Olympic challenge

De Olympische spelen van Beijing zitten er weer op, het was ruim twee weken genieten van topsporters en hun prestaties. Iedere morgen, soms al tijdens de persoonlijke verzorging, ging de tv aan om de verrichtingen te volgen. Het waren enerverende dagen want een middagdutje schoot er vaak bij in. De nieuwsgierigheid en de wil om sportuitslagen live mee te krijgen, overwonnen mijn vermoeidheid. Midden in de nacht heb ik echter nooit gekeken, dat vond ik een beetje te gortig. De behaalde resultaten en de reacties van sporters, coaches etc. riepen bij mij niet te onderdrukken emoties op. Mooi om te zien dat jarenlang trainen en verder alles opzij zetten voor jouw sport, uiteindelijk wordt beloond. Zestien medailles, waarvan zeven goud, is niet slecht voor een relatief klein land als Nederland. Natuurlijk had het aantal plakken hoger kunnen uitpakken maar wat er in zit, moet op dat moment ook nog lukken.
China heeft laten zien de organisatie van zo'n gigantisch sportevenement aan te kunnen, hetgeen niemand betwijfelde. De openings- en sluitingsceremonie waren een groots spektakel, dat niet snel zal worden overtroffen. Londen heeft een budget ter grootte van de helft van de Chinezen en dat vind ik een goede zaak want het mag best bescheidener. Het is echter niet uitgesloten dat over vier jaar het besteedde bedrag aanzienlijk hoger blijkt te zijn. Ramingen moeten niet zelden naar boven worden bijgesteld en de Engelsen hebben natuurlijk ook hun prestige. Toekomstige organiserende landen zouden dat los moeten laten en het als een uitdaging moeten beschouwen om met minder financiële middelen toch goede Olympische spelen neer te zetten.

Hoogmoed en val

De medaille-kansen voor Nederland op de Olympische spelen in Beijing is aanzienlijk hoger ingeschat dan dat er daadwerkelijk goud, zilver of brons wordt behaald. Althans veel deelnemers geloven in eremetaal en zowel verslaggevers als supporters gaan daar graag in mee. Sportbeoefenaars moeten ambitieus zijn, voor het hoogst haalbare willen gaan. Meedoen is belangrijker dan winnen, is een leus die voor de bij voorbaat kanslozen kan gelden. De lat te hoog leggen, vaak tegen beter weten in, is echter geen goede zaak. Als er te hoge verwachtingen worden gewekt dan kunnen teleurstellingen niet uitblijven. In de eerste week hebben we al heel wat verloren en tegenvallende resultaten gezien. Gemiste finales door sporters, die zeiden voor niets minder dan goud te gaan, en met brons genoegen moesten nemen of helemaal geen podiumplaats bereikten. Topfavoriete titelkandidaten, die het op beslissende momenten lieten afweten, en gedesillusioneerd vroegtijdig de aftocht moesten blazen. Voormalige medaille-winnaars, die nog een laatste gooi naar een plak wilden wagen, en hun mindere moesten erkennen in de nieuwe generatie topsporters. Het zou de Nederlandse deelnemers sieren als zij zich iets bescheidener opstellen en de sportieve prestaties meer voor zich laten spreken.

Spiegelbeeld

Vroeger, zei de oude man, keek ik meerdere malen per dag in de spiegel en niet alleen uit ijdelheid. 's Ochtends tijdens het scheren en andere verzorgende handelingen om goed voor de dag te komen maar ook gedurende mijn werk. Voor een medisch microbiologisch analist is goede hygiëne een vereiste dus waste ik regelmatig mijn handen. Aangezien boven elke wastafel een spiegel hangt, is het onvermijdelijk dat je jezelf een blik waardig gunt. Nu ik niet meer werk en mijn persoonlijke verzorging aan anderen moet overlaten, kijk ik hoogst zelden nog in een spiegel. Afgelopen weekend werd mij er een voorgehouden en toen schrok ik van mijn vemagerde hals. Mijn armen en schouders met dunner wordende spieren krijg ik dagelijks onder ogen maar de musculatuur neemt ook elders af. Uiteraard overviel mij dat gegeven niet maar de onverbiddelijke aanblik van slap hangende huid in de halsstreek was nieuw en confronterend. Een hoofdsteun is onontbeerlijk om van tijd tot tijd de nekspieren rust te geven. Wellicht dat een hoofdsteun met zijkanten een optie is om ook zijdelings steun te krijgen. Tijdens een taxirit, zeker als die over veel drempels voert, schudt mijn hoofd alle kanten op. Bij Valys kun je met een medische verklaring aanvragen om ritten niet te combineren zodat altijd het snelste traject wordt afgelegd. Het is mij onbekend of dat ook bij Regiotaxi mogelijk is en beslist de moeite waard om naar te informeren.

Leve de vrijheid

De bediening van de elro d.m.v. de kinbesturing bevalt goed. Van knipperlicht tot kantelverstelling, alles kan ik met mijn kin bedienen. Binnenshuis gaat het rijden redelijk goed maar buiten beduidend minder. De joystick schiet vanwege de vele oneffenheden regelmatig onder mijn kin uit. Het is bepaald niet plezierig als de joystick plotseling op de adamsappel stoot. Hoge snelheden en grote afstanden zijn met deze besturing ondoenlijk. Tijdens het rijden kan ik niet om mij heen kijken want dan zwenkt de elro ook meteen die richting uit. De behendigheid waarmee ik vroeger manoevreerde in kleine ruimten en door smalle doorgangen, vraagt nu meer tijd en opperste concentratie. Ondanks dat ik heb ingeleverd op allerlei terrein, ben ik toch blij dat ik nog in staat ben om mijzelf te verplaatsen. Zelfstandig, wanneer en zoveel ik wil van de afdeling af kunnen gaan, is mij veel waard. Met de taxi er op uit trekken voor een visite, theatervoorstelling of welk uitstapje dan ook, geven het leven kleur. Vanwege de spraakcomputer, door velen aangezien voor internet-pc met webcam, heb ik veel bekijks. De kinbesturing doet daar nog een schepje bovenop waardoor mijn bezienswaardigheidsgehalte dat van menig cultureel goed overstijgt.

Allemaal beestjes

Ik heb mij dikwijls afgevraagd hoe dieren en ook mensen in derde wereldlanden het kunnen verdragen dat vele insecten op hun lichamen zitten. Paarden of koeien die worden geplaagd door klein ongedierte en zich niet verder kunnen verweren dan hun staarten reiken. De beelden van de Afrikaanse bevolking wiens gezichten bedekt zijn met ongedierte, gaan regelmatig de wereld over. Deze dieren en mensen hebben de zinloosheid van het verjagen van al die beestjes ingezien en geleerd om te gaan met de irritatie. Nu mijn armen mij in de steek laten, kan ik beamen dat je verdraagzaamheid kunt opbouwen. Ik doe niet muggezifterig en sta een beetje bloed van al die liters af aan een passerende vrouwtjesmug. Mieren mogen over me heen kruipen als ze maar geen mierenhoop van mij maken. Ik hoop dat een bij inziet dat ik niet het bloempje ben waar hij naar op zoek is. Een spin, die me helpt ander ongedierte weg te vangen, mag mij gerust opnemen in haar web. Ik kan absoluut geen enkel beestje zelfs geen vlieg kwaad doen.

Kara voor en Kara na

Ongelofelijk dat de wereldpers dagenlang geduld kan opbrengen om een glimp op te vangen van twee geblindeerde auto's en helikopters, die bij de Scheveningse gevangenis arriveren om Radovan Karadzic af te leveren. Natuurlijk is het groot nieuws dat een "vermoedelijk" zware crimineel eindelijk voor het oorlogstribunaal in Den Haag verschijnt maar de media weet het weer breed uit te meten. Naar verwachting gaat deze zaak jaren in beslag nemen dus krijgen de actualiteitenprogramma's hun zendtijd gegarandeerd gevuld. Meneer Karadzic zal er alles aan doen om de rechtsgang te vertragen, er zijn slechtere hotels dan de luxe gevangenis waarin hij verblijft. De uitlevering liet al langer dan nodig op zich wachten omdat de brief met hoger beroep niet bij de Servische rechtbank binnenkwam. Hij maakt gebruik van dertig dagen uitstel om de aanklacht door te lezen terwijl dat in drie kwartier is te doen en de aantijgingen hem niet onbekend zullen zijn. Waarschijnlijk neemt hij de verdediging zelf op zich hetgeen een aanzienlijke vertraging zal betekenen maar mocht hij advocaten willen en is hij niet vermogend genoeg dan wordt dat voor hem bekostigd.
Daders zijn beter af dan slachtoffers wordt vaak gezegd en ik denk dat het in veel gevallen opgaat. Velen kunnen het niet meer navertellen en nabestaanden moeten tussen de moordenaars, verkrachters en plunderaars proberen een leven op te bouwen. Iedere oorlog kent uitwassen en misdadigers, ook al voerden zij bevelen van hogerhand uit, die onbestraft blijven. Het kwaad is geschied en de levenslange opsluiting van Radovan Karadzic verandert daar niets aan. Uiteraard moet hij worden berecht maar ik ben ervan overtuigd dat een snellere afhandeling en strengere detentie velen beter zou bekoren. Deze 63-jarige Bosnische Serviër koos niet zonder reden voor een andere identiteit en afzondering van zijn familie waardoor hij dertien jaar uit handen van de autoriteiten bleef en een goed leven kon leiden.

Proost

Na het lezen van een ongepubliceerd stuk, waarin ik beschrijf hoe ik tegen de kwestie "geen orale inname van eten en drinken" aankijk en wat dat voor impact heeft, is men tot andere inzichten gekomen. Op het voorstel om een andere logopediste in te schakelen, ben ik afgelopen maandag ingegaan. Hoeveel keus heb ik en wat heb ik te verliezen? De volgende dag was de logopediste van het ALS-team van het Maaslandziekenhuis in Sittard al in de gelegenheid om m.n. mijn slikfunctie te bekijken. Het ALS-team heeft meer expertise in huis en kent mij sedert de definitieve diagnose in februari 2005. Na uitwisseling van informatie en wat onderzoek van haar, was het moment aangebroken. In het bijzijn van vijf personen mocht ik laten zien hoe het drinken gaat, een rijexamen is er niets bij. Net als de laatste vier weken, toen Karin of familie mij drinken gaven, ging het ook nu goed. Ik drink het liefst zo koud mogelijk, dat schijnt ook het slikken te stimuleren, uit een beker met neusuitsparing. De beker moet zodanig aan mijn mond worden gezet dat het vocht aan de lippen staat anders moet ik slurpen of loopt het te snel binnen. Door de beker met de mond van mij af te duwen, geef ik aan dat ik wil stoppen met drinken. Ik slik meestal een aantal keren na en soms moet ik kuchen als mij iets prikkelt in de keel. De logopediste vindt dat ik actief drink, het is niet in de mond schenken en slikken maar. Op dit moment ziet zij geen probleem in het oraal toedienen van dranken maar wil dat wel met regelmaat blijven volgen. Ik ben me terdege bewust dat ik een verhoogder risico op verslikken loop met grotere gevolgen dan een gezond persoon maar daardoor is drinken niet meteen onverantwoord. Het heeft veel tijd en overredingskracht gekost maar gelukkig hebben anderen dat uiteindelijk ook ingezien. Ik drink op jullie gezondheid!

Dipje

De regelmatige bezoekers zullen al hebben bemerkt dat de klad is gekomen in het schrijven van blogs. Gebrek aan animo, geen onderwerpen en veel sport op tv spelen daarbij waarschijnlijk een rol maar ook de perikelen rond eten en drinken houden mij bezig. Als ik zelfstandig zou kunnen internetten dan was het updaten en actueel houden van mijn weblog makkelijker. Ik voel mij niet verplicht om te publiceren en het mag beslist niet op werken lijken, ik ben tenslotte volledig arbeidsongeschikt. Toch wil ik jullie op de hoogte houden van mijn gezondheidstoestand, nou ja achteruitgang eigenlijk. Die lichamelijke aftakeling gaat relatief langzaam of vliegt de tijd zo snel om. Ondanks mijn beperkingen maak ik lange dagen want ik verveel me niet. Tussendoor neem ik wel rustmomenten in de elro achterover gekanteld of op bed. Lang in bed liggen is aan mij niet besteed, tegen middernacht gaan slapen en rond acht uur weer op is meer dan genoeg. Wat stelt een jaar nog voor, we beginnen haast aan de achtste maand. Eind augustus ga ik voor controle van de vitale longcapaciteit naar Maastricht. Ik verwacht dat het nog steeds voldoende is omdat ik geen symptomen heb maar meten is weten. Zodra de trammelant daar begint, sta ik voor de keuze of ik ademondersteuning wil of daarvan afzie. Als ik er voor kies dan is het afwachten of het effect heeft en zo ja, hoe lang. Kortom, slecht functionerende longen die luiden het begin van het einde in.

Doping in Beijng

Vorig jaar moest de gele truidrager de Tour d'epo vroegtijdig verlaten en het jaar daarvoor werd de tourwinnaar na alle ceremonie onttroond. Deze editie van de meest geliefde wielerronde zijn drie gevallen van doping bekend maar Parijs is nog niet gehaald. Het zou mij niet verbazen als naast Ricco nog andere renners van dezelfde ploeg positief worden bevonden. De Ronde van Frankrijk verliest ondanks alles niet aan populariteit en is spannender dan ooit nu er nog veel kanshebbers op de eindoverwinning zijn. Dopinggebruik is in veel opzichten slecht voor de sport en moet daarom flink worden bestraft. Het imago van de wielersport heeft zwaar geleden en is hard aan een oppoetsbeurt toe. Het is oneerlijke concurrentie t.o.v. de collega beroepsrenners om niet van broodroof te spreken. De overtreder houdt iedereen incl. zichzelf voor de gek en zal moeten blijven gebruiken om hetzelfde niveau vast te houden. Als toeschouwer kijk je vol bewondering naar de verrichtingen van een coureur terwijl later blijkt dat die prestatie niet op eigen kracht is geleverd.
Sport en doping zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, wordt gezegd. Bestrijding van het gebruik daarvan is echter noodzakelijk want de strijd om sportprestaties moet eerlijk gevoerd kunnen worden. Er zullen altijd sporters zijn die de grens van het toelaatbare opzoeken en naar de nieuwste middelen grijpen in de veronderstelling dat die nog niet gedetecteerd kunnen worden. Producenten van spierversterkende middelen leveren tegelijk met het op de markt brengen daarvan ook de detectiemethode. Dat is een goede zaak want de testen op doping moet gelijke tred houden met de laatste ontwikkelingen, alleen jammer dat controles pas achteraf plaatsvinden. Mensen, die krachtsport of atletiek bedrijven, hebben hun spiermassa vaak niet puur op een natuurlijke manier verkregen. Wanneer daar bovenop nog ongeoorloofde spierversterkers worden gebruikt dan krijgt men de beschikking over bovennatuurlijke krachten. Hopelijk zijn de Chinezen goed voorbereid op het ontdekken van verboden middelen onder de vele sportbeoefenaars als over twee weken de Olympische spelen van start gaan.

De grens

Als gevolg van ALS ben ik steeds minder de baas over mijn eigen lichaam. Voor de algemene dagelijkse levensverrichtingen ben ik volledig op hulp aangewezen. Veel dingen moet ik uit mijn hoofd zetten omdat ze eenvoudigweg niet meer kunnen. In sommige gevallen zijn er hulpmiddelen die (tijdelijk) een oplossing kunnen bieden. Dit proces is onomkeerbaar dus zal ik moeten blijven incasseren en accepteren waardoor mijn leven alsmaar hulpbehoevender en soberder wordt. Rolstoelafhankelijkheid, permanente verlammingen, totaal verlies van spraakvermogen, geen orale inname van eten en drinken, ademondersteuning of beademing zijn zaken die in meer of mindere mate actueel zijn of worden. Het is niet ondenkbaar dat op enig moment de grens van een menswaardig bestaan wordt bereikt. Voor een deel vind ik het moeilijk om die overgang vooraf aan te geven en wil ik de nieuwe situatie ervaren maar er zijn ook een aantal zaken die ik pertinent niet wil. Die overgang van menswaardig en -onwaardig leven kan voor iedereen anders liggen en dat is een goed recht. Wat mij frustreert is dat middels een verbod op orale voedselinname door derden die grens voor mij naderbij komt. Terwijl ik al zoveel moet inleveren, gaat men ook nog dingen tegen mijn wil afpakken alsof ik geen verantwoordelijkheid kan dragen en in bescherming moet worden genomen. De zorg voor ALS-patiënten vraagt beduidend meer dan ouderenzorg en veel ervaring op dat terrein is er in een zorgcentrum niet. Men kan zichzelf indekken door elk moeilijk onderdeel van de zorg te vermijden maar dat vind ik een foute benadering. Schrik en angst zijn slechte raadgevers en als het wegnemen daarvan bij het personeel voor het patiëntenbelang gaat dan is het droevig gesteld met de gezondheidszorg.

Ethiek?

Uitgerekend op woensdag 2 juli, een broeierige, benauwde dag, sloeg mijn thermostaat op hol. Ik had na het eten van melkproducten veel last van slijmvorming waardoor ik moest teruggeven. Rond vier uur die middag had ik opeens een lichaamstemperatuur van 39,7 maar verder voelde ik mij goed. Met paracetamol lukte het niet om de koorts omlaag te krijgen, nadat ik diclofenac en voor de zekerheid ook ceftriaxon had gekregen, zakte die wel. Halverwege de nacht werd nog slechts 37,2 gemeten, 's morgens was ik volledig koortsvrij en heb ik mijn dagritme weer hervat. Toen kreeg ik te horen dat men eten en drinken niet langer verantwoord vindt. Bovendien zat de schrik er bij de verzorgenden goed in en zo'n voorval wil men niet nog eens meemaken. Vraaggestuurd zorgplan en belevingsgericht werken blijken meer voor het personeel dan de cliënt te gelden. Nagenoeg niet meer eten daar kan ik mee instemmen alhoewel de aanleiding discutabel is. Ik kreeg al dagelijks een liter sonde-voeding en daarnaast at ik nog maar beperkt. Drinken vind ik echter wel verantwoord en wil ik blijven doen maar mijn mening en wens blijken van secundair belang te zijn. Verdikte dranken en fruitmoes beleef ik niet als drinken en nemen geen dorstgevoel weg. Te absurd voor woorden dat ik nu wat drinken betreft ben aangewezen op familie en vrienden. Ik wil zo lang mogelijk de dingen blijven doen die voor mij het leven waardevol maken. Een leven zonder verantwoorde risico's bestaat niet en ik hoef geen record "leven met ALS" te vestigen. Om nog eens een spreuk te gebruiken; tel geen dagen maar zorg dat de dagen tellen. Ik ben verbitterd over en teleurgesteld in de opvatting en houding van de zorgverleners. Men wil deze kwestie voorleggen aan de medisch-ethische commissie maar dat gaat maanden in beslag nemen.

Tennisthriller

Wimbledon 2008 is meer dan waardig afgesloten. Een finale tussen Roger Federer en Rafael Nadal staat daar eigenlijk wel garant voor maar deze keer was het superspannend. Nadat de Spanjaard de eerste twee sets met 6-4 had gewonnen, zou het moeilijk worden voor Federer om zijn zesde Wimbledontitel op rij te behalen. De Zwitser vocht zich echter terug in de wedstrijd door de volgende twee sets op tiebreak te winnen. In de beslissende set ging het lang gelijk op met breakkansen voor beide spelers. Uiteindelijk werd Federer in de vijftiende game gebroken en wist Nadal de volgende ook te winnen. Inclusief twee onderbrekingen vanwege de regen, heeft deze partij ruim zeven uur geduurd en werd pal voor de invallende duisternis beslist. Rafael Nadal won voor de eerste maal de finale op Wimbledon en onttroonde Federer. Beide heren verdienden de overwinning maar dat is maar voor een speler weggelegd en voor de andere is het sneu om na zo'n monsterpartij te verliezen. De damesfinale tussen de gezusters Williams was ook van hoog niveau. Waar favorieten als Sharapova en Ivanovic vroegtijdig moesten afhaken, wisten Serena en Venus wel de eindstrijd te bereiken. Venus Williams won deze editie van Wimbledon en prolongeerde daarmee haar titel.

6 juli 2004

Vandaag vier jaar geleden hoorde ik voor het eerst over ALS en het zou vermoedelijk bij mijn ziektebeeld passen. De neuroloog vertelde mij dat het een ongeneeslijke aandoening was en adviseerde mij twee dingen; een second opinion aanvragen en met Rilutek, een remmend middel, starten. Ik heb mijn collega's op de hoogte gebracht en een van hen heeft mij naar huis gereden. Thuis aangekomen, heb ik de computer aangezet want ik wilde meer weten over ALS en m.n. de ernst ervan. Internet staat bol van informatie, ook wat amyotrofische laterale sclerose betreft, dus ik kreeg waar ik om vroeg maar ging dit mij aan. Ongeloof maakte zich van mij meester en ik hield mij voor dat het een vermoedelijke diagnose betrof. Familie en vrienden waren met stomheid geslagen en wisten ook weinig tot niets van deze spierziekte. Zeven maanden later, 9 februari 2005, na drie bezoeken aan het UMC Utrecht werd definitief vastgesteld dat het ALS moest zijn. De afname van spiermassa was lang uitgebleven maar toen in de muis van de duim zichtbaar en dat maakte het plaatje compleet. Gaandeweg had ik er steeds meer rekening mee gehouden en voor mij was dit het sein om een aantal zaken te regelen. Nu is er absoluut geen twijfel meer want nagenoeg alle symptomen hebben zich in meer of mindere mate gemanifesteerd.

Voorbij en terecht

De oranje-gekte is weer geluwd. In de eerste wedstrijd dat het resultaat telt, laat Nederland het afweten. Wisten ze in de poulewedstrijden te overtuigen met teamgeest, combinaties, individuele acties en schitterende goals, tegen Rusland waren ze alleen gevaarlijk met vrije trappen en afstandschoten. Dankzij fabuleuze reddingen van Edwin van der Sar en de matige afronding van de Russen, was er nog lang hoop en wist oranje zelfs de gelijkmaker te maken. Kropen ze in de eerste helft van de verlenging nog door het oog van de naald, in het laatste kwartier werden ze meedogenloos afgestraft. De oranje-spelers verlangden naar het laatste fluitsignaal en waren met hun hoofd al bij de penalties met desastreus gevolg. De Russische nummer tien Arshavin, die de hele wedstrijd al had gedomineerd, gaf de voorzet voor de tweede treffer en de genadeklap door zelf 1-3 te scoren. Bij beide doelpunten stonden in de directe omgeving minimaal drie Nederlandse verdedigers, die niet of onvoldoende ingrepen. Blijkbaar zijn we fysiek en mentaal niet sterk genoeg om een voetbaltoernooi succesvol uit te spelen. Gedurende drie weken in zes wedstrijden goed presteren is ogenschijnlijk te veel gevraagd voor de oranje-spelers.

21 juni

Weer een Wereld ALS-dag! Weer een jaar voorbij zonder uitzicht op genezing of voorkoming van deze neuromusculaire aandoening. De ALS-stichting heeft de financiële middelen niet om gedegen onderzoek te verrichten en probeert met allerlei acties geld in te zamelen. Er lopen trials met als doel andere remmende middelen dan Rilutek te vinden terwijl veel ALS-patiënten in een fase terechtkomen dat zij een paar maanden verlenging van hun mensonwaardig bestaan niet willen. Er is het PAN, een inventarisatie van mogelijke factoren die een rol spelen bij het ontstaan van ALS terwijl deze ziekte al anderhalve eeuw bestaat. De VSN ontvangt aanzienlijk minder subsidie van de overheid, die de geldkraan heeft dichtgedraaid, moet de eigen leden vragen om meer bij te dragen zodat activiteiten voor mensen met spierziekten kunnen blijven doorgaan. Het draait allemaal om geld dat door de juiste mensen goed wordt besteed, wil er daadwerkelijk iets van de grond komen maar er zit weinig schot in. Laten we op deze datum dan maar hopen dat een mooie zomer in het verschiet ligt, daar kunnen we geen directe invloed op uitoefenen maar dat is wel op korte termijn aan de orde.

De dood

Tot voor kort heb ik altijd gedacht dat een mens twee keer dood gaat namelijk als je overlijdt en als je wordt vergeten. Bram Vermeulen deelde die mening en heeft dat eens als volgt verwoord:
Als ik gestorven ben dan huil maar niet
Ik ben niet echt dood moet je weten
Het is slechts een lichaam dat ik achterliet
Dood ben ik pas als jij me bent vergeten
Er worden echter ook veel mensen bij leven al vergeten als ware zij overleden. Als je oud en/of ziek bent, vallen veel contacten weg. Zodra je uit het arbeidsproces en verenigingsleven bent, tel je niet meer mee ongeacht wat je hebt betekend. Niemand is onmisbaar of onvervangbaar, voor jou een ander als de boel maar blijft draaien. Sommige bewoners krijgen niet of nauwelijks bezoek behalve als het levenseinde nadert dan staat de gang vol en is de kamer te klein. Na het overlijden word je regelrecht de hemel in geprezen. Natuurlijk ga je geen trap na geven maar over de doden niets dan goeds wordt vaak overdreven. Bij zo'n lofrede, vraag ik mij af of die woorden ook tegen de betrokkene zijn geuit en zo niet, hoe mooi dat zou zijn geweest. Waardering laten blijken of uitspreken valt velen zoveel moeilijker dan iemand terechtwijzen terwijl van een compliment meer kracht uitgaat als van een standje. Een spreuk, die me altijd is bijgebleven, luidt:
Veel mensen vallen pas na hun dood in goede aarde.

Aanfluiting

Duitsland heeft zich als eerste geplaatst voor de halve finale van het EK voetbal maar de manier waarop roept op zijn zachts gezegd vraagtekens op. Als het arbitraire viertal niet in staat blijkt om een duidelijke overtreding te constateren, moet serieus worden nagedacht over gebruikmaking van videobeelden. Bij tennis moet, ondanks een scheidsrechter en acht lijnrechters, dikwijls de hawkeye nog uitsluitsel geven of een bal in of uit was. Tijdens het EK wordt werkelijk alles feilloos vastgelegd door maar liefst 26 camera's plus nog eentje, die boven het veld hangt. Alle toeschouwers in het stadion en miljarden tv-kijkers hebben gezien dat bij de derde goal van Duitsland een overtreding werd begaan. Ballack duwde met twee handen zijn tegenspeler weg waarna hij vrijstaand gemakkelijk met een kopbal kon scoren. Portugal had pal voor rust de spanning teruggebracht maar hierdoor kwam de marge onterecht weer op twee doelpunten. Hoewel de scheidsrechters is gevraagd om alert te zijn op ieder lichamelijk contact m.n. binnen het strafschopgebied, bleef dit onopgemerkt en onbestraft. Toen de gevloerde Ronaldo door de overtreder nog eens op zijn enkel werd getrapt, hield de Zweedse arbiter Freudfeld de rode kaart op zak. Als er van opzet geen sprake was, had de Duitse verdediger excuus gemaakt i.p.v. door te lopen alsof hij niet eens in de gaten had dat hij ongelijk stond. Het zou mij zeer verbazen als deze Zweed nog een wedstrijd krijgt toegewezen.

Ontembare leeuwen

Vice-wereldkampioen Frankrijk werd met nagenoeg dezelfde cijfers verslagen als Italië. Nederland nam al vroeg de leiding door een kopbal van Dirk Kuyt waardoor het initiatief helemaal bij de Fransen kwam te liggen. Zij kregen wel kansen maar dan wist Edwin van der Sar die steeds te verijdelen. In de tweede helft werden van Persie, Robben en Bouma ingezet wat weer evenwicht en rust in het elftal bracht. De aanval werd dreigender en Giovanni van Bronckhorst kon het middenveld versterken hetgeen al snel resulteerde in de 2-0 door Robin van Persie. Nadat Frankrijk de voorsprong verkleinde, overigens een buitenspeldoelpunt, werd dat ogenblikkelijk beantwoord door een wereldgoal van Arjan Robben. Wesly Sneijder strooide nog wat zout in de Franse wonden door in de slotminuten de eindstand op 4-1 te bepalen.
Oranje verkeert in de luxe positie dat het zich als groepswinnaar heeft geplaatst en de derde poulewedstrijd er niet meer toe doet. Sterker nog verliezen van Roemenië zou betekenen dat zowel Italië als Frankrijk er uit liggen. Dat is ook het geval als beide laatste wedstrijden van poule C in een gelijkspel eindigen. Als de finalisten van het laatste WK een pak slaag van oranje krijgen, wie kan ons dan wel nog stuiten? Brullende leeuwen imponeren en eisen ontzag op van eventuele belagers. De oranje-spelers hebben met hun vertoonde spel indruk gemaakt en lijken vastberaden om de titel te pakken. Als de teamgeest goed blijft dan zie ik momenteel geen serieuze bedreiging, die hen van het beoogde doel af kan houden.

Afweging

Donderdag 12 juni werd door de regionale afdeling van de VSN weer een ALS-dag georganiseerd. Als locatie werd dit jaar gekozen voor Zoo Parc Overloon, aangezien het merendeel van de deelnemers in Noord-Limburg wonen. Helaas zat het weer deze keer niet mee maar dat kun je nu eenmaal niet voorzien. Na de lunch zijn we op een relatief droog moment het park gaan verkennen. De paden zijn goed begaanbaar en vormen een mooie route langs de natuurlijk aangelegde dierenverblijven. Het gedeelte met de botanische tuin zijn we helaas niet meer aan toegekomen. Het park is nog in aanleg, de catering verliep stroef en het invalide-toilet is te krap maar na verloop van tijd en wat verbeteringen en aanpassingen wordt een bezoek nog meer de moeite waard.
Via de vereniging ontmoeten de leden zich zo'n vier keer per jaar op bijeenkomsten en uitstapjes. Mijn laatste deelname was ongeveer een jaar geleden en er zijn sowieso lange perioden dat je elkaar niet treft. Ieder samenzijn word je geconfronteerd met nieuwkomers, verslechteringen en sterfgevallen. Iemand waarmee ik ook buiten de vereniging om wel eens contact had en wiens broer mijn huis heeft gekocht, is gestorven. Hetzelfde geldt voor de jonge man, die samen met mij colleges heeft bijgewoond van fysiotherapeuten in opleiding. Ook een man, die ruim tien jaar ALS heeft gehad, is er niet meer. De man van een recent overleden ALS-patiënte was er om zijn verdriet te verwerken en waarschijnlijk ter afsluiting. Voor mij was het ook de laatste keer want de ontspanning weegt niet op tegen de inspanning van o.a. het reizen, de emoties en de communicatie.

Droomstart

Nederland verslaat Italië, de regerend wereldkampioen, in de eerste poulewedstrijd met duidelijke cijfers. Aan de 3-0 overwinning valt niets af te dingen en had zelfs hoger kunnen uitpakken. Oranje creëerde veel kansen, waarvan zes doelpuntrijk en drie werden benut. De spelers zijn terecht gematigd euforisch want er volgen nog twee confrontaties in de poule des doods. Goed voor het zelfvertrouwen als je zo uit de startblokken komt maar met drie punten zijn we nog niet verzekerd van de tweede ronde.
De druk ligt bij de overige ploegen in de poule en Nederland kan deze aanstaande vrijdag opvoeren. Zowel tegenstander Frankrijk, dat tegen Roemenië niet verder kwam dan een doelpuntloos gelijkspel, als Roemenië en zeker Italië zullen moeten winnen. Oranje moet het hoofd koel houden en zelf het spel blijven bepalen. Vanuit gesloten linies aanvallen ligt ons beter dan louter verdedigen en op de counter spelen.
Zembla zond een reportage uit over een onderzoek van een Nederlandse universiteit met als eindconclusie dat we Europees kampioen kunnen worden. Aandachtspunten waren opstelling, uitrappen, vrije trappen, corners en uiteraard penalties. Als de raadgevingen worden opgevolgd dan staan we in de kwartfinale tegenover Rusland, stuiten we nogmaals op Italië in de halve finale en verslaan we in de finale Duitsland. Gezond optimisme en chauvinisme waar miljoenen oranje-aanhangers zich graag bij aansluiten.