Gouden blikopener

De tv-kijkers, althans degenen die een stem hebben uitgebracht, verkozen Paul de Leeuw als grote winnaar van het jaarlijkse AVRO's Televizier prijzenfestival. Deze onmetelijke eer viel hem ten deel als tv-persoonlijkheid en voor zijn programma Mooi! Weer de Leeuw. Gerrit Komrij, zelf ook minnaar van hetzelfde geslacht, hekelt in zijn column met als titel knuffelhomo's, bn-ers als Gerard Joling, Gordon, Albert Verlinden waaronder ook Paul de Leeuw. Met hun seksueel getinte opmerkingen en overdreven gedrag zetten zij een verkeerd beeld neer en dragen niet bij aan de acceptatie van homofielen. Mooi! Weer de Leeuw heeft een simpel concept; selecteer bizarre wensen van mensen die zichzelf voor schut willen (laten) zetten en laat een drukke, warrige presentator dat aan elkaar breien. Dit soort volksvermaak wordt blijkbaar door een aanzienlijk deel van het Nederlandse publiek hoog gewaardeerd. Een amusementsprogramma waarbij men het verstand op nul kan zetten, spreekt het meest aan. De andere genomineerde, Gooische vrouwen en Op zoek naar Evita, zijn ieder in hun eigen genre een van de vele gelijksoortige producties en verdienden evenmin om te winnen. Als ik zou mogen nomineren dan maakten b.v. Per seconde wijzer, Twee voor twaalf, Zembla en Document kans maar ik vrees dat volgend jaar de nominaties slechts op een woord verschillen, Joseph i.p.v. Evita.

Overpeinzing

Even dacht ik het te weten
De zin van het geheel
Maar ik ben het alweer vergeten
Misschien denk ik wel te veel

De tijd zal het leren

Vanaf dit weekend gaat de zon een uur eerder onder en zullen de werkenden weldra in het donker thuiskomen. Het wordt ook vroeger dag maar dat zal weinig mensen aansporen om eerder uit hun bed op te staan. Dan zitten we weer terug op de oorspronkelijke tijd, het normale dag- en nachtritme. Er zijn mensen en dieren die door de omschakelingen van slag raken, een soort mini-jetlag oplopen. Ieder jaar opnieuw vraagt men zich af of de klok voor- of achteruit verzet moet worden, verliezen of winnen we een uur en wanneer. Het instellen van horloge, wekkerradio en alle andere tijdgestuurde apparatuur is geen geliefde bezigheid. Als tegenover deze ongemakken duidelijk voordelige kanten van die uursprongen aantoonbaar waren, zou iedereen er de zin van inzien.
De zomertijd, aanvankelijk van eind maart tot eind september en nu oktober, is ingevoerd om energie te besparen. Ik heb nooit cijfers onder ogen gehad, waaruit valt af te leiden dat die besparing daadwerkelijk lonend is. Het aantal avonden dat we lang, aangenaam buiten kunnen vertoeven varieert sterk, de afgelopen zomer was dat zeer schaars. Een mogelijk lager energieverbruik vanwege minder verlichting, tegenwoordig meer en meer spaarlampen, wordt weer tenietgedaan door barbecue, gourmet en aanverwante schransfestijnen. Het niet te missen tv-programma, moet de verstokte kijker toch beslist gezien hebben. De computerverslaafde, die de virtuele wereld niet kan verlaten, blijft steevast tot bedtijd online. Wasmachine, droger en vaatwasser worden in die zeven maanden niet minder gebruikt dan de rest van het jaar.
De kwalijke behoefte om alles naar de hand te zetten gaat de mensheid nog meer opbreken dan al het geval is, als daar niet tijdig een halt toe wordt geroepen. De rigoreuze kap van de regenwouden en voortdurende CO2-uitstoot, de onophoudelijke jacht en visserij ondanks quota en de genetische manipulatie van microben en overige planten, dieren en niet onwaarschijnlijk ooit mensen hebben klimaatverandering, uitroeiing van populaties en gezondheidsproblemen tot gevolg. Zo zijn er spijtig genoeg nog veel meer voorbeelden van onze dominante, negatieve beïnvloeding van het aardse leven. We kunnen de klok wel verzetten maar terugdraaien naar betere tijden gaat helaas niet.

Change to heal the world

Over zo'n twee weken is het 4 november en komt een eind aan de bedenkelijke vertoning, die Amerikaanse presidentiële verkiezingen heet. Via smakeloze spotjes worden voorvallen, niet zelden uit een ver verleden, opgerakeld om iemand in diskrediet te brengen. In vrijwel elke staat worden bijeenkomsten, waar naast hun eigen verhaal vooral de tegenkandidaat in een kwaad daglicht stellen voorop staat, georganiseerd. Miljarden tv-kijkers tegelijk kunnen debatten volgen en een beeld krijgen van hun aanstaande president als iemand, die uitblinkt in roddellen en zwartmaken. Jezelf aanprijzen over de rug van een ander door die zo diep mogelijk de grond in te boren, kenmerkt de verkiezingsstrijd in de Verenigde Staten. Dit hele circus neemt een jaar in beslag, kost vele miljoenen dollars en moet een van de machtigste landen ter wereld een nieuwe leider opleveren. Sterker nog deze door het Amerikaanse volk verkozen persoon, man of vrouw, blank of anders gekleurd, drukt een belangrijk stempel op het totale wereldgebeuren. De erfenis van het bewind van Bush heeft naast nationaal ook mondiaal grote gevolgen zoals een te geringe bijdrage aan de klimaatbeheersing, de militaire bemoeienis zonder goede vooruitzichten en een financiële crisis die zijn weerga niet kent. Obama of McCain, een van beiden wordt de volgende wereldleider, die zijn talloze beloftes mag proberen waar te maken. We are the world, have no choice and must approve this message.

Schoteldebotel

Zoals iedere nacht druk ik rond vier uur op de alarmbel om mij te laten draaien in bed en een fractie later staat er iemand in het gedempte licht van mijn kamer. Mijn aanvankelijk halfgeopende ogen zijn al ras wijd opengesperd want dit is niet de dienstdoende zuster, die mij om middernacht naar bed heeft geholpen. Een vrouw van adembenemende schoonheid, op haar gezicht en handen na geheel strak gehuld in een glanzende staalblauwe stof, staart mij liefdevol aan. De opwindende contouren van haar volmaakte lichaam zijn door die tweede huid heen met volle bewondering moeiteloos te volgen. Snel en ongemerkt word ik op mijn andere zijde gelegd en komt de oogstrelende schone lepeltje lepeltje achter mij liggen. "Beam me up Charly, anytime you like" fluistert zij en drukt haar zachte, vochtige lippen tegen mijn oor terwijl ik haar intense aanwezigheid als een warm bad ervaar. Haar zachte handen strelen sensueel over mijn geprikkeld lijf en een ongekend aangenaam gevoel maakt zich onafwendbaar van mij meester. Van haar vertrek, ongetwijfeld wederom flitsend, heb ik niets meegekregen omdat deze onverwachte bedgenote mij in een betoverende bedwelming achterliet. Ik hoop dat zij mij gauw met een volgend bezoek vereert en nog mooier eens meeneemt op een vlucht door het immense heelal met haar supersonische ruimteschip. De komst van buitenaardse wezens was voorspeld rond half oktober en zoals nu blijkt niet louter voorbestemd voor de Afrikaanse Tafelberg.

Ellendig vervoer

Zaterdag 11 oktober 2008 wilden wij om 15:00 uur de musical Evita in TheaterHotel De Oranjerie te Roermond bijwonen en hadden twee dagen eerder de rolstoeltaxi geboekt voor 13:00 uur. Wij waren in de veronderstelling dat een marge van twee uur ruim voldoende is om gegarandeerd op tijd te zijn want de reisduur bedraagt nog geen half uur. Toen 13:15 uur nog geen taxi was komen voorrijden, hebben we met Valys gebeld en werd toegezegd dat de taxi binnen 20 minuten zou arriveren. Om 13:45 uur waren we nog steeds niet opgehaald dus opnieuw met Valys gebeld en wederom aangegeven dat we voor drie uur op de bestemming moeten zijn. De taxi zou ons ieder moment oppikken en rechtstreeks naar Roermond vervoeren, werd telefonisch meegedeeld. Om 14:00 uur heeft zich het voorgaande nogmaals herhaald en weer verstreek nog meer kostbare tijd. Toen 14:25 uur eindelijk de taxi verscheen, wisten we dat het een race tegen de klok zou worden.
Wij herinnerden de chauffeur dat we om drie uur naar een theatervoorstelling wilden en rechtstreeks naar Roermond zouden worden gebracht. Hij zou echter eerst nog naar Urmond gaan om daar iemand af te zetten want hij ging niet heen en weer rijden. Dat wij dan zeker de voorstelling zouden mislopen, had hij duidelijk geen boodschap aan; het was niet zijn probleem, hij deed zijn werk en we moesten maar een klacht indienen. Het werd een dollemansrit; hard rijden, fors optrekken, bruusk afremmen en vliegen over drempels, kortom onverantwoord rijgedrag. Ondanks dat hij had gereden als een bezetene, arriveerden we te laat in Roermond en mochten het eerste kwartier niet de zaal in. Onze plaatsen waren door anderen ingenomen dus tot de pauze hebben we voor en op de trap gezeten.
Door alle ergernis en stress, kon van genieten van de musical geen sprake meer zijn. Wat een ontspannende middag had moeten worden, is door toedoen van het taxivervoer totaal verknald. We kunnen nog zoveel voorbereidingen treffen, als rolstoeler blijf je afhankelijk van het vervoer. Het is schandalig en frustrerend dat er zo lichtvaardig over wordt gedacht als een uitstapje door derden om zeep wordt geholpen. Ik hoop dat deze belabberde start van ons theaterseizoen geen slechte voorbode is van de komende boekingen zodat ik al over Trijntje Oosterhuis wel een enthousiast blog kan schrijven.

Blij dat ik rij

Op initiatief van o.a. ANWB en NS werd donderdag 9 oktober tot filevrije dag uitgeroepen. Men wil niet van een flop spreken maar de ellende was nagenoeg even groot. De filevorming begon wat later en de files waren iets eerder opgelost omdat de snelheid van het langzaamrijdend verkeer enkele kilometers hoger lag. Je kunt je afvragen of deze "winst" puur op toevalligheid berust maar het is in ieder geval verre van voldoende en geslaagd te noemen. Het is een farce om te geloven dat het instellen van zo'n dag daadwerkelijk tot een blijvende oplossing zou leiden. De initiatiefnemers beweerden dan ook achteraf dat zij de automobilisten over het fileprobleem aan het denken wilden zetten. Verschuiving van werktijd, carpoolen of gebruik van openbaar vervoer zouden kunnen helpen, thuiswerk is niet voor iedereen weggelegd en dan nog beperkt toepasbaar. Werkgevers zouden die zaken meer moeten promoten door ze aantrekkelijker te maken. De auto betekent voor velen vrijheid, blijheid en dat wil men niet graag prijsgeven. De stijgende autokosten, waaronder de brandstofprijs, kunnen de meesten er niet van weerhouden de auto veelvuldig te gebruiken. Maatregelen van de overheid zoals uitbreiding van het wegennet heeft uitgewezen dat het geen soelaas biedt, integendeel juist het autogebruik stimuleert. Meer controleurs, die vaker hogere boetes kunnen opleggen, verandert niets aan de dagelijkse opstoppingen maar spekt wel de staatskas. Het heeft er alle schijn van dat het terugdringen van het autorijden geen prioriteit heeft omdat de overheid de heilige koe wil blijven uitmelken en de hele autobranche er afhankelijk van is.

We zullen doorgaan

De Nederlandse clubs, die deelnemen aan het UEFA Cup toernooi, hebben zich alle vijf geplaatst voor de groepsfase. Na de eerste wedstrijd leek alleen Ajax verzekerd daarvan maar ook Feyenoord, Twente, Heerenveen en NEC wisten zich wonderwel te plaatsen. Zij zijn nu gegarandeerd van vier ontmoetingen met een buitenlandse tegenstander, waarvan er twee thuis en twee uit worden gespeeld. Een goede zaak voor de heren om zich ook met anderen te kunnen meten dan alleen in de nationale competitie- en bekerwedstrijden. Een hele belevenis om een Europese topclub in eigen stadion te mogen ontvangen en bestrijden, voor de voetballers, de supporters en niet in de laatste plaats voor de penningmeester. De loting kan een trip naar een ver oord aanwijzen of onfortuinlijk uitpakken zoals Nancy voor Feyenoord. Hoe dan ook, we draaien voorlopig nog volop mee en wie weet slagen een of meerdere clubs er in om bij de eerste twee in de groep te eindigen.

Hoezo crisis

Het is geen nieuws dat de commercialisering van de feestmaand december behoorlijk heeft toegeslagen. Over twee maanden is het zover en de reclamecampagne omtrent kadoartikelen is al weer van start gegaan. Via spotjes op radio en tv, folders en catalogi in de brievenbus en verleidelijke aankleding van de winkels wordt men aangespoord om vaak en veel uit te geven. De uitgaven voor pakjesavond, kerst en oud op nieuw zitten al jaren in de lift, er is hooguit een verschuiving van het ene feest naar het andere. Alleen is er nu iets aan de hand wat sinds de jaren '30 niet meer is voorgekomen. Wat in de Verenigde Staten begon en bij ons wel zou meevallen, begint zich zelfs wereldwijd af te tekenen. Een financiële en economische crisis, die ondanks uitzonderlijke en radicale ingrepen nog niet te stuiten lijkt. Overnames en fusies van banken, nationalisering gepaard gaande met enorme financiële injecties aan banken en mondiale renteverlaging door banken werpen vooralsnog geen vruchten af. Het tij is natuurlijk niet ogenblikkelijk te keren maar met zulke drastische maatregelen op grote schaal toegepast, had er toch al een duidelijke kentering mogen plaatsvinden. De paniek is blijkbaar zo groot en het vertrouwen dermate geschaadt dat de recessie onverminderd blijft aanhouden. In hoeverre dat het koopgedrag van de Nederlanders beïnvloedt, zal de toekomst moeten uitwijzen. De aanschaf van een huis of een nieuwe auto, waar doorgaans leningen voor worden afgesloten, zou verder kunnen stagneren maar de relatief kleinere aankopen zullen voorlopig onverminderd doorgaan. De laptops, digitale foto- en filmcamera's, sieraden, parfums en andere luxe presentjes zullen ook dit jaar weer als zoete broodjes over de toonbank gaan want de goedheiligman en kerstman zitten altijd goed bij kas.

Herfst

Dreigend drijven de samengepakte wolken in velerlei grijstinten met hoge snelheid door het immense luchtruim. Gespreid over de dag geeft het donkere wolkendek de opgeslagen waterdamp als felle buien aan de aarde terug. De sterke straalstroom zuivert vliegensvlug de sombere lucht zodat de najaarszon in het strakke blauw voor opwarming kan zorgen. De herfstkleuren van bomen en struiken komen in het scherpe zonlicht goed tot hun recht. De woeste wind blaast bladeren, die de nachtvorst als een bont tapijt heeft achtergelaten, wild wervelend in het rond. Naast het gure, natte weer maakt de steeds vroeger invallende duisternis een eind aan het late buitenleven. Binnenshuis is het behaaglijk warm en onder het genot van een drankje en hapje is zo'n lange avond uitermate gezellig en nog te snel voorbij. Het roodbruine bokbier en de eerste wijn van de nieuwe oogst druiven zijn weer verkrijgbaar voor de liefhebber. De broodnodige nachtrust onder het dikke donzen dekbed laat zich niet verstoren door de razende storm om het huis en de kletterende neerslag tegen de ruit. Wakker worden en uit het opgewarmde bed opstaan vallen niet mee als de zon nog niet verrezen is. De herfst heeft wel degelijk haar charmes maar houdt, door het uitblijven van een echte winter, naar mijn bescheiden mening te lang aan.

Cultuuromslag

In het tv-programma 'Rondom tien' was het gespreksthema weer verzorgings- en verpleeghuizen, deze keer meer specifiek over het fixeren van demente bewoners. Het aantal situaties, waarin naar dit uiterste redmiddel wordt gegrepen, kan behoorlijk worden teruggedrongen. Eenmaal ingevoerde maatregelen raken ingeburgerd en blijken niet of moeilijk teruggedraaid te kunnen worden. Het inzetten van meer personeel is de meest gehoorde oplossing maar het schort ook aan de instelling van de verzorgenden. Een ex-medewerkster haalde een voorbeeld aan dat fixatie wordt toegepast om samen een sigaret te kunnen roken. Meer regel dan uitzondering gaat eigen belang en van collega's voor dat van de bewoners, die verlegen zitten om persoonlijke aandacht en afleiding. Meer aan de individuele wensen tegemoetkomen, i.p.v. de standaard activiteiten in groepsverband zoals kienen en kegelen, biedt de bewoners voldoening en maakt ze rustig waardoor fixatie in veel gevallen overbodig is. Deze aanpak vraagt uiteraard meer tijd en inzet maar bovenal de juiste attitude van de verzorgenden. Meer dan welk ander beroep is dit werk een roeping, je moet er voor in de wieg zijn gelegd. Goede zorg omvat naast zaken als verzorging, voeding, toiletgang ook en niet op de laatste plaats persoonlijk welbevinden. De bewoners moeten zich thuis voelen en binnen hun eigen mogelijkheden de dingen kunnen doen die zij gewend waren. Een door 'Rondom tien' ingestelde enquete onder verzorgenden in verzorgings- en verpleeghuizen leverde een aantal opmerkelijke resultaten op. Ruim driekwart van hen, 81% om precies te zijn, geeft aan hun werk niet goed te kunnen verrichten vanwege te weinig personeel en middelen. De helft van deze beroepsgroep overweegt om ander werk te gaan zoeken en 61% geeft te kennen dat zij geen opname in eigen verzorgings- of verpleeghuis zouden willen.

Droomland

Vele decennia na de ontdekking van ALS is nog steeds weinig bekend over deze neuromusculaire aandoening. Reeds eind 19de eeuw beschreef de Fransman Charbot een ziekte die later MND, motoric neuron disease, werd genoemd. Sindsdien is op veel te kleine schaal gericht onderzoek gedaan naar de oorza(a)k(en) en genezing van ALS. De farmaceutische industrie is gretig op de hopeloze situatie ingesprongen door talloze trials met allerlei mogelijk remmende middelen te organiseren. Daar is veel geld mee gemoeid maar als de gouden treffer er tussen zit dan betaalt zich dat in veelvoud terug. Tot nu toe is alleen van Rilutek, stofnaam riluzole, aangetoond dat het een vertragend effect van enkele maanden kan opleveren. Ik heb dat spul een poos geslikt en werd geconfronteerd met bijwerkingen als vermoeidheid en sufheid. Toen heb ik de afweging gemaakt tussen extra moe en suf misschien iets langer leven en zo fit en helder mogelijk alles op zijn beloop laten. Ik hecht veel meer waarde aan de kwaliteit dan de duur van het leven dus daar was ik snel uit. Bovendien komt iedere ALS-patiënt vroeg of laat in een fase van mensonwaardig bestaan terecht, meestal vastgelegd in een wilsverklaring, en dan is palliatieve sedatie i.p.v. onnodig rekken aan de orde. Er is een theorie dat bij ALS de stof, die nodig is voor de prikkeloverdracht van hersens naar spieren, niet wordt afgebroken maar zich ophoopt. Als een afbraakmiddel de remedie tegen deze vreselijke ziekte is dan zou de hedendaagse, hoogwaardige chemie toch in staat moeten zijn om dat te fabriceren. Net als diabetici insuline via injecties of pompje toedienen, zou een ALS-patiënt dat ook kunnen waardoor de spieren weer worden geprikkeld en hun massa normaliseert. Alle lichaamsfuncties keren terug en de hulpmiddelen zijn langzaam maar zeker niet meer nodig. Intenser dan een klein kind geniet ik van lopen, praten, eten en alle andere zaken, die ik weer (zelfstandig) kan. Het juk van hulpbehoevendheid en afhankelijkheid werp ik als een enorme bevrijding van mij af maar helaas zit ik hardop te dromen. Zo lang er niet meer aandacht en vooral geld en onderzoek aan ALS worden besteed, zal genezing een utopie blijven.

Pink Floyd for ever

Pink Floyd zal nooit meer, zoals in 2005 tijdens het Live Aid concert te Londen, in de oorspronkelijke samenstelling kunnen optreden. Richard Wright, die keyboard speelde in deze symfonische rockformatie, is aan de gevolgen van kanker op 65-jarige leeftijd overleden. In 1980, nadat er binnen het vermaarde kwartet meningsverschillen ontstonden, verlieten Roger Waters en Richard Wright deze legedarische band. Gitarist David Gilmour en drummer Nick Mason bleven samen met anderen onder de naam Pink Floyd muziek maken. David Gilmour heeft daarnaast ook solo lp's en cd's uitgebracht zoals 'On an island'. Het actiefst bleef bassist Roger Waters met werk van Pink Floyd, veelal door hem geschreven, en eigen composities zoals op 'The pros and cons of hitch hiking'. Het gigantische concert bij het vallen van de Berlijnse muur in 1989 was een spectaculair hoogstandje van zijn hand. Het is mij onbekend of Richard Wright na de afsplitsing op muzikaal gebied productief is gebleven maar met de heden ten dage nog steeds geliefde muziek van Pink Floyd heeft hij in ieder geval zijn sporen verdiend.

Koning voetbal

Het zal niemand zijn ontgaan dat het voetbalseizoen weer in alle hevigheid is begonnen. Na de eerste ronde in de vaderlandse competitie was er een onderbreking i.v.m. oefeninterlands en kwalificatiewedstrijden voor het WK 2010. Deze week is nagenoeg iedere avond voetbal op tv want de Champions League en de strijd om de UEFA Cup gaan van start. Nederland is voor het derde jaar op rij alleen door de Eindhovense ploeg vertegenwoordigd in het prestigeuze en lucratieve CL toernooi. De overige "toppers" moeten genoegen nemen met deelname aan het voormalige Europa Cup II en III toernooi dat al na twee wedstrijden voorbij kan zijn. Helaas heeft het verleden uitgewezen dat we in clubverband op Europees niveau tekortschieten dus het is niet onwaarschijnlijk dat we ons over een aantal weken louter op PSV kunnen focussen. Volgend weekend staat de klassieker Feyenoord - Ajax op het eredivisieprogramma en laten we hopen dat die zonder ongereldheden gespeeld kan worden. Zo niet dan hebben alle ingrediënten, die blijkbaar onlosmakelijk met voetbal verbonden zijn, weer de revue gepasseerd. Grove overtredingen en aanslagen, arbitrale fouten en blunders, speculaties over spelers en trainers maar gelukkig ook mooie acties en schitterende goals hebben we al getuige van mogen zijn. Hopelijk gaat het accent meer op de laatste twee zaken liggen zodat het kijken naar voetbal vooral genieten is.

Overtreffende trap

Op L1 teletekst stond het bericht dat twee cabaretiers te kennen hebben gegeven, n.a.v. van het incident rond Misha Wertheim en de afwikkeling daarvan, niet te willen optreden in TheaterHotel De Oranjerie. Ik kan mij niet voorstellen dat dit nieuwsfeit als een enorme schok bij theaterminnend Roermond en verre omstreken is overgekomen. Toen Theo Maassen opriep tot een boycot van De Oranjerie was Marc-Marie Huijbregts een van de eersten die zich aansloot doch verder was er weinig animo. Marc-Marie is wekelijks op tv te bewonderen als hij de presentator van 'De wereld draait door' probeert aan te vullen. Een schier onmogelijke opgave want Matthijs van Nieuwkerk is het liefst zelf en veel aan het woord maar Marc-Marie weet er met zijn hoge stemmetje geregeld een speld tussen te krijgen. Het warrige, inhoudloze gekakel van deze overjarige puber zorgt voor wat hilariteit en versterkt de positie van Matthijs als vermeende "superpresentator". Wim Helsen, de andere cabaretier die De Oranjerie wil mijden, is mij onbekend maar ferme jongens, stoere knapen die in maart dit jaar een daad wilden stellen, moeten zich nu aan hun woord houden. De samensteller van de L1-teletekstpagina neemt het helaas niet zo nauw met de beschrijving van het gebeuren tijdens Cabarestafette. Werd er eerst onterecht geschreven dat ik de zaal huilend zou hebben verlaten, nu zou ik zelfs overstuur zijn geweest. Als persvrijheid inhoudt dat men naar eigen willekeur mag aandikken dan zou een volgende publicatie kunnen melden dat ik sinds de theaterrel onder psychische behandeling ben.

Knagende leegte

Er zijn momenten dat de situatie waarin ik verkeer me te veel is en een spontane huilbui tot gevolg heeft. Als er al iemand in mijn nabijheid is dan weet die zich meestal geen raad en ik ben ook ontroostbaar. Ik kan niet aangeven wat mij verdrietig maakt want het is alles bij elkaar, een reeks van factoren. Waarmee begin ik de opsomming, wanneer eindigt die en wat schiet ik ermee op. Het kan tijdelijk opluchting geven of ik raak nog dieper in de put door alles op een rijtje te zetten. Een oplossing is er toch niet, het gaat alleen maar bergafwaarts en dat is niet te stuiten. Soms heb ik het idee alleen bezig te zijn met zakken voeding in te laten lopen en de afvalstoffen weer kwijt zien te raken. De sonde-voeding neemt dagelijks vijf uur in beslag en tussendoor moet ik rekening houden met sanitaire stops. Het leven wordt leger en leger doordat zoveel dingen niet meer (zelfstandig) mogelijk zijn. ALS heeft op veel lichaamsfuncties invloed doch het bewustzijn wordt niet aangetast. Ik ben nog zo jong van geest terwijl de lichamelijke sloop door nagenoeg alles een streep haalt en de vraag hoe vaak een hart kan breken zich opdringt.

Contactherstel

Twee dagen na het versturen van een mail, is een medewerker van RDG Kompagne bij mij op bezoek geweest. De kabel van de Gewa-sensor kon volgens hem niet de oorzaak van de problemen met de MiniMerc zijn want de drie losse aders zijn loze leidingen. Ik heb ze voor de zekerheid toch maar laten afknippen zodat ze geen vals contact kunnen maken. De accu van de spraakcomputer werd niet herkend door Windows, op de taakbalk werd het percentage dat die geladen is niet aangegeven. Na nader onderzoek bleek dat de accu niet volledig in de daarvoor bestemde slede zat waardoor die geen goed contact maakte. Waarschijnlijk is het schuifje dat de accu moet vergrendelen, bij het plaatsen op of verwijderen van de elro, verschoven. Toen dat was verholpen, straalde het beeldscherm van de MiniMerc weer op volle lichtsterkte en ik ook. Ik was blij en opgelucht dat ik de spraakcomputer niet hoefde te missen, je raakt zo gehecht aan die hulpmiddelen. Het verzorgend personeel is als de dood voor de spraakcomputer omdat die een kapitaal kost, bijna vier kilo weegt en voor mij van groot belang is. Het is gebleken dat een kleinigheid grote gevolgen kan hebben maar gelukkig liep het deze keer met een sisser af.

Onbewoond eiland

Vorig weekend liet de spraakcomputer mij in de steek. Zaterdagmorgen was het scherm al minder helder dan normaal. In de loop van de dag is het donkerder geworden, vooral de linkerkant van het scherm. Zondagmorgen, nadat de MiniMerc ruim twaalf uur uit is geweest, is het scherm wel leesbaar maar nog steeds niet zo helder als gebruikelijk. Dit is zo gebleven en niet nagenoeg donker geworden zoals zaterdag wel het geval was. Het contrast is beduidend afgenomen maar ik blijf de spraakcomputer gebruiken totdat het onwerkbaar wordt.
De firma, die de MiniMerc heeft geleverd, is op de hoogte en heeft voorgesteld deze op te sturen. Het heen en weer zenden kost al enkele dagen. Wordt de MiniMerc meteen na binnenkomst nagekeken en hoe snel wordt het euvel gevonden? Vervolgens wordt een offerte gemaakt, waar de zorgverzekeraar goedkeuring aan moet geven. Er van uitgaande dat die fiat wordt gegeven, hoeveel tijd is daarmee gemoeid? Kan het direct worden verholpen of moeten er eerst onderdelen worden besteld? In het laatste geval, hoe lang laat de levering dan op zich wachten? Misschien kom ik als een doemdenker over maar het betekent nogal wat om niet de beschikking te hebben over een spraakcomputer. Voor langere tijd niet kunnen communiceren en sms-sen betekent in een isolement zitten alsof je op een verlaten, afgelegen oord bent aangespoeld.
Vandaag bleef na het aanzetten van de MiniMerc het scherm volledig zwart en omdat herstarten geen uitkomst bood, zag ik het al somber in. Het was ons opgevallen dat een kabel van de Gewa-sensor aan de krappe kant is, waardoor de binnenleidingen zichtbaar zijn. Van de 5-aderige kabel blijken er twee te worden gebruikt en de overige drie hangen er ongeïsoleerd bij. Waarschijnlijk is dit de oorzaak van alle problemen, niet alleen het uitvallen van het scherm maar ook van headmouse, Gewa en sms-kaart. Nadat de usb-hub met daarop bovengenoemde onderdelen was uitgetrokken, startte de spraakcomputer weer met een leesbaar scherm op. Ik hoop dat het euvel snel en ter plekke wordt verholpen zodat ik niet zonder dit voor mij noodzakelijk hulpmiddel kom te zitten.

Goedgekeurd

Mijn favoriete uitstapje, daar meen ik dus niets van, stond afgelopen dinsdag weer op de agenda. De zaterdag daarvoor had ik mij verslikt maar omdat ik koortsvrij was en de longen schoon waren, besloot ik om het bezoek aan het AZM door te laten gaan. De longmetingen waren slechter dan de vorige keer omdat ik vaak moest kuchen tijdens het geforceerd in- en uitademen. Bovendien had ik moeite om mijn lippen goed gesloten om het mondstuk te houden. Ik vraag mij af of dat onderzoek van de longfunctie zo nog zin heeft. Belangrijker was dat ik geen klachten heb en dat de bloedgaswaarden stabiel waren gebleven. De longarts zag geen aanleiding om ademondersteuning te adviseren. Er is afgesproken om in oktober telefonisch contact te hebben en voor eind november een volgende controle te plannen. Het is een periodieke keuring specifiek op de conditie van de longen en met een hogere frequentie dan de APK voor auto's. Het is een momentopname maar als het blijft meezitten dan maak ik mijn 52ste levensjaar nog vol.

Olympic challenge

De Olympische spelen van Beijing zitten er weer op, het was ruim twee weken genieten van topsporters en hun prestaties. Iedere morgen, soms al tijdens de persoonlijke verzorging, ging de tv aan om de verrichtingen te volgen. Het waren enerverende dagen want een middagdutje schoot er vaak bij in. De nieuwsgierigheid en de wil om sportuitslagen live mee te krijgen, overwonnen mijn vermoeidheid. Midden in de nacht heb ik echter nooit gekeken, dat vond ik een beetje te gortig. De behaalde resultaten en de reacties van sporters, coaches etc. riepen bij mij niet te onderdrukken emoties op. Mooi om te zien dat jarenlang trainen en verder alles opzij zetten voor jouw sport, uiteindelijk wordt beloond. Zestien medailles, waarvan zeven goud, is niet slecht voor een relatief klein land als Nederland. Natuurlijk had het aantal plakken hoger kunnen uitpakken maar wat er in zit, moet op dat moment ook nog lukken.
China heeft laten zien de organisatie van zo'n gigantisch sportevenement aan te kunnen, hetgeen niemand betwijfelde. De openings- en sluitingsceremonie waren een groots spektakel, dat niet snel zal worden overtroffen. Londen heeft een budget ter grootte van de helft van de Chinezen en dat vind ik een goede zaak want het mag best bescheidener. Het is echter niet uitgesloten dat over vier jaar het besteedde bedrag aanzienlijk hoger blijkt te zijn. Ramingen moeten niet zelden naar boven worden bijgesteld en de Engelsen hebben natuurlijk ook hun prestige. Toekomstige organiserende landen zouden dat los moeten laten en het als een uitdaging moeten beschouwen om met minder financiële middelen toch goede Olympische spelen neer te zetten.

Hoogmoed en val

De medaille-kansen voor Nederland op de Olympische spelen in Beijing is aanzienlijk hoger ingeschat dan dat er daadwerkelijk goud, zilver of brons wordt behaald. Althans veel deelnemers geloven in eremetaal en zowel verslaggevers als supporters gaan daar graag in mee. Sportbeoefenaars moeten ambitieus zijn, voor het hoogst haalbare willen gaan. Meedoen is belangrijker dan winnen, is een leus die voor de bij voorbaat kanslozen kan gelden. De lat te hoog leggen, vaak tegen beter weten in, is echter geen goede zaak. Als er te hoge verwachtingen worden gewekt dan kunnen teleurstellingen niet uitblijven. In de eerste week hebben we al heel wat verloren en tegenvallende resultaten gezien. Gemiste finales door sporters, die zeiden voor niets minder dan goud te gaan, en met brons genoegen moesten nemen of helemaal geen podiumplaats bereikten. Topfavoriete titelkandidaten, die het op beslissende momenten lieten afweten, en gedesillusioneerd vroegtijdig de aftocht moesten blazen. Voormalige medaille-winnaars, die nog een laatste gooi naar een plak wilden wagen, en hun mindere moesten erkennen in de nieuwe generatie topsporters. Het zou de Nederlandse deelnemers sieren als zij zich iets bescheidener opstellen en de sportieve prestaties meer voor zich laten spreken.

Spiegelbeeld

Vroeger, zei de oude man, keek ik meerdere malen per dag in de spiegel en niet alleen uit ijdelheid. 's Ochtends tijdens het scheren en andere verzorgende handelingen om goed voor de dag te komen maar ook gedurende mijn werk. Voor een medisch microbiologisch analist is goede hygiëne een vereiste dus waste ik regelmatig mijn handen. Aangezien boven elke wastafel een spiegel hangt, is het onvermijdelijk dat je jezelf een blik waardig gunt. Nu ik niet meer werk en mijn persoonlijke verzorging aan anderen moet overlaten, kijk ik hoogst zelden nog in een spiegel. Afgelopen weekend werd mij er een voorgehouden en toen schrok ik van mijn vemagerde hals. Mijn armen en schouders met dunner wordende spieren krijg ik dagelijks onder ogen maar de musculatuur neemt ook elders af. Uiteraard overviel mij dat gegeven niet maar de onverbiddelijke aanblik van slap hangende huid in de halsstreek was nieuw en confronterend. Een hoofdsteun is onontbeerlijk om van tijd tot tijd de nekspieren rust te geven. Wellicht dat een hoofdsteun met zijkanten een optie is om ook zijdelings steun te krijgen. Tijdens een taxirit, zeker als die over veel drempels voert, schudt mijn hoofd alle kanten op. Bij Valys kun je met een medische verklaring aanvragen om ritten niet te combineren zodat altijd het snelste traject wordt afgelegd. Het is mij onbekend of dat ook bij Regiotaxi mogelijk is en beslist de moeite waard om naar te informeren.

Leve de vrijheid

De bediening van de elro d.m.v. de kinbesturing bevalt goed. Van knipperlicht tot kantelverstelling, alles kan ik met mijn kin bedienen. Binnenshuis gaat het rijden redelijk goed maar buiten beduidend minder. De joystick schiet vanwege de vele oneffenheden regelmatig onder mijn kin uit. Het is bepaald niet plezierig als de joystick plotseling op de adamsappel stoot. Hoge snelheden en grote afstanden zijn met deze besturing ondoenlijk. Tijdens het rijden kan ik niet om mij heen kijken want dan zwenkt de elro ook meteen die richting uit. De behendigheid waarmee ik vroeger manoevreerde in kleine ruimten en door smalle doorgangen, vraagt nu meer tijd en opperste concentratie. Ondanks dat ik heb ingeleverd op allerlei terrein, ben ik toch blij dat ik nog in staat ben om mijzelf te verplaatsen. Zelfstandig, wanneer en zoveel ik wil van de afdeling af kunnen gaan, is mij veel waard. Met de taxi er op uit trekken voor een visite, theatervoorstelling of welk uitstapje dan ook, geven het leven kleur. Vanwege de spraakcomputer, door velen aangezien voor internet-pc met webcam, heb ik veel bekijks. De kinbesturing doet daar nog een schepje bovenop waardoor mijn bezienswaardigheidsgehalte dat van menig cultureel goed overstijgt.

Allemaal beestjes

Ik heb mij dikwijls afgevraagd hoe dieren en ook mensen in derde wereldlanden het kunnen verdragen dat vele insecten op hun lichamen zitten. Paarden of koeien die worden geplaagd door klein ongedierte en zich niet verder kunnen verweren dan hun staarten reiken. De beelden van de Afrikaanse bevolking wiens gezichten bedekt zijn met ongedierte, gaan regelmatig de wereld over. Deze dieren en mensen hebben de zinloosheid van het verjagen van al die beestjes ingezien en geleerd om te gaan met de irritatie. Nu mijn armen mij in de steek laten, kan ik beamen dat je verdraagzaamheid kunt opbouwen. Ik doe niet muggezifterig en sta een beetje bloed van al die liters af aan een passerende vrouwtjesmug. Mieren mogen over me heen kruipen als ze maar geen mierenhoop van mij maken. Ik hoop dat een bij inziet dat ik niet het bloempje ben waar hij naar op zoek is. Een spin, die me helpt ander ongedierte weg te vangen, mag mij gerust opnemen in haar web. Ik kan absoluut geen enkel beestje zelfs geen vlieg kwaad doen.

Kara voor en Kara na

Ongelofelijk dat de wereldpers dagenlang geduld kan opbrengen om een glimp op te vangen van twee geblindeerde auto's en helikopters, die bij de Scheveningse gevangenis arriveren om Radovan Karadzic af te leveren. Natuurlijk is het groot nieuws dat een "vermoedelijk" zware crimineel eindelijk voor het oorlogstribunaal in Den Haag verschijnt maar de media weet het weer breed uit te meten. Naar verwachting gaat deze zaak jaren in beslag nemen dus krijgen de actualiteitenprogramma's hun zendtijd gegarandeerd gevuld. Meneer Karadzic zal er alles aan doen om de rechtsgang te vertragen, er zijn slechtere hotels dan de luxe gevangenis waarin hij verblijft. De uitlevering liet al langer dan nodig op zich wachten omdat de brief met hoger beroep niet bij de Servische rechtbank binnenkwam. Hij maakt gebruik van dertig dagen uitstel om de aanklacht door te lezen terwijl dat in drie kwartier is te doen en de aantijgingen hem niet onbekend zullen zijn. Waarschijnlijk neemt hij de verdediging zelf op zich hetgeen een aanzienlijke vertraging zal betekenen maar mocht hij advocaten willen en is hij niet vermogend genoeg dan wordt dat voor hem bekostigd.
Daders zijn beter af dan slachtoffers wordt vaak gezegd en ik denk dat het in veel gevallen opgaat. Velen kunnen het niet meer navertellen en nabestaanden moeten tussen de moordenaars, verkrachters en plunderaars proberen een leven op te bouwen. Iedere oorlog kent uitwassen en misdadigers, ook al voerden zij bevelen van hogerhand uit, die onbestraft blijven. Het kwaad is geschied en de levenslange opsluiting van Radovan Karadzic verandert daar niets aan. Uiteraard moet hij worden berecht maar ik ben ervan overtuigd dat een snellere afhandeling en strengere detentie velen beter zou bekoren. Deze 63-jarige Bosnische Serviër koos niet zonder reden voor een andere identiteit en afzondering van zijn familie waardoor hij dertien jaar uit handen van de autoriteiten bleef en een goed leven kon leiden.

Proost

Na het lezen van een ongepubliceerd stuk, waarin ik beschrijf hoe ik tegen de kwestie "geen orale inname van eten en drinken" aankijk en wat dat voor impact heeft, is men tot andere inzichten gekomen. Op het voorstel om een andere logopediste in te schakelen, ben ik afgelopen maandag ingegaan. Hoeveel keus heb ik en wat heb ik te verliezen? De volgende dag was de logopediste van het ALS-team van het Maaslandziekenhuis in Sittard al in de gelegenheid om m.n. mijn slikfunctie te bekijken. Het ALS-team heeft meer expertise in huis en kent mij sedert de definitieve diagnose in februari 2005. Na uitwisseling van informatie en wat onderzoek van haar, was het moment aangebroken. In het bijzijn van vijf personen mocht ik laten zien hoe het drinken gaat, een rijexamen is er niets bij. Net als de laatste vier weken, toen Karin of familie mij drinken gaven, ging het ook nu goed. Ik drink het liefst zo koud mogelijk, dat schijnt ook het slikken te stimuleren, uit een beker met neusuitsparing. De beker moet zodanig aan mijn mond worden gezet dat het vocht aan de lippen staat anders moet ik slurpen of loopt het te snel binnen. Door de beker met de mond van mij af te duwen, geef ik aan dat ik wil stoppen met drinken. Ik slik meestal een aantal keren na en soms moet ik kuchen als mij iets prikkelt in de keel. De logopediste vindt dat ik actief drink, het is niet in de mond schenken en slikken maar. Op dit moment ziet zij geen probleem in het oraal toedienen van dranken maar wil dat wel met regelmaat blijven volgen. Ik ben me terdege bewust dat ik een verhoogder risico op verslikken loop met grotere gevolgen dan een gezond persoon maar daardoor is drinken niet meteen onverantwoord. Het heeft veel tijd en overredingskracht gekost maar gelukkig hebben anderen dat uiteindelijk ook ingezien. Ik drink op jullie gezondheid!

Dipje

De regelmatige bezoekers zullen al hebben bemerkt dat de klad is gekomen in het schrijven van blogs. Gebrek aan animo, geen onderwerpen en veel sport op tv spelen daarbij waarschijnlijk een rol maar ook de perikelen rond eten en drinken houden mij bezig. Als ik zelfstandig zou kunnen internetten dan was het updaten en actueel houden van mijn weblog makkelijker. Ik voel mij niet verplicht om te publiceren en het mag beslist niet op werken lijken, ik ben tenslotte volledig arbeidsongeschikt. Toch wil ik jullie op de hoogte houden van mijn gezondheidstoestand, nou ja achteruitgang eigenlijk. Die lichamelijke aftakeling gaat relatief langzaam of vliegt de tijd zo snel om. Ondanks mijn beperkingen maak ik lange dagen want ik verveel me niet. Tussendoor neem ik wel rustmomenten in de elro achterover gekanteld of op bed. Lang in bed liggen is aan mij niet besteed, tegen middernacht gaan slapen en rond acht uur weer op is meer dan genoeg. Wat stelt een jaar nog voor, we beginnen haast aan de achtste maand. Eind augustus ga ik voor controle van de vitale longcapaciteit naar Maastricht. Ik verwacht dat het nog steeds voldoende is omdat ik geen symptomen heb maar meten is weten. Zodra de trammelant daar begint, sta ik voor de keuze of ik ademondersteuning wil of daarvan afzie. Als ik er voor kies dan is het afwachten of het effect heeft en zo ja, hoe lang. Kortom, slecht functionerende longen die luiden het begin van het einde in.

Doping in Beijng

Vorig jaar moest de gele truidrager de Tour d'epo vroegtijdig verlaten en het jaar daarvoor werd de tourwinnaar na alle ceremonie onttroond. Deze editie van de meest geliefde wielerronde zijn drie gevallen van doping bekend maar Parijs is nog niet gehaald. Het zou mij niet verbazen als naast Ricco nog andere renners van dezelfde ploeg positief worden bevonden. De Ronde van Frankrijk verliest ondanks alles niet aan populariteit en is spannender dan ooit nu er nog veel kanshebbers op de eindoverwinning zijn. Dopinggebruik is in veel opzichten slecht voor de sport en moet daarom flink worden bestraft. Het imago van de wielersport heeft zwaar geleden en is hard aan een oppoetsbeurt toe. Het is oneerlijke concurrentie t.o.v. de collega beroepsrenners om niet van broodroof te spreken. De overtreder houdt iedereen incl. zichzelf voor de gek en zal moeten blijven gebruiken om hetzelfde niveau vast te houden. Als toeschouwer kijk je vol bewondering naar de verrichtingen van een coureur terwijl later blijkt dat die prestatie niet op eigen kracht is geleverd.
Sport en doping zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, wordt gezegd. Bestrijding van het gebruik daarvan is echter noodzakelijk want de strijd om sportprestaties moet eerlijk gevoerd kunnen worden. Er zullen altijd sporters zijn die de grens van het toelaatbare opzoeken en naar de nieuwste middelen grijpen in de veronderstelling dat die nog niet gedetecteerd kunnen worden. Producenten van spierversterkende middelen leveren tegelijk met het op de markt brengen daarvan ook de detectiemethode. Dat is een goede zaak want de testen op doping moet gelijke tred houden met de laatste ontwikkelingen, alleen jammer dat controles pas achteraf plaatsvinden. Mensen, die krachtsport of atletiek bedrijven, hebben hun spiermassa vaak niet puur op een natuurlijke manier verkregen. Wanneer daar bovenop nog ongeoorloofde spierversterkers worden gebruikt dan krijgt men de beschikking over bovennatuurlijke krachten. Hopelijk zijn de Chinezen goed voorbereid op het ontdekken van verboden middelen onder de vele sportbeoefenaars als over twee weken de Olympische spelen van start gaan.

De grens

Als gevolg van ALS ben ik steeds minder de baas over mijn eigen lichaam. Voor de algemene dagelijkse levensverrichtingen ben ik volledig op hulp aangewezen. Veel dingen moet ik uit mijn hoofd zetten omdat ze eenvoudigweg niet meer kunnen. In sommige gevallen zijn er hulpmiddelen die (tijdelijk) een oplossing kunnen bieden. Dit proces is onomkeerbaar dus zal ik moeten blijven incasseren en accepteren waardoor mijn leven alsmaar hulpbehoevender en soberder wordt. Rolstoelafhankelijkheid, permanente verlammingen, totaal verlies van spraakvermogen, geen orale inname van eten en drinken, ademondersteuning of beademing zijn zaken die in meer of mindere mate actueel zijn of worden. Het is niet ondenkbaar dat op enig moment de grens van een menswaardig bestaan wordt bereikt. Voor een deel vind ik het moeilijk om die overgang vooraf aan te geven en wil ik de nieuwe situatie ervaren maar er zijn ook een aantal zaken die ik pertinent niet wil. Die overgang van menswaardig en -onwaardig leven kan voor iedereen anders liggen en dat is een goed recht. Wat mij frustreert is dat middels een verbod op orale voedselinname door derden die grens voor mij naderbij komt. Terwijl ik al zoveel moet inleveren, gaat men ook nog dingen tegen mijn wil afpakken alsof ik geen verantwoordelijkheid kan dragen en in bescherming moet worden genomen. De zorg voor ALS-patiënten vraagt beduidend meer dan ouderenzorg en veel ervaring op dat terrein is er in een zorgcentrum niet. Men kan zichzelf indekken door elk moeilijk onderdeel van de zorg te vermijden maar dat vind ik een foute benadering. Schrik en angst zijn slechte raadgevers en als het wegnemen daarvan bij het personeel voor het patiëntenbelang gaat dan is het droevig gesteld met de gezondheidszorg.

Ethiek?

Uitgerekend op woensdag 2 juli, een broeierige, benauwde dag, sloeg mijn thermostaat op hol. Ik had na het eten van melkproducten veel last van slijmvorming waardoor ik moest teruggeven. Rond vier uur die middag had ik opeens een lichaamstemperatuur van 39,7 maar verder voelde ik mij goed. Met paracetamol lukte het niet om de koorts omlaag te krijgen, nadat ik diclofenac en voor de zekerheid ook ceftriaxon had gekregen, zakte die wel. Halverwege de nacht werd nog slechts 37,2 gemeten, 's morgens was ik volledig koortsvrij en heb ik mijn dagritme weer hervat. Toen kreeg ik te horen dat men eten en drinken niet langer verantwoord vindt. Bovendien zat de schrik er bij de verzorgenden goed in en zo'n voorval wil men niet nog eens meemaken. Vraaggestuurd zorgplan en belevingsgericht werken blijken meer voor het personeel dan de cliënt te gelden. Nagenoeg niet meer eten daar kan ik mee instemmen alhoewel de aanleiding discutabel is. Ik kreeg al dagelijks een liter sonde-voeding en daarnaast at ik nog maar beperkt. Drinken vind ik echter wel verantwoord en wil ik blijven doen maar mijn mening en wens blijken van secundair belang te zijn. Verdikte dranken en fruitmoes beleef ik niet als drinken en nemen geen dorstgevoel weg. Te absurd voor woorden dat ik nu wat drinken betreft ben aangewezen op familie en vrienden. Ik wil zo lang mogelijk de dingen blijven doen die voor mij het leven waardevol maken. Een leven zonder verantwoorde risico's bestaat niet en ik hoef geen record "leven met ALS" te vestigen. Om nog eens een spreuk te gebruiken; tel geen dagen maar zorg dat de dagen tellen. Ik ben verbitterd over en teleurgesteld in de opvatting en houding van de zorgverleners. Men wil deze kwestie voorleggen aan de medisch-ethische commissie maar dat gaat maanden in beslag nemen.

Tennisthriller

Wimbledon 2008 is meer dan waardig afgesloten. Een finale tussen Roger Federer en Rafael Nadal staat daar eigenlijk wel garant voor maar deze keer was het superspannend. Nadat de Spanjaard de eerste twee sets met 6-4 had gewonnen, zou het moeilijk worden voor Federer om zijn zesde Wimbledontitel op rij te behalen. De Zwitser vocht zich echter terug in de wedstrijd door de volgende twee sets op tiebreak te winnen. In de beslissende set ging het lang gelijk op met breakkansen voor beide spelers. Uiteindelijk werd Federer in de vijftiende game gebroken en wist Nadal de volgende ook te winnen. Inclusief twee onderbrekingen vanwege de regen, heeft deze partij ruim zeven uur geduurd en werd pal voor de invallende duisternis beslist. Rafael Nadal won voor de eerste maal de finale op Wimbledon en onttroonde Federer. Beide heren verdienden de overwinning maar dat is maar voor een speler weggelegd en voor de andere is het sneu om na zo'n monsterpartij te verliezen. De damesfinale tussen de gezusters Williams was ook van hoog niveau. Waar favorieten als Sharapova en Ivanovic vroegtijdig moesten afhaken, wisten Serena en Venus wel de eindstrijd te bereiken. Venus Williams won deze editie van Wimbledon en prolongeerde daarmee haar titel.

6 juli 2004

Vandaag vier jaar geleden hoorde ik voor het eerst over ALS en het zou vermoedelijk bij mijn ziektebeeld passen. De neuroloog vertelde mij dat het een ongeneeslijke aandoening was en adviseerde mij twee dingen; een second opinion aanvragen en met Rilutek, een remmend middel, starten. Ik heb mijn collega's op de hoogte gebracht en een van hen heeft mij naar huis gereden. Thuis aangekomen, heb ik de computer aangezet want ik wilde meer weten over ALS en m.n. de ernst ervan. Internet staat bol van informatie, ook wat amyotrofische laterale sclerose betreft, dus ik kreeg waar ik om vroeg maar ging dit mij aan. Ongeloof maakte zich van mij meester en ik hield mij voor dat het een vermoedelijke diagnose betrof. Familie en vrienden waren met stomheid geslagen en wisten ook weinig tot niets van deze spierziekte. Zeven maanden later, 9 februari 2005, na drie bezoeken aan het UMC Utrecht werd definitief vastgesteld dat het ALS moest zijn. De afname van spiermassa was lang uitgebleven maar toen in de muis van de duim zichtbaar en dat maakte het plaatje compleet. Gaandeweg had ik er steeds meer rekening mee gehouden en voor mij was dit het sein om een aantal zaken te regelen. Nu is er absoluut geen twijfel meer want nagenoeg alle symptomen hebben zich in meer of mindere mate gemanifesteerd.

Voorbij en terecht

De oranje-gekte is weer geluwd. In de eerste wedstrijd dat het resultaat telt, laat Nederland het afweten. Wisten ze in de poulewedstrijden te overtuigen met teamgeest, combinaties, individuele acties en schitterende goals, tegen Rusland waren ze alleen gevaarlijk met vrije trappen en afstandschoten. Dankzij fabuleuze reddingen van Edwin van der Sar en de matige afronding van de Russen, was er nog lang hoop en wist oranje zelfs de gelijkmaker te maken. Kropen ze in de eerste helft van de verlenging nog door het oog van de naald, in het laatste kwartier werden ze meedogenloos afgestraft. De oranje-spelers verlangden naar het laatste fluitsignaal en waren met hun hoofd al bij de penalties met desastreus gevolg. De Russische nummer tien Arshavin, die de hele wedstrijd al had gedomineerd, gaf de voorzet voor de tweede treffer en de genadeklap door zelf 1-3 te scoren. Bij beide doelpunten stonden in de directe omgeving minimaal drie Nederlandse verdedigers, die niet of onvoldoende ingrepen. Blijkbaar zijn we fysiek en mentaal niet sterk genoeg om een voetbaltoernooi succesvol uit te spelen. Gedurende drie weken in zes wedstrijden goed presteren is ogenschijnlijk te veel gevraagd voor de oranje-spelers.

21 juni

Weer een Wereld ALS-dag! Weer een jaar voorbij zonder uitzicht op genezing of voorkoming van deze neuromusculaire aandoening. De ALS-stichting heeft de financiële middelen niet om gedegen onderzoek te verrichten en probeert met allerlei acties geld in te zamelen. Er lopen trials met als doel andere remmende middelen dan Rilutek te vinden terwijl veel ALS-patiënten in een fase terechtkomen dat zij een paar maanden verlenging van hun mensonwaardig bestaan niet willen. Er is het PAN, een inventarisatie van mogelijke factoren die een rol spelen bij het ontstaan van ALS terwijl deze ziekte al anderhalve eeuw bestaat. De VSN ontvangt aanzienlijk minder subsidie van de overheid, die de geldkraan heeft dichtgedraaid, moet de eigen leden vragen om meer bij te dragen zodat activiteiten voor mensen met spierziekten kunnen blijven doorgaan. Het draait allemaal om geld dat door de juiste mensen goed wordt besteed, wil er daadwerkelijk iets van de grond komen maar er zit weinig schot in. Laten we op deze datum dan maar hopen dat een mooie zomer in het verschiet ligt, daar kunnen we geen directe invloed op uitoefenen maar dat is wel op korte termijn aan de orde.

De dood

Tot voor kort heb ik altijd gedacht dat een mens twee keer dood gaat namelijk als je overlijdt en als je wordt vergeten. Bram Vermeulen deelde die mening en heeft dat eens als volgt verwoord:
Als ik gestorven ben dan huil maar niet
Ik ben niet echt dood moet je weten
Het is slechts een lichaam dat ik achterliet
Dood ben ik pas als jij me bent vergeten
Er worden echter ook veel mensen bij leven al vergeten als ware zij overleden. Als je oud en/of ziek bent, vallen veel contacten weg. Zodra je uit het arbeidsproces en verenigingsleven bent, tel je niet meer mee ongeacht wat je hebt betekend. Niemand is onmisbaar of onvervangbaar, voor jou een ander als de boel maar blijft draaien. Sommige bewoners krijgen niet of nauwelijks bezoek behalve als het levenseinde nadert dan staat de gang vol en is de kamer te klein. Na het overlijden word je regelrecht de hemel in geprezen. Natuurlijk ga je geen trap na geven maar over de doden niets dan goeds wordt vaak overdreven. Bij zo'n lofrede, vraag ik mij af of die woorden ook tegen de betrokkene zijn geuit en zo niet, hoe mooi dat zou zijn geweest. Waardering laten blijken of uitspreken valt velen zoveel moeilijker dan iemand terechtwijzen terwijl van een compliment meer kracht uitgaat als van een standje. Een spreuk, die me altijd is bijgebleven, luidt:
Veel mensen vallen pas na hun dood in goede aarde.

Aanfluiting

Duitsland heeft zich als eerste geplaatst voor de halve finale van het EK voetbal maar de manier waarop roept op zijn zachts gezegd vraagtekens op. Als het arbitraire viertal niet in staat blijkt om een duidelijke overtreding te constateren, moet serieus worden nagedacht over gebruikmaking van videobeelden. Bij tennis moet, ondanks een scheidsrechter en acht lijnrechters, dikwijls de hawkeye nog uitsluitsel geven of een bal in of uit was. Tijdens het EK wordt werkelijk alles feilloos vastgelegd door maar liefst 26 camera's plus nog eentje, die boven het veld hangt. Alle toeschouwers in het stadion en miljarden tv-kijkers hebben gezien dat bij de derde goal van Duitsland een overtreding werd begaan. Ballack duwde met twee handen zijn tegenspeler weg waarna hij vrijstaand gemakkelijk met een kopbal kon scoren. Portugal had pal voor rust de spanning teruggebracht maar hierdoor kwam de marge onterecht weer op twee doelpunten. Hoewel de scheidsrechters is gevraagd om alert te zijn op ieder lichamelijk contact m.n. binnen het strafschopgebied, bleef dit onopgemerkt en onbestraft. Toen de gevloerde Ronaldo door de overtreder nog eens op zijn enkel werd getrapt, hield de Zweedse arbiter Freudfeld de rode kaart op zak. Als er van opzet geen sprake was, had de Duitse verdediger excuus gemaakt i.p.v. door te lopen alsof hij niet eens in de gaten had dat hij ongelijk stond. Het zou mij zeer verbazen als deze Zweed nog een wedstrijd krijgt toegewezen.

Ontembare leeuwen

Vice-wereldkampioen Frankrijk werd met nagenoeg dezelfde cijfers verslagen als Italië. Nederland nam al vroeg de leiding door een kopbal van Dirk Kuyt waardoor het initiatief helemaal bij de Fransen kwam te liggen. Zij kregen wel kansen maar dan wist Edwin van der Sar die steeds te verijdelen. In de tweede helft werden van Persie, Robben en Bouma ingezet wat weer evenwicht en rust in het elftal bracht. De aanval werd dreigender en Giovanni van Bronckhorst kon het middenveld versterken hetgeen al snel resulteerde in de 2-0 door Robin van Persie. Nadat Frankrijk de voorsprong verkleinde, overigens een buitenspeldoelpunt, werd dat ogenblikkelijk beantwoord door een wereldgoal van Arjan Robben. Wesly Sneijder strooide nog wat zout in de Franse wonden door in de slotminuten de eindstand op 4-1 te bepalen.
Oranje verkeert in de luxe positie dat het zich als groepswinnaar heeft geplaatst en de derde poulewedstrijd er niet meer toe doet. Sterker nog verliezen van Roemenië zou betekenen dat zowel Italië als Frankrijk er uit liggen. Dat is ook het geval als beide laatste wedstrijden van poule C in een gelijkspel eindigen. Als de finalisten van het laatste WK een pak slaag van oranje krijgen, wie kan ons dan wel nog stuiten? Brullende leeuwen imponeren en eisen ontzag op van eventuele belagers. De oranje-spelers hebben met hun vertoonde spel indruk gemaakt en lijken vastberaden om de titel te pakken. Als de teamgeest goed blijft dan zie ik momenteel geen serieuze bedreiging, die hen van het beoogde doel af kan houden.

Afweging

Donderdag 12 juni werd door de regionale afdeling van de VSN weer een ALS-dag georganiseerd. Als locatie werd dit jaar gekozen voor Zoo Parc Overloon, aangezien het merendeel van de deelnemers in Noord-Limburg wonen. Helaas zat het weer deze keer niet mee maar dat kun je nu eenmaal niet voorzien. Na de lunch zijn we op een relatief droog moment het park gaan verkennen. De paden zijn goed begaanbaar en vormen een mooie route langs de natuurlijk aangelegde dierenverblijven. Het gedeelte met de botanische tuin zijn we helaas niet meer aan toegekomen. Het park is nog in aanleg, de catering verliep stroef en het invalide-toilet is te krap maar na verloop van tijd en wat verbeteringen en aanpassingen wordt een bezoek nog meer de moeite waard.
Via de vereniging ontmoeten de leden zich zo'n vier keer per jaar op bijeenkomsten en uitstapjes. Mijn laatste deelname was ongeveer een jaar geleden en er zijn sowieso lange perioden dat je elkaar niet treft. Ieder samenzijn word je geconfronteerd met nieuwkomers, verslechteringen en sterfgevallen. Iemand waarmee ik ook buiten de vereniging om wel eens contact had en wiens broer mijn huis heeft gekocht, is gestorven. Hetzelfde geldt voor de jonge man, die samen met mij colleges heeft bijgewoond van fysiotherapeuten in opleiding. Ook een man, die ruim tien jaar ALS heeft gehad, is er niet meer. De man van een recent overleden ALS-patiënte was er om zijn verdriet te verwerken en waarschijnlijk ter afsluiting. Voor mij was het ook de laatste keer want de ontspanning weegt niet op tegen de inspanning van o.a. het reizen, de emoties en de communicatie.

Droomstart

Nederland verslaat Italië, de regerend wereldkampioen, in de eerste poulewedstrijd met duidelijke cijfers. Aan de 3-0 overwinning valt niets af te dingen en had zelfs hoger kunnen uitpakken. Oranje creëerde veel kansen, waarvan zes doelpuntrijk en drie werden benut. De spelers zijn terecht gematigd euforisch want er volgen nog twee confrontaties in de poule des doods. Goed voor het zelfvertrouwen als je zo uit de startblokken komt maar met drie punten zijn we nog niet verzekerd van de tweede ronde.
De druk ligt bij de overige ploegen in de poule en Nederland kan deze aanstaande vrijdag opvoeren. Zowel tegenstander Frankrijk, dat tegen Roemenië niet verder kwam dan een doelpuntloos gelijkspel, als Roemenië en zeker Italië zullen moeten winnen. Oranje moet het hoofd koel houden en zelf het spel blijven bepalen. Vanuit gesloten linies aanvallen ligt ons beter dan louter verdedigen en op de counter spelen.
Zembla zond een reportage uit over een onderzoek van een Nederlandse universiteit met als eindconclusie dat we Europees kampioen kunnen worden. Aandachtspunten waren opstelling, uitrappen, vrije trappen, corners en uiteraard penalties. Als de raadgevingen worden opgevolgd dan staan we in de kwartfinale tegenover Rusland, stuiten we nogmaals op Italië in de halve finale en verslaan we in de finale Duitsland. Gezond optimisme en chauvinisme waar miljoenen oranje-aanhangers zich graag bij aansluiten.

Hoofdzaak

Als je armen het laten afweten dan wordt je letterlijk onhandig. Mijn armen hangen er futloos bij en mijn handen zijn tot weinig in staat. Alleen de armen optillen is al een lastige opgave en de reikwijdte en -hoogte is drastisch beperkt. Het strekken van de vingers lukt niet waardoor iets vastpakken en -houden al te veel gevraagd is, laat staan ingewikkeldere handelingen. Er zijn veel dingen die niet meer kunnen en waar ook geen alternatief voor bestaat maar gelukkig voor een aantal essentiële zaken wel. Dankzij de spraakcomputer en de headmouse kan ik naast communiceren ook schrijven, mijn apparatuur bedienen en sinds 3 juni eindelijk smssen. Vrijdag 6 juni werd de kinbesturing gemonteerd zodat ik in staat zal blijven om de elro te besturen. De door mijn hersens verstuurde impulsen komen niet aan of kunnen niet tot matig worden uitgevoerd. De zintuiglijke waarnemingen worden in het brein razendsnel verwerkt en zo nodig worden er instructies naar het lichaam verzonden. In mijn geval wordt het hoofd naast commandopost meer en meer ook uitvoerend orgaan dus het is wel belangrijk om mijn koppie er bij te houden.

Juni

De maand van het EK voetbal is aangebroken en er kan worden afgeteld tot aanstaande zaterdag de openingswedstrijd wordt gespeeld. De oranjekoorts is al weken merkbaar en zal de komende dagen, totdat het Nederlands elftal voor het eerst aantreedt, nog verder oplopen. Na de laatste oefeninterland, een 2-0 overwinning op Wales, zei bondscoach Marco van Basten dat onze jongens er fysiek klaar voor zullen zijn. Het zal hard nodig zijn want we treffen niet de minste tegenstanders in onze poule ofschoon alle deelnemende landen zich niet voor niets hebben gekwalificeerd. Vier jaar geleden hadden ook weinigen verwacht dat Griekenland Europees kampioen zou worden. Wellicht nog belangrijker is de vraag hoe het mentaal is gesteld met de heren voetballers. Geloof in eigen kunnen maar niet zo sterk dat men naast de voetbalschoenen gaat lopen want hoogmoed komt voor de val. De wil om collectief alles te geven en het doorzettingsvermogen om het hoogst haalbare te bereiken zonder veel gele of rode kaarten en blessures op te lopen. Als we qua mentaliteit iets van onze oosterburen weg zouden hebben, waren we vaker dan op papier de beste voetbalnatie van Europa of de wereld geweest.

Tannis

Afgelopen weekend werden veel tenniscompetities weer afgesloten en kampioenschappen behaald. Zaterdag speelde het team van Eric, die zelf vanwege ziekte ontbrak, de zevende competitieronde uit tegen S.L.T.C. Deze grote vereniging beschikt over een langgerekt tennisterrein aan de rand van het Stadspark in Sittard. Dit stukje natuurschoon is net als het Vondelpark in Amsterdam uitgeroepen tot rijksmonument. Ik kan heus wel wat hebben maar het taalgebruik verdiende die middag geen schoonheidsprijs. Vanaf de negen tennisbanen klonk met regelmaat gevloek en getier door op het voor het overige van geluidsoverlast gevrijwaarde park. Met name de drieletterige benaming voor het vrouwelijk geslachtsorgaan was in allerlei woordcombinaties veel gehoord. Tennis is al lang geen elitesport meer en dat bekakte is nergens voor nodig maar zulke reacties ook niet. Als je zelf faalt of je tegenspeler maakt een mooie actie, kun je dat gewoon accepteren in plaats van het telkens in schuttingtaal toe te schrijven aan pech of geluk. Met het racket smijten en de bal keihard tegen het net of de afrastering slaan zijn irritante en zinloze krachtsverspillingen, die de verbale uitspattingen vaak vergezellen. Waarschijnlijk heeft men het zelf niet meer in de gaten, misschien een clubcultuur geworden, maar voor de toeschouwers is het verre van plezierig.

Uitglijder

Edwin van der Sar wint met Manchester United na het landskampioenschap ook de Champions League. Op 37-jarige leeftijd en dertien jaar na Ajax mocht hij voor de tweede keer in zijn loopbaan de cup met de grote oren hooghouden. De sympathieke doelman stopte de beslissende penalty en liet Chelsea vol verdriet en met lege handen achter.
Nadat Ronaldo met een schitterende kopstoot The Reds op voorsprong had gebracht, verzuimde Manchester United nog tweemaal te scoren. De gelijkmaker van Chelsea kwam pal voor rust tot stand omdat Edwin van der Sar uitgleed. De grasmat was na een halve wedstrijd eigenlijk al op, zeker toen het vanaf de tweede helft nog harder begon te regenen. Over het kunstgrasveld werden graszoden uitgerold en vervolgens geschoren, geborsteld en zelfs geverfd. Dit moest het strijdtoneel zijn voor een finale tussen twee Engelse teams, die tot het uiterste wilden gaan. De tweede helft waren de betere kansen voor Chelsea maar tot overmaat van ramp moest nog worden verlengd. Diverse spelers waren van schoeisel gewisseld, kregen kramp of hadden last van de liezen. Uiteindelijk moesten penalties de doorslag geven en weer eiste de ondergrond een hoofdrol op. Bij 4-4, alleen Ronaldo had knullig vanaf elf meter gemist, was het de beurt aan de aanvoerder van Chelsea. Terry mikte met een hard schot een meter boven de grond in de uiterste hoek, totdat zijn standbeen weggleed en de bal de doelpaal trof.
Ik wil niets afdoen aan de winst voor Manchester United maar dit was een finale van de Champions League onwaardig en dan is de arbitrage nog buiten beschouwing gebleven. Met welke beweegreden heeft de U.E.F.A. besloten om zo'n voetbalspektakel op een slechte grasmat in de nachtelijke uren van een koud en afgelegen Moskou te organiseren. Naar verluidt wonen er in deze metropool 850.000 miljonairs en de Russische geldschieter van Chelsea zit helemaal goed in de slappe was maar daar zal men toch niet voor zijn gezwicht?

Toppunt van .....

Jochem Myer met "De rust zelve" was voor ons de afsluitende voorstelling van dit theaterseizoen. De titel van zijn optreden strookte totaal niet of juist wel met deze beweeglijke cabaretier met rappe tong maar doordachte, komische uitingen. Hij beweerde namelijk dat zijn vriendin ontzettend druk was, waarmee nogmaals is aangetoond dat alles relatief is. Pal voor aanvang waren wij in de zaal aanwezig en dat bleek later wel zo prettig te zijn want een aantal laatkomers werden door hem met een enorm waterpistool nat gespoten. Na drie kwartier was hij en het publiek aan pauze toe om tegen het vervolg van de stormvloed van sketches en liedjes weer opgewassen te zijn.
De nieuwe theatergids is al weer uit en zeker als je voor Herman Finkers en Tineke Schouten kaartjes wilt, moet je er vroeg bij zijn. Wij hebben onze reserveringen ingeleverd en zullen moeten afwachten of alles wordt toegekend. Het is lange termijn planning want de voorlopig laatst gedateerde voorstelling is op 18 april 2009. Een tikkeltje gewaagd in mijn situatie maar het kan niet anders en er is altijd wel iemand bereid om in mijn plaats mee te gaan. Tegenwoordig beleef ik alles heel intens en kan ik huilen van blijdschap omdat ik nog iets mag meemaken. Als ik mijn volgende verjaardag, vrijdag de dertiende, haal en overleef dan ga ik vast nog een heel eind komen. In de loop der jaren ben ik mij bewuster geworden dat meer dan hoe lang je leeft, telt dat je hebt geleefd. Alhoewel ik geen uitgesproken liefhebber van tegelspreuken ben, is "Leef nu, het is later dan je denkt" geen slechte raadgever.

Knockout

Na de persoonlijke verzorging, het fietsen op de motomed, een bezoek van de ergotherapeute en Kersten revalidatietechniek, een sanitaire stop en het doorbewegen op bed door de fysiotherapeute, was de ochtend om en mijn energie op. Toen ik eenmaal op bed lag, maakte de vermoeidheid zich helemaal meester van mij. Ik had geen fut meer om de transfer naar de rolstoel te maken en besloot om te blijven liggen. Omdat de warme maaltijd ook weer inspanning zou betekenen en bovendien het menu niet zo aanlokkelijk was, koos ik voor sonde-voeding. Zodoende kon ik vier uur lang al rustend mijn maag vullen, gemak dient de mens zullen we maar zeggen. Een aantal handelingen in een kort tijdsbestek, is al snel een te druk programma waardoor ik ben uitgeteld. Het is voor een gezond persoon waarschijnlijk moeilijk voor te stellen maar normale dagelijkse dingen zijn voor mij afmattende bezigheden. Gaan staan en zitten, een paar pasjes zetten, mijn armen verleggen, praten, eten en drinken zijn zaken waar ik energiebewust mee moet omgaan.
Vroeger kon ik heel diep gaan met klussen en sporten alvorens er van enige uitputting sprake was. Met dubbele gevoelens denk ik terug aan grote projecten als de badkamer, de keuken en de zolder. Klauteren als een aap over de steigers tijdens het uitkappen van alle voegen van de gevels. Tijgeren in de kruipruimte om leidingen door te trekken en de afvoer te repareren. Sportbeoefening is altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest en daarbij ging het er minstens zo fanatiek aan toe. Voetbal, tafeltennis, volleybal, zaalvoetbal, duiken en tennis heb ik met veel plezier in clubverband beoefend. Dat was toen en nu probeer ik, ondanks afnemende spiermassa en -kracht, zo actief mogelijk mee te blijven doen. Iedere dag klaar ik een megaklus en bedrijf ik topsport alsof mijn leven er van afhangt.

Gigagaaf

Eerste Pinksterdag stond The Dark Side Of The Moon concert van Roger Waters in Megaland op onze agenda. De taxi was een half uur te laat, de chauffeur wist de weg niet, we kwamen in een file terecht en de rolstoel schoot los maar dankzij ruime boeking waren wij toch tijdig in Landgraaf. Er was een aparte ingang voor rolstoelers maar helaas ontbrak een verwijzing naar de rolstoeltribune, dat ons goed zicht bood op het imposante podium. Over de hele breedte van de voormalige draf- en renbaan was een gigantisch bouwwerk met o.a. drie grote videoschermen verrezen. Boven het publiek hing een prisma, zoals afgebeeld op de lp-hoes en het cd-doosje van TDSOTM, waar rook en laserstralen in allerlei kleuren uit kwamen. Behalve op het podium waren ook rond het veld geluidsboxen opgesteld zodat met surround geluid een ruimtelijk effect werd gerealiseerd. Een groot varken, waarschijnlijk gevuld met helium, werd boven de mensenmassa rondgeleid en mocht tenslotte het vrije luchtruim verkennen.
Rond kwart over acht begon het eerste gedeelte van het concert met nummers van o.a. Wish You Were Here, Ummagumma en ook nieuw werk. Na een korte pauze, toen de duisternis was gevallen, werd The Dark Side Of The Moon helemaal ten gehore gebracht. Als toegift speelde de achtmans formatie begeleid door drie zangeressen nog enkele tracks van The Wall. Mister Pink Floyd, zonder Gilmour, Mason en Wright tekort te willen doen, heeft bewezen op 65-jarige leeftijd nog niet uitgeblust te zijn. Tegen elf uur hielden Roger Waters en de zijnen het voor gezien en verlieten 20.000 enthousiaste symfonische rockliefhebbers het pinkpopterrein. De weg voor de hoofdingang was voor alle verkeer afgezet zodat we elders moesten worden opgehaald. De taxi leverde ons, na enig oponthoud vanwege de enorme drukte, ongeveer een uur na middernacht in Geleen af zodat wij weer een ervaring rijker op een oor konden gaan liggen. De podiumbouwers en technici was echter geen nachtrust gegund omdat de volgende dag Pinkpop Classic op hetzelfde terrein op het programma stond.

Perfect day

Het bestaat nog! Zo'n dag dat alles op rolletjes loopt, beetje cynisch maar waar. Zaterdag 10 mei was er zo een, waarop alles gesmeerd en naar wens verliep. Na een goede nachtrust, samen wakker worden gevolgd door een persoonlijke verzorging, waar niets op aan te merken valt. Een schaaltje yoghurt met aardbeien als ontbijt en later in de ochtend op het terras een stuk vlaai met die zomerkoninkjes. Stipt om half een arriveert de taxi, die rechtstreeks naar Heerlen rijdt zodat wij op ons gemak koffie kunnen drinken. Ciske de Rat de musical, Karin's verjaardagscadeau, is boven mijn verwachting geweldig. Twee verhalen, over de jeugdige en de volwassen Cis Vrijmoed, wisselen elkaar af en zijn prima te volgen. Hard Amsterdamse zangstemmen, mooie decors en kleding ondersteunen de gedeeltelijke levensgeschiedenis van deze vrijgevochten jongeman. Drie uur later hebben wij wat door de binnenstad geslenterd en heerlijk gegeten bij een Italiaans restaurant. Lasagne is een ideaal gerecht voor mij want ik vind het lekker en het blijft langer warm. Vanaf een terras hebben we onder het genot van een pint gewacht totdat de taxi ons weer zonder omwegen naar Geleen heeft vervoerd. Lou Reed zingt in zijn lied over andere geneugten des levens maar de strekking is hetzelfde, een perfekte dag.

Heet he

Het belang van de ozonlaag en de consequenties van het gat daarin, ondervinden we nu een hogedrukgebied in onze regio de zon vrij spel geeft. Was het vroeger met 25 graden aangenaam vertoeven in ons landje, nu is de kracht van de stralende planeet duidelijk toegenomen. Zonnebaden kan met recht bakken worden genoemd want zeker zonder voldoende bescherming is een verbrande huid zo opgelopen. Allerlei vormen van huidkanker komen meer voor de laatste jaren als gevolg van de schadelijke UV-straling. Er wordt volop gewaarschuwd voor de gevaren van veelvuldig en langdurig zonnen maar velen laten zich daar niet van weerhouden. Een bruine teint wordt geassociëerd met gezondheid en welvaart en weegt bij fanatieke zonaanbidders zwaarder dan de mogelijk kwalijke gevolgen op termijn.

Zorgelijk

EenVandaag heeft twee opeenvolgende avonden de mistoestanden in zorgcentra aan de kaak gesteld. In Rondom Tien hebben mensen uit alle lagen van de zorg, betrokken familieleden en politici met elkaar gediscussiëerd over dezelfde problematiek. Eerste Pinksterdag heeft Zembla een reportage over dit thema uitgezonden, kortom het is een hot item bij de actualiteitenprogramma's. Naast familieleden van bewoners, die daar doorgaans zelf niet toe in staat zijn, klagen ook de zorgmedewerkers in meerdere mate. Onderbezetting en dientengevolge te hoge werkdruk, onvoldoende tijd en aandacht voor de bewoners zijn feiten, die al langer bekend zijn maar helaas algemeen geaccepteerd worden. Het is niet anders en we zullen er aan moeten wennen maar dat doet het natuurlijk nooit.
Uit onderzoek blijkt dat een cliënt gemiddeld vier uur zorg per week tekortkomt, tijd die opgaat aan zaken als rapporteren, protocoleren en vergaderen. Steeds meer handelingen worden gelimiteerd of geschrapt vanwege tijdgebrek en bezuiniging. Er moeten vaker en meer keuzes worden gemaakt en prioriteiten worden gesteld. Eenmaal per week douchen of baden en maximaal drie keer daags incontinentiemateriaal verschonen, is meer regel dan uitzondering. Cliënten krijgen smetvlekken doordat zij te lang in hun urine en faeces hebben gezeten of gelegen en huidplooien niet goed worden gewassen en gedroogd. Er worden gehoorcoaches aangesteld om gehoorapparaten schoon te maken en op een goede werking te controleren. Net als brillen en kunstgebitten worden zij makkelijk vergeten of slecht onderhouden. Overbodige medicatie en onnodig hoge doseringen om de bewoners rustig te houden. Het vastbinden of anderszins fixeren van cliënten omdat er geen toezicht kan worden gehouden en zo zijn er nog veel en meer schrijnende, mensonterende voorbeelden.
Er is een groot verloop onder het verzorgend personeel en het nieuwe aanbod valt zwaar tegen. Medewerkers haken af omdat het werkklimaat hen niet aanstaat en proberen elders hun heil te zoeken. Degene die de zorg naar "oude" inzichten uitvoert, wordt door de collega's teruggefloten. Hoger- en middenkader van de organisaties hebben een enorme groei doorgemaakt. Allerlei functies, zoals staf- en beleidsmedewerkers, zijn gecreëerd om het uitgebreide management te ondersteunen bij de aansturing van de werkvloer. De daadwerkelijke arbeid moet worden verricht binnen opgelegde budgetten met beperkte middelen en mankracht. Meer handen aan het bed en minder bureaucratie kunnen bijdragen aan een betere zorg en zou al jaren het motto moeten zijn maar geld speelt een belangrijke rol. De vergoeding voor een ziekenhuisbed is vijf maal hoger dan die voor een verpleeghuisbed en € 180 blijkt ontoereikend te zijn om goede zorg te kunnen verlenen.
In 2004 heeft de inspectie voor de gezondheidszorg de situatie bekeken en geconcludeerd dat er veel moet verbeteren en voor een aantal zorgcentra op zeer korte termijn. Onlangs heeft de inspectie een rapport uitgebracht waarin men stelt dat we op de goede weg zijn maar in een veel te laag tempo. Ab Klink, die ministeriële verantwoordelijkheid draagt, spreekt bij Het Elfde Uur zijn bezorgdheid uit over de toekomst van de gezondheidszorg en gaat voorbij aan de status quo alsof er nu niets aan de hand is. Net als in het onderwijs zal extra geld nodig zijn om het werken in de zorg aantrekkelijker te maken, zeker als nog 500.000 verzorgenden aan de slag moeten om de vergrijzing het hoofd te bieden. Door hogere salariëring, meer hogeropgeleid personeel en betere werkomstandigheden kan ook de kwaliteit van de zorg op peil worden gebracht.

Zo vader zo zoon

Er is een bewoner van het zorgcentrum St. Odilia, die het wereldkampioenschap snooker op de voet volgt. Het spel met de tweeëntwintig biljartballen in acht verschillende kleuren, is blijkbaar verslavend. Inmiddels heeft Ronnie O'Sullivan zich met 17-6 ten koste van Stephen Hendry voor de finale geplaatst. Na een achterstand van 1-4, wist hij twaalf frames op rij te winnen waaronder een aantal met century breaks. De andere finalist, Alister Carter versloeg Joe Perry met 17-15, zal een zware dobber krijgen aan een O'Sullivan in deze vorm, die zijn derde wereldtitel kan behalen. Carter staat voor de eerste keer in een WK finale, die maximaal 35 frames zal duren. Beide heren, die trainingsmaatjes van elkaar zijn, hebben een one four seven op hun naam staan. De financiële beloning daarvoor wordt gelijkelijk verdeeld maar voor het prijzengeld, het bereiken van de finale en het behalen van de titel, geldt een verhouding van 1:2. Doordat Carter te weinig tegenstand kon bieden, viel de finale enigszins tegen en won O'Sullivan zoals verwacht vrij eenvoudig met 18-8 en in totaal zo'n slordige € 420.000.
Mijn vader en ik schelen ruim veertig jaar maar wij hebben nagenoeg hetzelfde dagritme. Vroeg opstaan, rond half een de warme maaltijd, naar behoefte een middagdutje en rond middernacht naar bed. Tussendoor muziek luisteren, tv kijken en frisse lucht scheppen. Senior drinkt 's avonds graag een glaasje wijn met bevriende bewoners. Junior houdt zich bezig met het opstellen van teksten en heeft regelmatig een uitje. Qua mobiliteit, afhankelijkheid en bespraaktheid heb ik een grote achterstand opgelopen. Mijn vader komt met een rollator goed uit de voeten, kan zich behoorlijk zelfstandig redden en als hij op de praatstoel zit dan wil je graag luisteren. Ik ben rolstoelafhankelijk, hulpbehoevend voor persoonlijke verzorging, toiletbezoek, voeding en meer en voor communicatie op de spraakcomputer aangewezen. Deze vergelijking maak ik beslist niet uit afgunst, integendeel ik ben blij dat mijn vader zo van zijn verdiende oude dag kan genieten. Ik denk dat wij allebei berusten in onze situatie; hij gezien zijn hoge leeftijd en ik vanwege het noodlot dat mij heeft getroffen. Nu het buitenleven door het mooie weer op gang komt, mis ik de vrijheid om te gaan en staan waar en wanneer ik maar wil. Wandelen, fietsen of met de auto er op uit gaan en een goed gesprek voeren zoals weleer, een vervlogen tijd die nooit meer terugkeert.

Snooker

Er is een bewoner van het zorgcentrum De Baenje, die zijn televisie veelvuldig op Eurosport heeft afgestemd. Het scherm is vaak overwegend groen getint want van alle sport is bij deze hoogbejaarde man snooker overtuigend favoriet. Momenteel wordt in Sheffield gestreden om het wereldkampioenschap snooker dus komt hij zeventien dagen lang goed aan zijn trekken. Lekker ontspannen zittend in zijn fauteuil kan mijn vader uren genieten van het vertoonde spel en de rust als zo af en toe zijn oogleden te zwaar worden. De rustgevende kleur van het biljartlaken, het slaapverwekkende commentaar, het tegenvallende spelniveau of welke andere oorzaak ook, op zijn leeftijd is een middagdutje altijd gerechtvaardigd. Bovendien is hij dan weer goed opgeladen voor de avondsessie want voor snooker moet alles wijken, ook het samenzijn en wijn drinken met medebewoners. Zijn interesse voor biljarten is niet vreemd aangezien mijn vader ook heel behoorlijk met keu en ballen kan omgaan, m.n. driebanden.
De gigantische afmetingen van een snookertafel en de benodigde speelruimte, vereisen een oppervlakte die niet overal beschikbaar is. In cafe's of speelzalen plaatst men liever twee gewone biljarttafels dan een snookertafel, waar een doorsnee woonkamer te klein voor is. Het WK snooker is voornamelijk een Britse aangelegenheid maar ook steeds meer Chinese spelers zijn van de partij. Naarmate de populariteit van deze sport in dat dichtbevolkte Aziatisch land groeit, zal de concurrentie ongetwijfeld ook verder toenemen. Liang Wenbo is, met 13-12 weliswaar op het nippertje, de enig overgebleven Chinees bij de laatste acht. In die kwartfinale stuit hij op Ronnie O'Sullivan, die als eerste het maximum aantal punten behaalde maar de beloning van € 186.000 moet delen met andere geslaagde ultieme breaks. In het vakjargon wordt dat een one four seven genoemd, d.w.z. 147 punten in een beurt scoren door alle vijftien rode ballen met zwart plus alle zes gekleurde ballen te potten. De titelverdediger, de Schot John Higgins, heeft het moeten afleggen tegen Ryan Day dus er komt in ieder geval een nieuwe wereldkampioen. In 2007 heeft Eurosport 144 uren snooker uitgezonden en daarmee 57 miljoen kijkers aan de buis gekluisterd. Sinds de uitvinding van de kleurentelevisie in 1969, zitten de kijkcijfers in de lift en die stijgende lijn lijkt zich alleen maar door te zetten.

Back to the 70`s

Radio 2, mijn favoriete radiozender, heeft de afgelopen week aandacht geschonken aan de legendarische jaren zeventig. De popartiesten en -groepen uit die periode hebben aanzienlijk bijgedragen aan de populariteit van dit veelomvattende muziekgenre. Als ik namen ga noemen dan wordt het een oneindige lijst met een groot risico mensen over te slaan dus dat is onbegonnen werk. De luisteraars van Radio 2 hebben de Seventies Top 100 samengesteld, een goede en eerlijke afspiegeling van een fascinerend decennium. Muziek, die ruim dertig jaar later, door een breed publiek nog steeds of opnieuw wordt gewaardeerd. Het feit dat niet alleen mijn generatie maar ook jongeren deze muziek liefhebben, toont de onvergankelijkheid daarvan aan. Hoe diepgeworteld melodieën en teksten zijn opgeslagen, blijkt uit het intro-spel als men na enkele klanken de titel van het muzieknummer al weet. Ik zat in de middelbare school leeftijd toen muziek echt een belangrijke rol in mijn leven begon te vervullen. Via radio, tv en popbladen, zoals de Daverende Top 30, AVRO's TopPop en Popfoto, hield ik mij goed op de hoogte van de laatste ontwikkelingen. Muziek werd uitgebracht op zwarte vinyl schijven in kunstzinnige hoezen, ter grootte van een trottoirtegel. De geluidsband was het opslagmedium om met een tape- of cassettedeck, zo ruisarm mogelijk, opnamen te maken; kopieën van eigen of andermans lp's en nieuwkomers op de hitlijst van Hilversum 3. Veel fans hebben dezelfde muziek later ook op cd en dvd aangeschaft behalve de verstokte platendraaiers, die de voorkeur geven aan het warme geluid incl. kraken en tikken boven de digitale versies. Hoe de muziek ook ten gehore wordt gebracht, de herkenning is er ogenblikkelijk en mooie herinneringen uit die tijd worden moeiteloos opgeroepen.

Het dorp

Aan mijn geboorteplaats, waar ik de eerste acht levensjaren heb doorgebracht, dank ik vele mooie herinneringen. Wij woonden in een ruim vrijstaand huis met een grote tuin in de Molenstraat 122 te Kanne, net over de grens bij Maastricht. Het pand was helemaal onderkelderd maar ik durfde nooit verder dan het eerste vertrek, waar de rekken vol met groente en fruit gevulde weckglazen stonden. Alleen de woonkamer en keuken waren behaaglijk warm door op hout en kolen gestookte kachels want centrale verwarming stond nog in de kinderschoenen. Een luxe badkamer was er niet dus baden deden wij in de grote leefkeuken, na elkaar in een zinken teil. Het toilet, een plank met een gat boven een beerput, bevond zich in een hok achter de stal en voor de moestuin. In de winter kropen mijn zussen en ik samen in een groot bed en op de overloop stond een emmer voor de sanitaire nood. De zolder, bereikbaar via een vaste krakende trap, was ons speeldomein maar buiten was veel meer te beleven.
Vanuit de keuken kon je een stenen trap afdalen naar de enorme tuin, die uit drie gedeelten bestond. Eerst de siertuin met veel grind, vervolgens de moestuin en achteraan de fruitbomen en -struiken. De inhoud van de beerput werd, m.b.v. een komvormige schep met lange steel, als mest over het land verdeeld. Het verhaal gaat dat ik vanuit de kinderwagen tussen de rode kool ben beland, vandaar dat dit mijn lievelingsgroente is geworden. Op het achterste deel, ons eigen stukje fruitbos, waren wij veel te vinden.
Aan de overzijde van de straat stonden huizen, een winkel en de gendarmerie, die allemaal hebben moeten wijken voor de verbreding van het Albertkanaal. Op dat Belgisch politiebureau speelde ik wel eens met een vriendje, erg spannend als de cellen bezet waren. Je kon een rondje lopen vanaf de bunker aan het kanaal, achterlangs de bebouwing en bij de molen weer terug. De opluchting was groot, als ik het woest stromende water en het schoepenrad van de molen was gepasseerd maar desondanks bleef het lokken. Mijn oudste zus heeft het gepresteerd om over een hoge boog van de kanaalbrug te lopen. Onze ouders zagen dit waagstuk op afstand met angst in de ogen aan want zij durfden niet te roepen omdat hun dochter dan bang en ongeconcentreerd zou kunnen worden.
De Molenstraat was een rustige straat doordat de hoger aangelegde doorgaande weg Maastricht - Tongeren in een bocht om ons heen liep. Een ideale speelstraat met alleen bestemmingsverkeer en doordat het aan beide kanten bergafwaarts liep. Op de fiets konden wij vanaf de kanaalbrug, de langste en steilste helling, makkelijk de gendarmerie aan de andere kant van de straat halen. Als er voldoende sneeuw lag dan lukte dat ook op de slee, wij vervloekten de mensen die de inhoud van de asla op de helling uitstrooiden. Mijn twee oudere zussen lieten mij zelfs in de kinderwagen naar beneden rollen. Aan de andere kant van de doorgaande weg waren heuvels, waar wij vanaf rolden, zwaaiden en schreeuwden naar onze moeder, die ons vanuit de tuin kon zien en horen. Daar waren ook grotten maar verder dan het daglicht reikte, durfden wij niet te gaan.
Wij moesten een eindje lopen naar de school aan de overkant van het kanaal. Vlak voor school stroomde de Jeker onder de weg door en bij de stenen brug was mijn rode schooltasje in het water gevallen. Wij zijn toen harder dan de stroming naar het volgende bruggetje gerend, waar we met een lange tak door het hengsel te steken mijn schooltasje uit de beek konden vissen. Op mijn kamer hangt een aquarel van de bewuste brug over de Jeker met de kerk op de achtergrond. Vanaf het schoolplein marcheerden de kinderen op de Radetzky mars klassikaal naar binnen. De meester of juf had een dubbele klas in een groot vertrek met in het midden een kachel, waar we 's winters het schoeisel te drogen zetten.
Mijn vader werkte op Chateau Neercanne, waar wij ook wel eens vertoefden in de mergelgrotten waar de wijn lag opgeslagen en in de potterie. De op- en afrit van het kasteel lag op Nederlands grondgebied dus moest hij altijd voorbij de douanepost. Op een avond was mijn vader met zijn blauwe Ford Anglia bij de grensovergang gestopt om een brief te posten. Voor dat korte ogenblik had hij het portier van zijn auto, met de vlakke achterruit en vleugels, open laten staan. Toen hij weer instapte, zat hij niet meer alleen in de auto want op de passagiersplaats zat een grote bruine boxer, die vastbesloten was om mee naar huis te gaan. Wij waren blij verrast met deze nieuwe huisgenoot maar we mochten en konden niet nog een hond erbij hebben.
Ik was bedroefd toen wij uit Kanne vertrokken en verhuisden naar Stein, waar ik mijn leuke jeugd heb voortgezet. Alhoewel ik er een aantal keren ben teruggekeerd, weet ik niet hoe het er momenteel uitziet. Vandaar dat deze blog, die nog veel langer had kunnen zijn, volledig in de verleden tijd is geschreven. Als ik het lied "Het dorp", gecomponeerd door Jean Ferrat, vertaald door Friso Wiegersma en vertolkt door Wim Sonneveld, hoor dan word ik telkens aan Kanne herinnerd.

Wikken en wegen

De simplistische benadering om te kijken naar wat je wel kunt en niet naar wat je weer hebt moeten inleveren, werkt niet. Het een maakt het ander niet goed en je kunt moeilijk iets vergeten waar je dagelijks mee wordt geconfronteerd. Ik ben geen doemdenker, integendeel ik heb altijd geprobeerd om zo positief mogelijk te blijven. Bij de geringste tegenslag, de moed verliezen dat past niet bij mij maar soms valt het echter niet mee om een lichtpuntje te blijven zien. Als ik alles op een rijtje zet dan kan ik makkelijk en snel in een negatieve spiraal terechtkomen. Gewoon niet doen, is te kort door de bocht want ik wil mijn ogen niet sluiten voor de werkelijkheid, ook al is die hard. De achteruitgang gaat geleidelijk maar gestaag waardoor ik kan "wennen" aan een verslechtering totdat ik inzie dat iets niet langer (verantwoord) gaat. Op een gegeven moment sta ik dan open voor een hulpmiddel, alternatief of accepteer dat iets tot de verleden tijd behoort.
A.L.S. wordt wel eens vergeleken met een sluipmoordenaar en niet onterecht kan ik inmiddels beamen. In de afgelopen vijf jaar zijn over mijn hele lichaam sporen achtergelaten maar ik heb van kortbij meegemaakt dat deze aandoening veel sneller en harder kan toeslaan. Nadat zij zich op de regionale bijeenkomst van de V.S.N. hadden voorgesteld, zijn drie dames ongeveer een jaar na de diagnose overleden. Alhoewel je in mijn geval van een gematigd progressief verloop zou kunnen spreken, is de door deze ziekte aangerichte schade aan lichaamsfuncties op allerlei fronten merkbaar. De spasticiteit in mijn benen, de afname van spiermassa en -functies in mijn armen, de verminderde longcapaciteit en de kauw- en slikproblemen alsmede de verslechterde spraak t.g.v. de aangetaste tong. Nogmaals ik hol niet achteruit maar wat geleidelijk uitvalt is wel definitief ingeleverd.
Het eten en drinken vraagt een steeds grotere geestelijke en lichamelijke inspanning, energie en tijd die ik ook in andere bezigheden kan steken. Het verslikkingsgevaar met eventueel longproblemen moet worden ingetoomd en daarnaast wordt de menukeuze dermate beperkt dat je zaken tegen elkaar gaat afwegen. De verpleeghuisarts had mij al eerder ter overweging gegeven om op sonde-voeding over te stappen. Wij hebben besloten om 's nachts te starten met een kwart van de totale hoeveelheid zodat ik overdag alle bewegingsvrijheid behoud. Zodoende kan ik aan de maaltijden blijven deelnemen maar minder nuttigen of er een overslaan.
Samen met de fa. Kersten en de ergotherapie heb ik een andere rolstoelbediening besproken. Ik heb al eerder geschreven dat de huidige bediening steeds meer problemen geeft. Om mijn hand op de stuurknuppel te leggen moet ik al een berg werk verzetten maar ook naar rechts of achteruit rijden valt zwaar. Er komt naast de hand- ook kinbesturing op de elro zodat ik alle gelegenheid krijg om mij de nieuwe bediening eigen te maken. De elro is destijds aangevraagd met middenbesturing maar het bedienen van de mini-joystick was voor mij een vermoeiende aangelegenheid. Het strekken van de vingers en er ook nog naar alle richtingen kracht mee uitoefenen, was een te grote opgave. De onderdelen voor de midden- en kinbesturing komen ver overeen alleen de beugel, waar de kin in rust en die kan wegdraaien, moet nog worden aangevraagd.

Domper

Eindelijk was het dan zo ver, de sms-kaart en de kabel voor de Gewa zouden worden geleverd en geïnstalleerd. Een maand na de goedkeuring van beide aanvragen hebben wij geïnformeerd bij RDG Kompagne hoe het er voor stond. Nog twee weken later, woensdag 2 april, werd door twee medewerkers van de bovengenoemde firma een datum geprikt waarop zij beiden konden. Ik heb naar die dag toegeleefd en mij verheugd op het bedieningsgemak van de mobiele telefoon en de afstandsbediening.
Er zou een update van de Viking communicator software worden uitgevoerd maar zij hadden alleen de Engelstalige versie bij zich. Met veel moeite, zelfs bellen naar Noorwegen, werd uiteindelijk het juiste bestand gedownload. Na het updaten is een probleem opgelost maar ook een ander voor in de plaats gekomen. Een foutmelding, waarna het systeem door iemand moet worden herstart, krijg ik nog steeds. Het installeren van Gewa software ging vlekkeloos en de afstandsbediening werkt naar tevredenheid. De functies van de dvd speler zijn ingelezen zodat ik die ook kan bedienen. De Globetrotter sms-kaart is door RDG Kompagne getest en werkt goed met de MiniMerc spraakcomputer, alleen de benodigde software is veeleisend. De headmouse, Gewa en sms-kaart, samen via een usb-hub op een usb-poort aangesloten, werkt niet maar dat was blijkbaar onbekend bij de heren. Een usb-hub, die rechtstreeks door de accu van de rolstoel wordt gevoed, zou de oplossing zijn.
Het resultaat aan het eind van een lange middag was ronduit teleurstellend. De aanvraag van de sms-kaart dateert van 18 januari en nu bijna drie maanden later, kan ik nog steeds niet smssen. Alhoewel algemeen bekend, is het toch telkens weer bedroevend te ervaren dat instanties en bedrijven het niet zo nauw nemen met snel en goed werk leveren.

Zon, zee en zand

De schuimende golfslag van de opkomende vloed slaat met hoorbaar geweld tegen het strand en de krijsende meeuwen zeilen moeiteloos door het luchtruim. Deze natuurgeluiden zijn vertrouwd en onlosmakelijk met de zee verbonden, waar de schreeuwende strandgangers en harde muziek alleen maar afbreuk aan doen. Op een topdag wordt om ieder stukje strand gestreden en duidelijk gemarkeerd door windschermen strandlakens of anderszins. Eenmaal op jouw territorium genietend van de koesterende zonnestralen, is elk treffend zandkorreltje of waterdruppeltje er een te veel en bijzonder irritant. Passanten worden geacht nauwlettend rekening te houden met jouw aanwezigheid en ook al betreft het een spelend kind dan nog is het onvergeeflijk. De verzengende zonnehitte, versterkt door het warmteabsorberende zand, laat de lichaamstemperatuur tot een koortsachtige waarde oplopen.
Voor de woeste branding opspringende badgasten, vinden afkoeling in het zilte zeewater dat een olieachtige laag op hun lijven achterlaat. Zodra het strand wordt betreden, is het afgelopen met de zandvrije status van de natte glanzende lichamen. Even onder de douche is lekker verfrissend maar helaas overheerst dit verkwikkende gevoel slechts tijdelijk. Voordat jouw stek is bereikt, zijn voeten en onderbenen weer met zand bekleed en berustend wordt besloten om gestrekt te gaan zonnen. Na opdroging laat het zeezout een witte tekening op de gebruinde of verbrande huid achter, die na het insmeren met een sunblocker weer wordt gewist. Dit ritueel van opwarmen en afkoelen, kan veelvuldig worden herhaald tot de zonsondergang er definitief een eind aan maakt.
Terwijl het omkleden in een vloek en een zucht kan geschieden, wordt er vaak een heuse ceremonie van gemaakt waardoor het juist ongewenst of niet de aandacht trekt. Onvermijdelijk komt het moment dat alles moet worden ingepakt en liefst zonder een aanzienlijk deel van het strand mee naar huis te nemen. De nagloeiende warmte van de zon, het plakkerige zout van de zee en het overal doordringende zand zijn echter elementen, die zich niet zomaar laten afschudden.

Kort bericht dienst

Short message service klinkt toch beter en is ooit geïntroduceerd door een industrieel om zijn werknemers met elkaar te laten communiceren. Deze man kon niet vermoeden dat dit zou uitgroeien tot een razend populair communicatiemiddel. In tegenstelling tot de meeste telefoongesprekken, is een sms direct en zakelijk. De verzender krijgt geen bezettoon of voicemail te horen maar kan een bericht ogenblikkelijk versturen. De ontvanger kan een sms lezen en eventueel beantwoorden wanneer het hem of haar uitkomt. Een bericht waarin kort en bondig een boodschap wordt verwoord, zegt vaak meer dan een lang gesprek met een hoop ballast. Een ander groot voordeel van sms is dat het in alle rust kan worden opgesteld of gelezen en er wordt over het algemeen discreet mee omgegaan. Sommigen voeren een telefoongesprek met een stemvolume alsof zij de afstand naar de ontvanger moeten overbruggen waardoor iedereen ongevraagd deelgenoot is. Ik wil geen pleidooi voor de sms houden, alhoewel er zeker pluspunten aan zitten, maar bellen is voor mij geen optie meer. Het abonnement van mijn mobiele telefoon heb ik daarom op de grootste voordeelbundel voor sms laten zetten.

Gefopt

Op 1 april worden velen in de maling genomen tot groot vermaak van anderen. Ik ben niet zo'n voorstander van mensen voor de gek houden, ik bedoel, om mij tot een fopdag te beperken. Jaren geleden hebben wij, het gezin was nog bijeen, ons grandioos in de luren laten leggen. Vrienden gingen eind maart voor een korte vakantie van huis en huurden nog niet zo lang een decoder, voor de ontvangst van speelfilms. Zij stelden voor om het apparaat bij ons te installeren zodat wij tijdens hun afwezigheid dit eens konden uitproberen. Enthousiast zijn wij daar op ingegaan maar hebben er nauwelijks gebruik van gemaakt. Na verloop van tijd werden wij gebeld door de verhuurder omdat zij hadden getraceerd dat de decoder op een ander adres was geplaatst. Er zou ons een boete worden opgelegd vanwege het oneigenlijk gebruik maken van hun apparatuur. Onze uitleg, dat wij de decoder van vrienden in bruikleen hadden en het verweer, dat het toch geen verschil maakt op welke locatie deze staat als er maar voor wordt betaald, werd van tafel geveegd. De andere kant van de telefoonlijn bleef onverbiddelijk want wij wisten heel goed dat we fout waren. Toen wij met een kater nog zaten na te praten, kwamen onze vrienden op bezoek. Zij hebben zich eerst het hele relaas aangehoord alvorens te bekennen dat zowel de telefonist als zij in het complot zaten om ons er in te luizen.

Tekstfreak

Ik heb nooit een hekel gehad aan het opstellen van teksten maar dat het mijn voornaamste bezigheid zou worden, heb ik niet voorzien. Het vrijwilligerswerk, als secretaris van L.T.V. Stein, heb ik vier jaar lang met veel plezier gedaan. Het notuleren van vergaderingen en het uitwerken tot een concreet en makkelijk leesbaar verslag, lagen mij wel. Iemand, die nog tot alles in staat is, zal vanwege tijdgebrek moeten kiezen uit een scala van vrijetijdsbestedingen. Als uitoefening van je hobby's niet meer mogelijk is dan val je noodgedwongen terug op basalere bezigheden. Blijkbaar ga je die meer waarderen en ontwikkelen waardoor het steeds leuker wordt om er tijd en energie in te steken.
De afgelopen maanden heb ik zo'n zestig blogs gepubliceerd en veel positieve reacties mogen ontvangen. Sommigen vinden dat er aan mij een schrijver verloren is gegaan en anderen zijn minder lovend door het als aangename leesstof te bestempelen. Met die laatste beoordeling ben ik al dik tevreden en dat is voor mij een stimulans om ermee door te gaan. Natuurlijk is het mooi meegenomen als je van een hobby je broodwinning kunt maken, dat geldt ook voor muziek- en sportbeoefenaars. Wellicht is dat in een volgend leven voor mij weggelegd dus wees alert op een auteur met mijn schrijfstijl.
Zoals uit het blog "Van teen tot top" wel blijkt, beschik ik over een rijke fantasie. Na die vier zwaarmoedige stukjes proza, vond ik de tijd rijp voor wat luchtiger leesvoer. Van zulke sfeerimpressies kunnen jullie er de komende periode meer verwachten. Ik was zeer gevleid dat de kranten de tekst over de theateroproer letterlijk van mijn weblog hadden overgenomen. Misschien lezen de redacties mee en mag ik nog eens iets aanleveren of krijg ik een vaste column aangeboden.

Van teen tot top

De flanerende jonge vrouw trekt met haar welgevormde benen meteen alle aandacht van het volle terras. Zeker het mannelijk deel, dat op deze zomerse dag van een verkoelend drankje zit te genieten, kan de ogen niet afhouden van zo'n schoonheid. Doordat zij kortgerokt is en op hoge hakken loopt, lijken haar blote gebruinde benen extra lang en slank. Het strakke witte rokje tekent haar stevig kontje af en staat slechts kleine pasjes toe, hetgeen niemand betreurt. Al heupwiegend schrijdt zij langzaam verder, duidelijk genietend van de grote belangstelling. Haar dunne doorschijnende blouse wappert om haar bovenlijf en laat niets te raden over. Dankzij de ober, die een dienblad vol lege glazen uit zijn handen laat vallen, houdt de aanleiding daarvan even rust op de plaats. Zij draait zich om richting terras, waardoor ons een blik op haar parmantige borsten wordt gegund. De donkere priemende tepels lijken elk ogenblik door de gespannen stof heen te voorschijn te komen. Haar grote glanzende ogen stralen ondeugd en verleiding uit en op haar sensuele mond met volle kersrode lippen ligt een veroverende grijns. Op het terras heerst een serene stilte omdat iedereen de adem inhoudt en ik word bruut gewekt door een verzorgster, die niets op heeft met What's in a man's mind.

Verslagen

Daar sta je dan verslagen
door een werkelijkheid
die bijna als een metgezel
het leven met je deelde
dag na dag eiste hij je op
en met overgave liet je
je doen en laten erdoor bepalen

Verslagen ben je
en ook al wist je wekenlang
dat dit moment zou komen
toch sta je bedgekluisterd
met lege handen
vol verdriet
te staren
in het woordeloos verhaal

Verslagen voel je je
omdat het kleine beetje tijd
dat je nog gegeven was
te kort bleek
en nu is vervlogen
in de dag
terwijl een zee van tijd nog rest
aan een verstorven horizon

Verslagen
in je hoop
in je droom
verslagen
in je wezen
verslagenheid alom

Bron: Hanneke van Kessel PSW Atelier Weert