespreekt. Ik ben er zeker de laatste keren emotioneel onder en verlaat altijd opgelucht het A.Z.M. Vorig jaar september was de punctie goed gegaan en de spuit met arterieel bloed via de buizenpost verzonden. Voordat het monster op het laboratorium was gearriveerd of men dat in de gaten had, was het al te laat voor onderzoek.
Vrijdag 18 januari had ik weer een afspraak met het centrum voor thuisbeademing te Maastricht. Ik heb nog steeds geen symptomen die passen bij een te slechte longfunctie, zou mijn duikersverleden daarbij een rol spelen. De longarts zag n.a.v. de gemeten waarden geen enkele aanleiding om ademondersteuning voor te stellen. De uitslag van de bloedgassen noemde zij keurig. Allemaal gunstig dus en ik hoef dan ook pas over vier maanden opnieuw op controle.

Pimpen

Het is jammer dat ik het weblog niet makkelijk kan opsieren met afbeeldingen en foto's. Ook links naar interessante en informerende sites deed ik voorheen invoegen. Hoe minder toeters en bellen, hoe sneller een internetpagina zich laadt. Vooral bewegende beelden en geluidsfragmenten remmen de laadsnelheid. Dat herinnert mij aan het ontwerpen en onderhouden van websites. Ik heb dat altijd met veel plezier gedaan o.a. voor de tennisvereniging van Stein. In die jaren was ik secretaris, ledenadministrateur, webmaster en actief lid van L.T.V. Stein naast mijn fulltime baan in het A.M.C. Heerlen. Ik volgde training en nam deel aan twee competities, toernooien en clubkampioenschappen. Achteraf gezien misschien iets te veel van het goede maar ik wilde het zelf en kon het ook aan.
Door louter teksten te publiceren is vanzelf alle aandacht daarop gevestigd. Ik doe mijn best om zo boeiend mogelijk te schrijven maar je moet nieuws niet mooier maken dan het is. Mijn positieve benadering is algemeen bekend maar ik zal geen feiten verdraaien. Je komt niet om de realiteit heen maar je hebt daar wel eigen gevoelens bij. Het is mijn keuze wat en hoeveel ik deel met derden maar naar mijn mening is dat niet gering.

Zorgwekkend

Ik verblijf al bijna een jaar in een zorgcentrum en kan uit eigen ervaring spreken over de zorg die daar wordt geleverd. Mijn besluit om daarover eens te schrijven, is mede genomen op grond van het verkrijgen van het bronzen keurmerk. Voor de toekenning van zo'n waarborg loopt een delegatie een dagdeel op de afdeling rond, stelt her en der wat vragen en meent dan te kunnen oordelen over de kwaliteit van de geboden zorg. Ik waag te betwijfelen of dit een betrouwbare methode is en wil daar een aantal kritische kanttekeningen bij plaatsen.
Er worden voor die dag allerlei voorbereidingen getroffen want de datum van de audit is bekend. De afdeling wordt meer opgeruimd en schoongemaakt dan gebruikelijk. Er wordt meer personeel ingepland waardoor er meer tijd en aandacht aan de zorg kan worden besteed. Protocollen worden grondig gelezen en strikter nageleefd. Naar mijn mening worden op deze manier niet alleen het auditteam maar ook de eigen medewerkers in de maling genomen. Niet in de laatste plaats is deze handelwijze behoorlijk oneerlijk tegenover de bewoners. Daar komt nog bij dat het een momentopname is terwijl continuiteit juist heel belangrijk en gewenst is. Een dag goed overkomen kan lukken maar datzelfde peil op de lange termijn vasthouden is moeilijker. Er kan veel worden vastgelegd maar alles valt of staat met de uitvoering. Een vraaggestuurd zorgplan en belevingsgericht werken klinken goed in het gehoor maar het is de praktijk die telt.
De basisverzorging wordt verricht maar alle extra handelingen zoals het knippen van nagels moet je om vragen. Iemand van mijn generatie is gewend aan iedere dag douchen maar hier is dat standaard eens per week. Na lang praten krijg ik bij hoge uitzondering een dagelijkse douchebeurt. Bij de zorg ligt het accent te zeer op snelheid en ik mis het werken met hart en ziel. Het is een wereld van verschil of je telkens om dezelfde dingen moet vragen of dat het uit eigen beweging gebeurt want vanwege je afhankelijkheid moet je al zo veel vragen. Het licht aandoen als je 's avonds in het donker zit of een tweede keer een drankje aanbieden als men weet dat je pas rond middernacht naar bed gaat, zijn voorbeelden die zouden getuigen van attentheid.
Het merendeel van de bewoners zijn ver op leeftijd, niet meer veeleisend, berustend in de situatie en niet mondig of durven het niet te zijn. Ook op een somatische afdeling wonen mensen met psychische klachten, die veel anders of niet beleven en weinig tot geen kritiek leveren of niet serieus worden genomen. Ik zou het weblog royaal kunnen vullen met voorvallen waarvan ook mijn familie of Karin kunnen getuigen maar daar heb ik geen zin in, althans niet op grote schaal. Je wilt niet altijd en overal over klagen maar je kunt je ook niet alles laten welgevallen. Het werkt wel om medewerkers eens wakker te schudden. Wat het douchen betreft heb ik aan leeftijdgenoten gevraagd of zij ook volstaan met maar een keer per week. Jongere medewerkers heb ik voorgehouden dat ik de leeftijd van hun ouders heb en gevraagd hoe zij dan met de zorg zouden omgaan.
Voordat aan een restaurant een Michelin-ster wordt toegekend moet die zich aanzienlijk onderscheiden van andere eetgelegenheden. Een aantal onbekende personen gaan onaangekondigd een of meerdere keren aan tafel en beoordelen op velerlei gebied. Ambiance, bediening, service, aanbod en kwaliteit van de gerechten en wat nog meer aan bod komt, worden kritisch bekeken. Wil een restaurant zijn ster(ren) behouden dan zal men het niveau moeten handhaven of zelfs verhogen. Als bij controle blijkt dat men niet meer aan de gestelde eisen voldoet dan wordt een toegekende ster ingetrokken. Ik moet het nog meemaken dat een zorginstelling geen keurmerk krijgt of moet inleveren.

Vervaldatum

Na de verjaardag van Genaud, een zoon van mijn jongste zus Marlies en haar man, zijn alle neven en nichten geen tieners meer. Hij en Roy, de zoon van mijn oudste zus Bep en haar man, die bijna zeven jaar geleden is overleden, zijn mijn twee peetkinderen. Tegenwoordig heeft peter of meter zijn veelal niet meer de betekenis van vroeger. Toen was het ook de man of vrouw, die de ouders bijstond in de opvoeding van de dopeling. Nu is het voornamelijk de doopgetuige van en de persoon, die zijn of haar beurs meer trekt voor het betreffende kind. Roy en zijn partner zijn gehuisvest en sinds bijna een half jaar een zoon rijker. Ik heb er alle vertrouwen in dat het ook met Genaud goed gaat komen.
Dat onze nazaten allemaal twintig jaar of ouder zijn houdt in dat de ouders ook al op leeftijd raken. Wij zijn allen vijftigers op Marlies na maar die ziet over ruim drie jaar Sarah. Het scheelt dat we ons aanmerkelijk jonger voelen en nog best kunnen vertonen maar de jaren beginnen toch te tellen. De een en de ander krijgt te maken met kwalen, beperkingen of erger. Een mens is veel te snel over zijn of haar top heen. Als je uiteindelijk op eigen benen kunt staan begint niet veel later de aftakeling. Nader bezien heeft de uitspraak 'elke leeftijd heeft zijn charme' toch wel een wanklank.

Texel

Begin juli vorig jaar was ik uitverkoren om een week op Texel te verblijven en mijn zus Marjo heeft mij vergezeld. Haar dochter zou rond die tijd kunnen bevallen van hun derde kind en in dat geval zou mijn jongste zus Marlies haar plaats hebben ingenomen. We hadden de taxi via Valys geboekt en de heen- en terugreis zijn perfekt verlopen. Ritten naar en van dit waddeneiland worden uitgevoerd door een Texels taxibedrijf dat ons rechtstreeks afleverde. Wij moesten de grootste afstand afleggen en kwamen als laatste aan bij het Tesselhuus een schitterende accomodatie met alle wenselijke aanpassingen. Drie andere ALS-patienten en hun partners waren al aanwezig net als verzorgenden, verpleegkundigen en een voedingsassistente. Een aantal 'personeelsleden' hebben hun wederhelften verloren door ALS en kunnen zich dus feilloos inleven in de gevoelens van patienten en partners.
Wij kregen de beschikking over een slaapkamer met twee bedden en aangrenzende badkamer met wastafel, douche en wc. De warme maaltijden werden dagelijks aan huis afgeleverd en waren absoluut goed. De broodmaaltijden werden door de vrijwilligers zelf uitstekend verzorgd. Gedurende die week hadden we op een aantal buien na best behoorlijk weer, beter dan de rest van Nederland. De beoogde uitstapjes en nog meer hebben we allemaal kunnen ondernemen. Een bezoek aan Ecomare, een opvang voor o.a. zeehonden, het museum en een mooie duinwandeling aldaar. Een boottocht met een garnalenkotter, de vangst werd aan boord uitgezocht gewassen, gekookt, gepeld en gegeten of meegenomen. Een rondvlucht boven Texel met een zespersoons vliegtuigje gaf een mooi totaalbeeld en verliep zonder gebruik te hoeven maken van een braakzak. De Slufter, een natuurgebied dat is ontstaan na een duindoorbraak, hebben we bezocht. Bij stormvloed loopt dit stuk land met typische flora telkens grotendeels onder met Noordzeewater. Uiteraard hebben we diverse keren op het terras achter het Tesselhuus of op een strandpaviljoen van de zon genoten. De vanwege het jubileum aangeboden avond met diner en cabaret was dubbel genieten en heel apart. Voor het vervoer op het grootste waddeneiland hadden we de beschikking over een touringcar met rolstoellift. De chauffeur wist tijdens elke rit op boeiende wijze interessante wetenswaardigheden te vertellen.
Na een emotioneel afscheid keerde iedereen zaterdagmorgen weer huiswaarts. Door het volle programma, de lange dagen, de confrontaties en de emoties was het een enerverende week maar beslist meer dan de moeite waard. Ik kan iedereen, die de kans op een verblijf in het Tesselhuus krijgt geboden, sterk aanraden daar op in te gaan. Esmee, het derde kleinkind van Marjo en haar man, kwam de volgende dag op 8 juli 2007 ter wereld.

Carpe diem

Iemand met een korte(re) levensverwachting krijgt vaak de goedbedoelde raad om de dag te plukken. Natuurlijk kun je beter geen dingen onnodig uitstellen maar geldt dat niet voor ons allemaal. Bovendien kun je moeilijk van elke dag een feestdag maken want dan wordt alles ook zo gewoon. Willen vakanties, uitstapjes, etentjes en bijzondere aankopen hun speciale karakter blijven behouden dan zullen ze gedoseerd moeten plaatsvinden. De voorpret en het genot zijn beide het wachten waard en kunnen de climax aanzienlijk verhogen. Alhoewel het overrompelende effect als je verrast wordt, is ook niet te versmaden.
Materiele dingen kun je eerder doen of aanschaffen, afhankelijk van je behoeften, want niet iedereen wil een soort inhaalslag. Bij zaken zoals de bruiloft van je kind of de geboorte van je kleinkind is dat een stuk lastiger. Je kunt niet verlangen dat je omgeving meegaat in een versneld proces.
Ik ben al tevreden met dingen als het bedienen van mijn radio en tv of het schrijven van teksten zoals deze blog. Ik heb een sms-kaart aangevraagd zodat ik hopelijk binnenkort via de spraakcomputer berichten kan verzenden en ontvangen. Als ik een onvervulbare wens moest uitspreken dan zou het ook iets alledaags zijn. Maar praten, lopen of zelfstandig douchen, nat scheren, eten en drinken zijn helaas net zo ver weg als genezen van ALS.

Klagende spieren

Ook al neemt je spiermassa af dan wil dat niet zeggen dat je geen spierpijn kunt krijgen. Waarschijnlijk ben ik te fanatiek blogs gaan schrijven want ik voel protesten in mijn nek en schouders. Die karaktertrek van altijd tot het uiterste willen gaan, is er nog steeds maar ik kom wel eerder mijn grenzen tegen. Heb ik een leuke bezigheid en stort ik me daar met volle overgave op, word ik onverbiddelijk teruggefloten. Toch maar even wat rustiger aan doen en misschien moet ik het langzaam opbouwen. Mijn spieren die nodig zijn voor het bedienen van de headmouse trainen. Zij zijn niet meer gewend om langdurige inspanningen te verrichten. Het vorige blog heb ik zondagavond nagenoeg in een keer ingetikt en ongeveer vijf uur over gedaan. De vergelijking met duursport gaat zeker op. De zuster van de nachtdienst mag mij voor het slapen gaan insmeren en masseren met Spiroflor. Over een aantal dagen zijn die spierklachten dan wel weer verdwenen.

Stichting Tesselhuus 25 jaar

Afgelopen zomer hebben mijn zus Marjo en ik genoten van een vakantie op Texel. Daarover zal ik in een volgend blog meer vertellen. Deze vakanties worden georganiseerd en gefinancieerd door de Stichting Tesselhuus, die inmiddels 25 jaar bestaat. Aan dit heuglijke feit werd niet zomaar voorbij gegaan. We werden getrakteerd op een jubileumtaart en een avond met diner en cabaret. Deze stichting draait dankzij de tomeloze inzet en financiele bijdragen van de bewoners van dit waddeneiland. Om sponsoren te werven is een jubileumkrant uitgegeven waarin ook een verslag van een gesprek met mij is afgedrukt. Hieronder volgt de letterlijke tekst van het door Louise van der Sluis afgenomen interview.
Terwijl ik in gesprek ben met Binie werp ik af en toe een stiekeme blik op mijn overbuurman aan tafel Charles. Hij is gekluisterd aan een rolstoel en door ALS inmiddels zwaar gehandicapt. Zou hij het vervelend vinden als ik openlijk naar hem kijk? Of is dat misschien prettiger dan dat iemand dat stiekem vanuit zijn ooghoeken doet? Ik heb wat moeite om me een juiste houding te geven voor zover die al bestaat. Het laatste wat ik wil, is iemand kwetsen. Gehandicapt of niet. Charles is even naar het toilet en ik raak in gesprek met de vrouw die naast hem zit, waarvan ik aannam dat het zijn vriendin of vrouw was, maar die zijn zus blijkt te zijn. Ze vertelt me dat Charles 50 jaar is en drie jaar geleden, net na zijn scheiding, de diagnose ALS kreeg. Tot die tijd was hij als medisch analist in een ziekenhuis werkzaam. Onmiddellijk zocht hij via internet op wat die diagnose precies inhield. En de grond werd in een klap onder hem weggevaagd. "Hij heeft het er nog steeds erg moeilijk mee", vertelt Marjo Donners. "Ik denk dat als je erover begint, hij het niet droog houdt."
Dan komt Charles terug en trek ik de stoute schoenen aan. Ik vertel hem waarom ik in het Tesselhuus ben en vraag hem of hij mij zijn verhaal wil vertellen. Hoewel hij door de ALS moeilijk kan praten, kan ik hem goed verstaan. Hij vertelt dat het lang duurde voordat hij zekerheid over de diagnose had. "Er is geen test waarmee je ALS kunt vaststellen. Je kunt alleen dingen uitsluiten. Bij mij duurde het lang voordat ik afname van spiermassa had. Lange tijd had ik de hoop dat het geen ALS was, want alles liever dan dat. De levensverwachting is heel divers. Sommigen leven nog geen jaar. Gemiddeld is het drie jaar en daar zit ik nu aan." Terwijl ik de knoop in mijn maag voel groeien, vertelt Charles, vader van twee zoons van 19 en 21 jaar, dapper verder. "Ik woon nu in een verzorgingscentrum. Veel contact heb ik daar niet. De meeste bewoners zijn stukken ouder en daar heb ik niet zoveel mee. Gelukkig komen mijn drie zussen en zonen me regelmatig opzoeken en ik probeer veel op pad te gaan. Verder heb ik een aangepaste pc die ik via mijn bril kan bedienen. Met mijn vingers lukt het niet. Dat is veel te vermoeiend. Praten gaat ook steeds lastiger. Er is een spraakcomputer aangevraagd en ik hoop dat die wordt toegekend. Maar ja, zo'n ding kost tienduizend euro."
Hoe ALS zich openbaart en in welk tempo deze progressieve spierziekte verloopt, is bij elke patient verschillend. "Of het bij mij snel is gegaan? Dat is relatief. Ik mag niet klagen." Terwijl hij dat zegt rollen de tranen Charles over de wangen en heb ik grote moeite om zelf ook niet in tranen uit te barsten. Hoe moedig draagt deze aardige man zijn ziekte. En hoe is het mogelijk dat je, terwijl je weet dat het alleen maar slechter zal worden, nog zo positief in het leven staat. Na een kleine pauze, waarin ik Charles de gelegenheid geef weer een beetje tot zichzelf te komen, zet ik voorzichtig het gesprek voort. "Deze vakantie is fantastisch. Texel is echt geweldig, want je kunt hier zoveel doen! Soms voelt het contact met andere ALS-patienten een beetje dubbel. Je weet dat je ooit bepaalde dingen niet meer kan, maar om het nu al te moeten ervaren bij anderen. Dat is moeilijk. Ik wil niet terugkijken, maar ook niet vooruit. Ik leef bij de dag. Een beetje plannen kan wel, maar niet over zoveel jaar vooruit. Dat zou dom zijn."
Het gesprek is voor ons beiden intensief en aangrijpend. Ik ben oprecht geinteresseerd in zijn verhaal en hij is blij dat hij dat aan een 'vreemde' kan vertellen. Want erover praten is af en toe fijn, maar als ALS-patient wil je daar je naasten niet altijd mee belasten, zo leer ik vanavond. "Ik heb nooit gedacht waarom ik? Ik heb mijn ziekte een plaatsje gegeven. Ik maak me eigenlijk drukker om mijn omgeving dan om mezelf. Hun verdriet en gevoel vind ik belangrijker." Als ik hem mijn laatste vraag stel, wordt Charles weer overmand door emoties. "Wat ik het ergst vind van mijn ziekte? Soms heb ik visioenen over mijn begrafenis. Dan zie ik mijn zonen en zussen staan en denk ik aan het verdriet dat ze hebben als ik dood ben. Dat vind ik het ergst van alles."
Het verhaal van Charles staat niet op zichzelf. Veel ALS-patienten zullen zich erin herkennen. Steeds meer dringt bij mij het besef door hoe belangrijk zo'n weekje Texel is voor deze mensen. Even weg uit de dagelijkse sleur. Lekker met partner of familielid verwend worden. Begeleiders die weten waar je het over hebt. Uitstapjes maken ontspannen een borreltje drinken en dingen doen waarvan je niet meer had durven dromen dat je ze ooit nog zou doen, zoals parachutespringen, vliegen of naar het strand. Als we beiden van de emoties zijn bekomen, hebben Charles en ik een erg leuk gesprek. Ik ontdek dat hij alles weet van tennis en Wimbledon op de voet volgt. "Federer gaat winnen. Let maar op." Laat op de avond verlaat ik het Tesselhuus. Niet als een ander mens, maar wel met een ander gevoel. Groot respect en bewondering heb ik gekregen voor de wijze waarop deze mensen met hun spierziekte omgaan en hoe zij in het leven staan. Ik neem me voor om nooit meer te zeuren over futiliteiten.

Toeval bestaat niet

Toen ik zwarte donderdag 5 april 2007 vanuit St. Odilienberg naar Geleen, vertrok zat er al iemand in de taxi. Deze vrouw had als bestemming Stevensweert dus ging de rit via dit vestingstadje. Geen enkele voorgaande rit had door dit eiland in de Maas gevoerd. In een grijs verleden hebben we daar in De Kis wel eens gezwommen. Mijn huidige vriendin woonachtig in Stevensweert, heb ik door de thuiszorg leren kennen. Ik kon in die zorgperiode goed met haar en ook andere wijkverpleegsters opschieten. Karin is mij in het zorgcentrum St. Odilia blijven opzoeken en ik ben ook een aantal malen bij haar thuis geweest. We hebben samen uitstapjes gemaakt naar o.a. Blof in Kerkrade en de film in Foroxity. Gaandeweg werd onze band hechter en op tweede Pinksterdag 27 mei 2007 hebben wij die mooie gevoelens aan elkaar kenbaar gemaakt. Inmiddels trekken we ruim zeven maanden samen op en het gaat hartstikke goed. Ik heb enorm veel steun aan Karin zij heeft een hart van goud en een aanstekelige lach. Ondanks haar volle werkweek op twee locaties en studie besteedt zij veel tijd aan mij. We ondernemen allerlei leuke dingen zoals bioscoop, theater en concert. Afgelopen zomer hebben we vier dagen in Scheveningen vertoefd. Aan het strand gezeten, lekker gedronken en gegeten, Sealife bezocht en naar Tarzan de musical geweest. We zijn ook een dag naar Den Haag gereden waar we een bezoek aan het Binnenhof, het Mauritshuis en het Panorama Mesdag hebben afgelegd. Met de kerst kreeg ik van Karin o.a. de cd Nachtmuziek van Acda en de Munnik waar 'Dan leef ik toch nog een keer' op staat. Dat zou ik graag samen met haar willen om dan als tieners op elkaar verliefd te raken.

Afgeschreven

Iemand die in een zorgcentrum gaat wonen is doorgaans op leeftijd en heeft een somatische of mentale aandoening. Naast de verzorging beperken zich de behoeften meestal tot tv kijken, muziek luisteren, kegelen en kienen. Als je andere bezigheden wilt blijven doen en je hebt door beperkingen voorzieningen nodig dan kun je op problemen stuiten. In de thuissituatie worden dergelijke voorzieningen door de ziektekostenverzekering gedekt maar in een zorginstelling gaat daar de AWBZ over. Het maakt een groot verschil en dat is ook gebleken bij de aanvraag van de spraakcomputer. Ik zou graag gebruik willen maken van zowel internet als sms en met de MiniMerc is beide mogelijk. De MiniMerc is een volwaardige computer maar is alleen bedoeld voor de spraak. Door het internetten zou zich een virusbesmetting kunnen voordoen. De benodigde sms-kaart wordt niet vergoed. E-mail en sms zijn communicatiemiddelen waar een bewoner van een zorginstelling, althans naar de mening van de AWBZ, niet over hoeft te beschikken. Deze vormen van contact op afstand zijn zeker wenselijk als bellen onmogelijk is geworden. Omgaan met beperkingen en zelfs inleveren is mij niet vreemd maar dat anderen beslissen waartoe ik nog in staat ben is moeilijk te verkroppen.

Sprakeloos

Het niet verstaan of begrepen worden valt behoorlijk tegen, zwaarder dan ik had kunnen vermoeden. Je weet dat het er aan zit te komen maar als het zover is ervaar je pas wat het voor impact heeft. De meeste verzorgsters kunnen mij doorgaans nog redelijk volgen maar sommige totaal niet omdat ze de rust en concentratie er niet voor hebben. Dan worden er de meest onzinnige dingen van gemaakt en dat kan behoorlijk frustreren. Ik ben nooit meer fit maar als ik erg vermoeid ben dan gaat het spreken extra moeilijk. Je krijgt dan de neiging dingen niet te vragen of te zeggen maar daarmee doe je jezelf tekort of kun je in een isolement raken. Het vraagt meer aandacht, tijd en geduld om mijn onduidelijke spraak te volgen. Dat is niet altijd en door iedereen op te brengen, daar zal de jachtige maatschappij wel debet aan zijn of is dat een te makkelijk excuus. Goed articuleren en voldoende volume maken vreten energie. In een groot gezelschap of een lawaaierige ruimte communiceren is haast onmogelijk. De spontaniteit gaat ook verloren want voordat je kunt reageren of wordt gehoord is het moment alweer voorbij.
De spraakcomputer is een hulpmiddel en niet meer dan dat het kan nooit je eigen stem volwaardig vervangen. Om iets in te tikken en te wachten tot de boodschap er staat dat vergt nog meer tijd en geduld. Voortijdig aanvullen is vervelend en zeker als het niet goed gebeurt, denk maar aan de campagne over de stotterende medemens. De toekenning van de MiniMerc heeft veel voeten in de aarde gehad en de levering en aanpassing hebben ook lang op zich laten wachten. Maar ik ben blij dat het rond is want het scheelt een hoop ergernis en bovendien heb ik er met het schrijven van blogs een leuke bezigheid bij. Het is een troost dat zelfs bij welbespraakten de communicatie ook niet altijd vlekkeloos verloopt omdat horen en luisteren twee verschillende waarnemingen zijn.

Plezierig ongemak

Ik hoop dat de blogs prettig te lezen zijn en geen spelfouten bevatten. Ik kan geen gebruik maken van een tekstverwerker als Word maar schrijf ze gewoon in een txt-bestand. Dat betekent o.a. geen grammatica- en spellingscontrole, geen speciale lettertekens en geen knippen en plakken. Om de cursor te verplaatsen moet ik naar een aparte pagina. Er zit een fout in de software want als ik een komma intik dan begint meteen een nieuwe alinea. Het is allemaal wat bewerkelijker maar dat mag de pret niet drukken. Ondanks de beperkingen van het tekstprogramma, beleef ik plezier aan het schrijven van blogs. Ik kan weer verslag doen over hoe het met mij gaat en wat mij bezighoudt. Helaas kan ik (nog) niet zelf publiceren waardoor de blogs meestal met meerdere tegelijk wekelijks geplaatst zullen worden.

Valse start

Wat heeft het nieuwe jaar voor ons in petto? Een aantal zaken staan vast en naar de rest kunnen we alleen maar gissen. Gelukkig maar want als alles voorspelbaar was dan zou het er niet boeiender op worden. Er zijn ongetwijfeld weer voornemens gemaakt maar die stranden niet zelden vroegtijdig en ook wensen geuit die niet allemaal kunnen uitkomen. Wellicht zijn er al lopende afspraken en een of meerdere vakanties geboekt. Het wordt in ieder geval een extra sportief jaar met het EK voetbal en de Olympische spelen. Wat mij betreft staat dit allemaal in de schaduw van de vraag of de maatschappij ooit zal veranderen.
Op de eerste dag van 2008 waren er o.a. autobranden, schoolbranden, vernielingen en vechtpartijen met als gevolg een schade van tientallen miljoenen. Extra medisch personeel, politie en zelfs mobiele eenheden werden ingezet. Ondanks alles spreekt men van een betrekkelijk rustige jaarwisseling. Het lijkt erbij te horen en algemeen geaccepteerd te worden.
Wat zou het mooi zijn als we er in slaagden om een maatschappelijke ommekeer te bewerkstelligen. Dat kan niet van vandaag op morgen want we moeten allemaal van de noodzaak doordrongen zijn en er samen voor willen gaan. De mentaliteit moet veranderen, het moet socialer, toleranter, respectvoller. Het materialistisch en egoistisch denken moet wijken voor meer aandacht voor algemeen welbevinden en de gemeenschap. Niet ieder voor zich en god voor ons allen maar samen werken aan een betere samenleving.
Alle acties ten spijt, verandert er weinig tot niets. Veel aandacht in de media voor respect, stille tochten na zinloos geweld en talloze andere initiatieven werden ondernomen. Eenmaal ontspoorde jongeren blijken maar al te vaak niet geholpen te kunnen worden. Tijdelijke opsluiting, gedwongen behandeling of anderszins straffen hebben doorgaans slechts effect voor korte duur. Naar mijn mening moeten we bij de basis beginnen door de jeugd een degelijke opvoeding te bieden. De opvoeding wordt meer en meer overgelaten aan school, buitenschoolse opvang, verenigingen, grootouders of derden. De ouders van nu, veelal tweeverdieners, komen daar zelf bijna niet meer aan toe. Na het werk en huishouden hebben ook zij behoefte aan ontspanning en rust. Ik wil geen beschuldigende vinger uitsteken maar aanzetten tot een discussie of dit wel een goede ontwikkeling is.

Lichtgeraakt

Er is tegenwoordig weinig voor nodig om mij aan het huilen te krijgen. Droevige of vreugdevolle gebeurtenissen bekenden of vreemden, het maakt niet uit want alles raakt me. Iets wat me ter ore komt door vertelling maar ook muziek of een eigen gedachte kunnen de aanleiding zijn. Waarom trek ik mij alle leed aan terwijl er toch weinig of niets aan te veranderen valt? Waarom word ik emotioneel bij leuke aangelegenheden omdat die momenten misschien niet meer terugkomen? De aard van het beestje zal het antwoord wel zijn. Dat muziek me veel steun geeft daar heb ik al eerder over geschreven. Sommige nummers zoals 'Wanhoop niet' van Van Dik Hout staan garant voor waterlanders en toch wil ik ze horen. Vanzelfsprekend denk ik soms na over wanneer en hoe het met mij afloopt en hoe het dan verder gaat met mijn zonen en andere dierbaren. Bij de televisie is het een trend geworden om emotierijke programma's als 'Memories', 'Het familiediner' en vele andere tranentrekkers te maken. Als het de opzet is om de kijkers te ontroeren dan is men daar wat mij betreft in geslaagd. Het valt me zwaar om het droog te houden maar ik heb daar niet de regie over. Je krijgt er heldere ogen van, het houdt je neus open het lucht op en kan zo weer omslaan in lachen. Ik vind het vervelend in een groot gezelschap of in het bijzijn van vreemden of kleine kinderen maar nogmaals het overkomt me en is moeilijk of niet te stuiten.

Optreden van Bløf

Eerder dit jaar heb ik samen met de Karinnen een concert van Bløf in Kerkrade bijgewoond. Vrijdag 7 december traden ze op in zaal 013 te Tilburg en wij waren er weer bij. Deze zaal staat bekend om de uitstekende akoestische eigenschappen en dat is ook gebleken. Het was een geweldig optreden en ongetwijfeld het mooiste van de drie die ik dit jaar heb bezocht. Het tekent de kwaliteit van Bløf dat ze nooit kunnen vervelen. Doordat deze band zo veel in huis heeft is elke voorstelling anders en de moeite waard. Het zijn klasse muzikanten, met name de leadgitarist en zanger, die kunnen putten uit een groot repertoire met goede teksten. Ook nummers uit hun begintijd zoals 'Blauwe ruis' klinkt anno 2007 nog goed in de oren. We waren ruim op tijd in Tilburg zodat er gelegenheid was om wat te gebruiken in een plaatselijke kroeg en restaurant. Na het concert was er een after party waar helaas Bløf niet verscheen waarschijnlijk omdat een van de bandleden jarig was. Rond half drie waren we terug in Geleen en twaalf uur van huis geweest maar het was onvergetelijk. Voor volgend jaar zijn al optredens van Veldhuis en Kemper, Van Dik Hout en Golden Earring geboekt en wie weet wat nog meer volgt. Het is fijn om ergens naar uit te kunnen kijken en naar toe te kunnen leven.

Xmas

'Het zijn van die hangdagen' en 'Het is alleen maar eten en drinken' zijn vaak gehoorde uitspraken met de kerstdagen. Maar er is niemand die je binnen opsluit of je verbiedt om iets af te slaan. 'Ik zal blij zijn als die dagen weer voorbij zijn ' is helemaal erg want de tijd gaat snel genoeg en is niet terug te draaien. Kerstmis is sterk gecommercialiseerd. Men wordt wekenlang warm gemaakt voor de 'The most wonderful time of the year'. De reclame op radio en televisie spitsen zich toe op de kerstaankopen. In de winkels wordt er alles aan gedaan om ons in de kerstsfeer te brengen maar vooral om de omzet te verhogen. Extra koopavonden en -zondagen worden ingelast om ons in de gelegenheid te stellen zo veel mogelijk in huis te halen. Allemaal niks mis mee maar doe wat jij leuk en nodig vindt om kerstmis te vieren. Ik kijk niet uit naar kerstmis en vindt het niet de mooiste tijd van het jaar maar het waren fijne dagen.

De stilte verbroken

Ruim acht maanden na mijn intrek in het zorgcentrum St. Odilia geef ik voor het verstrijken van het jaar een levensteken. Gisteren is de spraakcomputer zodanig aangepast dat ik kan tekstverwerken en met hulp ook weer kan publiceren op het weblog. Ik doe geen belofte maar een wekelijkse blog moet mogelijk zijn, de lezers en ook ikzelf hebben 'De wereld draait door .....' wel gemist. Aan onderwerpen geen gebrek; er is veel gebeurd en er staat ongetwijfeld nog meer op stapel. Mijn nieuwe liefde, meer gezondheidsproblemen in de familie, uitstapjes en interessant nieuws uit met name de muziek- en sportwereld zullen wellicht aan bod komen. Uiteraard zal ik jullie op de hoogte houden van verwikkelingen die samenhangen met ALS en mijn gezondheidstoestand in het bijzonder.
Over dat laatste meteen openheid. De hand- en armfunctie zijn verder verslechterd waardoor de afhankelijkheid is vergroot. Het spraakvermogen is verminderd en niet verstaan of begrepen worden is moeilijk te accepteren. Terwijl de pegsonde er al bijna een jaar zit is eten en drinken nog goed te doen alleen niet alles en het vergt wat meer tijd. Ademondersteuning kan nog achterwege blijven want de vitale longcapaciteit is stabiel op voldoende gemeten. Omdat ik dankzij de spasticiteit in de benen met steun kan staan, is gebruik van een tillift nog niet aan de orde. In elke zin die bijdraagt aan positieve beeldvorming komt het woord nog voor want ik ben wel zo realistisch dat de situatie binnen afzienbare tijd anders kan zijn. Ik wens iedereen naast fijne feestdagen een gelukkig en vooral gezond 2008 toe.