Gewikt en gewogen

WBC Aan de Pas is inderdaad een modern, mooi gebouw, dat volop rust, ruimte en rolstoeltoegankelijkheid uitstraalt. De kamers, incl. kitchenette en badkamer, zijn voorzien van omgevingsbesturing voor o.a. deur, licht en lamellen. Ik zal ook daar voornamelijk op mijn kamer vertoeven want contact leggen en deelnemen aan activiteiten blijft moeilijk of onmogelijk.
Een groot nadeel is dat ik naast AWBZ ook met IZZ en WMO te maken zal krijgen, De eigen bijdrage AWBZ alléén voor verblijf in het WBC zal hoger zijn dan die voor verblijf en zorg in het hospice. Een arts, fysiotherapeute, ergotherapeute zal ik moeten consulteren en vergoed moeten krijgen door de ziektekostenverzekering. Ik zal mijn IZZ ziektekostenverzekering moeten uitbreiden waardoor de premie zo'n 50 % meer zal bedragen. Aanschaf en onderhoud van hulpmiddelen zoals rolstoel en spraakcomputer zal via de gemeentelijke WMO toegekend en vergoed moeten worden.
De indicatie zal lager uitvallen, maximaal 23 zorguren per week en dat zijn er gemiddeld 6 minder dan nu. Dagelijks douchen wordt niet zondermeer toegezegd. Hun expertise op het terrein van beademing is voor mij Irrelevant. Over euthanasie wordt schimmig en geheimzinnig gedaan. Ik zal een huisarts bereid moeten vinden om mijn euthanasieverklaring te aanvaarden.
Het personeel zal mij, de rolstoel en de spraakcomputer moeten leren kennen. Er zal een oplossing gezocht moeten worden voor de alarmering. Het is de vraag of ik dezelfde voedingspomp, die mij maximale bewegingsvrijheid biedt, daar ook kan krijgen.
Kortom ik ben over het geheel genomen niet enthousiast, opnieuw geconfronteerd worden met allerlei veranderingen daar zie ik enorm tegenop. Behalve een mooiere huisvesting en een iets grotere mate van zelfstandigheid heeft verhuizen voor mij geen meerwaarde, in tegendeel er zitten veel haken en ogen aan.

Oor- en oogstrelend

Traditiegetrouw neem ik mijn zussen omstreeks mijn verjaardag mee naar het theater. Aangezien mijn oudste zus verhinderd was, kon een zwager en soulman bij uitstek haar plaats innemen. De zeventiger en tachtiger jaren herleefden tijdens het optreden van de Soul Sisters op donderdag 9 februari. De vier zangeressen maakten de reputatie, vrouwen met dynamiet in hun stemmen, volledig waar. Begeleid door een viermans band zongen zij onophoudelijk medley's en langere gedeeltes van tientallen soulhits. Begrijpelijk dat voor die opzet werd gekozen want het arsenaal aan liedjes in dat muziekgenre is onuitputtelijk. Uitgedost in glittercreaties, die regelmatig werden verwisseld, dansten zij er energiek op los en veel theaterbezoekers bewogen mee. Twee van de vier vrouwen trokken de aandacht van met name het mannelijk deel van het publiek door met hun welgevormde benen te pronken. Vooral April in mini-jurkje en op hoge naaldhakken leek voor minstens de helft van haar lichaamslengte uit lange, slanke benen te bestaan. Het was een lust voor oor en oog, een swingende avond voor de honderden aanwezige soulliefhebbers in TheaterHotel De Oranjerie.

Een gemiste kans

De verpleeghuisarts vraagt of ik onlangs het krantenartikel over die 70-jarige ALS-patiënt heb gelezen. Ik heb geantwoord dat ik er niet aan moet denken om nog 15 jaar voor de boeg te hebben. Zij vindt dat ik vrij stabiel blijf, dat ik wellicht nog jaren mee kan en wilt weten hoe het verblijf in het hospice mij bevalt. Ik heb aangegeven dat er momenten zijn waarop de afhankelijkheid, de verzorging en het gebrek aan enig toekomstperspectief mij in mineur brengen. Met het komen en gaan van bewoners heb ik niet zo'n moeite omdat er meestal geen contact met ze mogelijk is. De verpleeghuisarts vertelt over het woonbegeleidingscentrum Aan de Pas in Bunde, waar de voorzieningen en de zorg optimaal zijn afgestemd op mensen met spierziekten. Zij betreurt dat het bestaan daarvan niet eerder bekend was en benadrukt dat ik niet weg moet uit het hospice. Een thuissituatie heb ik niet meer, voor een reguliere afdeling vraagt mijn verzorging kennelijk te veel tijd en in een hospice hoor ik eigenlijk niet thuis maar ik voel me nog geen uitgestotene.
In het voorjaar van 2009 werd WBC Aan de Pas geopend en kreeg een jaar later awards voor de huisvesting en de zorg. Op internet staat een filmpje waarin Huub Stapel samen met een bewoner een en ander laten zien. Het tehuis telt 18 kamers naast diverse gemeenschappelijke ruimtes en oogt zeer ruim en modern. Er is een logeergelegenheid zodat men een langere, betere indruk dan na één middag kan opdoen van het geheel. Maandag 6 februari zullen we er een bezoek brengen en later waarschijnlijk een weekje verblijven om mij te overtuigen dat WBC Aan de Pas inderdaad een walhalla voor meervoudig gehandicapten is. Als dat zo blijkt te zijn, ik heb op voorhand geen reden om daaraan te twijfelen, dan heb ik overigens ruimschoots de tijd om de verhuizing te overdenken aangezien er een wachtlijst is. Verandering van huisvesting en personeel vragen ongetwijfeld gewenning maar ik kan het ook als een nieuwe uitdaging beschouwen. Eerst bezichtigen, laten informeren, eventuele vragen stellen en mogelijk een proefperiode logeren zodat ik een goed besluit kan nemen. Indien ik voor overplaatsing zou zijn dan is het inderdaad betreurenswaardig dat die kans zich niet beduidend eerder heeft voorgedaan.

Leven met ALS

Er wordt vaak gezegd om te kijken naar waar je wel nog toe in staat bent in plaats van te mijmeren over dingen die je niet meer kunt. Wanneer de lijst met lichamelijke beperkingen alsmaar langer wordt dan is het steeds moeilijker om je focus te verleggen en jezelf af te leiden van de misère. Bij een opsomming van mijn resterende bezigheden zou het maar een kort blog worden en mede daarom besloot ik om eens alle onmogelijkheden te beschrijven. Doorgaans volsta ik met niet kunnen praten, eten en drinken omdat ik die als het grootste gemis ervaar. Hieronder volgt dus een uitgebreidere maar absoluut nog onvolledige versie want ik wil jullie niet eindeloos vermoeien met mijn sores. Niet om medelijden te oogsten want daar koop ik helemaal niets voor maar om enig idee te geven wat de nare, verstrekkende gevolgen van ALS zijn.
Begin ik toch met de bovenstaande drie ontberingen. Praten is essentiëel om iets duidelijk te maken, ervaringen te delen en zoveel meer. Een spraakcomputer is zeker een uitkomst en daar ben ik zeer blij mee, zonder zou ik het echt niet meer zien zitten. Aangezien de spiermassa en -kracht ook in de nek zijn afgenomen, is het intikken op de spraakcomputer vermoeiend. Uit onwetendheid zien mensen de MiniMerc voor een computer met webcam aan en vinden mij waarschijnlijk nogal verwend. Als men weet dat het een spraakcomputer is en toch dom reageren met 'leuk speelgoed', heb ik eens 'noodzaak' ingetikt en laten uitspreken. De betreffende man verstond klootzak en toen heb ik gedacht dat is ook goed. Eten en drinken leveren een wezenlijke bijdrage aan de levensvreugde. Mijn maag wordt met louter sonde-voeding gevuld dus van smaakbeleving is totaal geen sprake meer. De regie over mijn spieren is dermate verloren gegaan dat de stabiliteit van mijn lichaam aanzienlijk is gekelderd. Bij iedere poging om zelfstandig te blijven staan, zou ik ogenblikkelijk mijn evenwicht verliezen en in elkaar zakken als een vaatdoek. Ik kan géén stap zetten, laat staan lopen, wandelen, rennen, fietsen en sporten is helemaal uitgesloten. Rolstoelafhankelijk en beperkt vanwege de kinbesturing qua ondergrond en afstand, ben ik nog enigszins mobiel. Ik zit 15 uur per etmaal in de rolstoel en dankzij de kantelfunctie kan ik de druk verleggen van billen naar rug. Door mij af te zetten op de voetsteunen, tracht ik de zijdelings en onderuit gezakte zithouding te corrigeren en anders moet ik toch hulp inroepen. Transfers van rolstoel naar bed en omgekeerd geschieden met een tillift en gedurende de nacht word ik tweemaal op een andere zij gedraaid. Mijn armen zijn nagenoeg lamgelegd waardoor ik meer dan mij lief is volledig aan anderen moet overlaten. Douchen, scheren, aankleden, toiletbezoek, zelfs een vuiltje in mijn oog kan ik niet eens verwijderen. Bij jeuk moeten andere handen mij daarvan bevrijden want krabben kan ik niet zelf evenmin als grijpen, vasthouden,, peuteren, knijpen en zelfs niet eens aanraken.
Waar ben ik aan begonnen, wanneer en waarmee eindig ik? Ik heb ervoor gekozen om te beschrijven en soms aan te vullen met trefwoorden van aanverwante onmogelijkheden. Als je niets mankeert dan zijn handelingen zo vanzelfsprekend dat je er niet bij stilstaat hoe wonderlijk het is en hoe gelukkig je jezelf mag prijzen. Benoemen wat door ALS allemaal onmogelijk is geworden dat spreekt meer aan dan mijn arm- en handfunctie zijn bijna volledig verdwenen. Ter afsluiting nog een aantal losse trefwoorden in willekeurige volgorde; schrijven, telefoneren, computeren, fotograferen, klussen, autorijden, omarmen, zoenen, neuken, masturberen, fluiten, zingen .....

Hype-maatschappij

Lenette van Dongen is wellicht niet zo bekend bij een breed publiek, ik had haar tot donderdag 12 januari ook slechts twee keer eerder in actie gezien. Een op tv uitgezonden cabaretvoorstelling viel bij mij goed in de smaak en dan zal zij live zeker niet tegenvallen. Dat zij over een prachtige zangstem beschikt, bewees zij met haar vertolking van liedjes bij het concert ter nagedachtenis aan Robert Long. De rode draad in haar nieuwste voorstelling 'Hoogseizoen' is de hype-maatschappij, onze aldoor vrolijke uitstraling naar buiten toe terwijl we allemaal ook mindere momenten, dagen meemaken. Een sketch met een hoog alles-zit-mee-gehalte wordt telkens gevolgd door de gezongen tekst, dit is een dag om lief te hebben. Als Lenette van Dongen een negatieve ervaring beschrijft, uitbeeldt en er klinkt herkenning in de zaal dan roept zij steeds, zet dat dan ook eens op facebook, twitter, hyves. Zij zoekt en krijgt veel interactie met de toeschouwers; zij vraagt naar hun mening, loopt de tribune op, laat iemand op de eerste rij haar laarzen uittrekken en haalt iemand op het podium om haar te assisteren. Het is heerlijk ongecompliceerd cabaret van Lenette van Dongen, geen moeilijke thema's met een moralistisch stempel maar alledaagse onderwerpen, waarvan iedereen iets mag opsteken. In plaats van overmatig schreeuwen en vloeken, wat mij van Hans Teeuwen zo tegenstaat, creëert zij een huiselijke sfeer om dingen onder het voetlicht te brengen. Overbodig om nog te vermelden dat Karin en ik ons kostelijk hebben geamuseerd tijdens haar ruim twee uur durende non-stop optreden maar ik doe het toch.

What's another year

Een oudejaarsavond werd doorgaans ingevuld met gezellig kletsen, drank en spijs nuttigen, soms een spelletje doen maar meestal stond de tv aan. Je ontving zelf of werd door familie of vrienden uitgenodigd om gezamenlijk oud op nieuw te vieren. Het mocht aan niets ontbreken; koffie of thee, oliebollen, appelbeignets, wafels, fris, bier, wijn, zoutjes, toastjes en op het ultieme moment champagne of wat er op lijkt. Op nieuwjaarsdag ging je bij elkaar aan om het nog eens dunnetjes over te doen. Sedert het overlijden van mijn vader is het grote, jaarlijkse familietreffen op de eerste dag van januari ook passé. Allemaal vervlogen tijden, hetgeen ik uiteraard betreur maar onder de gegeven omstandigheden heb ik er vrede mee. Dit keer was alweer de vijfde jaarwisseling binnen de muren van het zorgcentrum in Geleen. Voor mij is oudejaarsavond een avond als nagenoeg alle andere geworden. Niet veel meer dan tv kijken, muziek luisteren en af en toe een woordje intikken op de spraakcomputer, wil mijn lichamelijke gesteldheid nog toestaan.
Na een kort verblijf op Odilia 4, een goed georganiseerde, gezellige afdeling met aardig personeel, werd ik medio 2007 overgeplaatst naar Odilia 5. De enige beweegreden om te verkassen was dan ook de toekenning van een éénpersoonskamer. Op Odilia 5 was en is wellicht nog steeds weinig discipline en een schrikbarend groot verloop onder het personeel. De eerste jaarwisseling kon ik nog goed meedoen maar praten werd al snel minder, 4 juli 2008 ben ik volledig op sonde-voeding overgestapt en niet veel later werd drinken ook te risicovol. Vanaf 3 mei 2010 houd ik een kamer van het hospice Daniken bezet. Sindsdien is slechts één verzorgster vertrokken en opgevolgd door iemand waarover ik beslist niet minder tevreden ben. Na langere tijd op een afdeling, Odilia 5 zo'n drie jaar en hospice Daniken 20 maanden, kan ik met mijn volle verstand goed beoordelen wie voor de zorg in de wieg is gelegd en wie niet. Voor wie is het louter broodwinning en wie verdient de triple-A status, dat staat voor aardig, attent en adequaat zorg verlenen. De Florence Nightingale mentaliteit heeft veelal plaatsgemaakt voor gehospitaliseerd denken, routinematig handelen en tempo maken. De Dijk heeft momenteel een hit met 'Kan ik iets voor je doen' en dat zou voortreffelijk als lijflied voor de zorg kunnen fungeren.

Wat een mAZzel

De wedstrijd in z'n geheel overspelen, dus vanaf 0-0 en met elf tegen elf, in de Amsterdam ArenA zonder publiek, op donderdag 19 januari om 14:30 uur, dat is het besluit van de KNVB een week na de gestaakte bekerwedstrijd Ajax - AZ. Bovendien wordt AFC Ajax een schikking van 10.000 euro opgelegd en een voorwaardelijke straf van een wedstrijd zonder publiek bij een soortgelijk voorval binnen twee jaar. Andere opties vond de KNVB apert onrechtvaardig maar ik kan dit besluit niet anders kwalificeren dan unfair, eenzijdig en zwaar.
Hoe vaker ik de beelden terugzie des te meer ben ik overtuigd dat Wesley W. vrijwel niets heeft kunnen aanrichten terwijl Esteban buitensporig geweld gebruikte tegen een jongeman, die liggend op de grasmat reeds werd ingerekend door stewards. In dat licht is de rode kaart absoluut terecht toegekend en het intrekken daarvan daags erna zeer discutabel. De goal van Gregory van der Wiel, waardoor de Amsterdamers halverwege met 1-0 leidden, wordt door deze beslissing ongedaan gemaakt alsof Ajax dit seizoen nog niet genoeg rechtmatige doelpunten zijn ontnomen. Het thuisvoordeel is ver te zoeken als er in een leeg stadion moet worden gespeeld en de recette van de kaartverkoop gaat aan de neus van AFC Ajax voorbij.
Alles in het voordeel van AZ dus van het voetbalveld af lopen loont en echt steekhoudende argumenten zijn daarvoor niet eens nodig. Het is gebleken dat je ongestraft door een incident met één idioot een langer verblijf op de grasmat als onveilig mag bestempelen. Ik hoop dat op die derde donderdag in januari een geplaagd en getergd Ajax, mede door de mogelijke terugkeer van een aantal basisspelers, AZ een lesje kan leren en dat nog eens dunnetjes overdoet in de eerste competitiewedstrijd na de winterstop.

Life on Earth

Waar gaan we in het nieuwe jaar naar toe, zong Wim Kan altijd tijdens zijn oudejaarsconferences en ik vraag mij af wat hij deze keer zou hebben aangehaald. Hij zou veel politici op de korrel hebben genomen, de economische crisis ter sprake hebben gebracht en hebben gespeculeerd over de val van het kabinet en wellicht ook over de troonopvolging. Waarschijnlijk zou hij niet over de ondergang van onze wereld in 2012 hebben gerept want wie wil daar nu van weten en zeker niet op een oudejaarsavond.
De kalender van de Maya's loopt rond 21 december ten einde maar dat is niet zo zorgwekkend want volgens mij is dat al eens eerder gebeurd en ging de telling daarna gewoon verder. Een serieuzer gevaar schuilt in de voor dit jaar voorspelde aanval door vijandelijke heelalbewoners, hetgeen de vernietiging van onze dierbare planeet zou betekenen. Echter de eeuwenoude bedreiging voor het voortbestaan van alle leven op onze wereldbol is de mens. Gandhi zei ooit, de Aarde kan alles geven naar onze behoefte maar niet naar onze begeerte. Scherper geformuleerd, er is voldoende voor ons allemaal maar hebzucht staat een eerlijke verdeling in de weg. Mensen, laten we voor alle aardbewoners een mooi leven mogelijk maken want zoals Thé Lau zingt, iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen, zo wil ik dit eerste blog van 2012 beëindigen.

Eind goed al goed

De sms-kaart werd regelmatig pas na meermaals herstarten van de spraakcomputer herkend. Als uiteindelijk het licht op groen stond dan bleek toch dat sms'jes niet werden verzonden. Afgelopen zaterdag kwam het tot een absoluut dieptepunt wat dat betreft. Na vergeefse pogingen van de verzorgsters, werd mijn zoon Jeroen gebeld om hulp te bieden. Het was mij opgevallen dat het laden van het woordenboek meer dan de gebruikelijke tijd in beslag nam en dat geen woorden meer werden opgeslagen. Er viel echter niet te sleutelen aan het bijna dertigduizend woorden tellende bestand. Elke aanzet tot bewerking daarvan veroorzaakte een crash dus restte ons niets anders dan verwijderen. Gelukkig hadden we ooit een backup gemaakt zodat mijn woordenschat niet volledig verloren ging. Sinds dat 'oude' bestand werd teruggeplaatst, is de laadsnelheid van het woordenboek normaal, worden woorden weer opgeslagen, wordt de sms-kaart feilloos herkend en gaat het sms'sen vlotjes. Kortom eind goed al goed en dat brengt mij op een prettige jaarwisseling en de beste wensen voor 2012. Hopelijk in economisch opzicht een beter jaar dan alom wordt voorspeld. Met het EK voetbal én de Olympische Spelen naast de reguliere evenementen zullen we in ieder geval op sportief vlak niets tekortkomen. Fijne feestdagen en tot blogs in het nieuwe jaar.

Hier melden

De bekerwedstrijd Ajax - AZ werd woensdagavond 21 december wreed verstoord door een jongeman, die het had gemunt op AZ doelman Esteban. In de 37ste minuut van de eerste helft wist deze onverlaat het grasveld te betreden en probeerde Esteban in zijn rug te trappen. Gewaarschuwd door de toeschouwers kon de keeper van AZ de aanval afweren door gelijktijdig een trap uit te delen aan zijn belager, die daardoor tegen de vlakte ging. Esteban schopte nog twee keer op de gevloerde, beschonken man in terwijl hij reeds door toegesnelde stewards werd overmeesterd. Arbiter Bas Nijhuis trok vervolgens de rode kaart wegens gewelddadig gedrag van Esteban, waarna de stoppen helemaal doorsloegen. AZ trainer Gert Jan Verbeek sommeerde onmiddellijk zijn spelers om het veld te verlaten en gaf aan niet verder te willen spelen. Ondanks toezeggingen van Ajax werd de wedstrijd definitief gestaakt omdat AZ voet bij stuk hield dat de veiligheid in het geding was. Het rood voor Esteban was volgens mij de ware reden van AZ om de wedstrijd te boycotten terwijl Bas Nijhuis daarmee reglementair correct handelde. Als voetballers een doodschop of elleboogstoot van elkaar moeten incasseren dan kunnen zij ook niet ongestraft wraak nemen. Het is wrang dat binnen 24 uur de bewuste rode kaart weer werd geseponeerd dus had die net zo goed niet getrokken kunnen worden en dan was de wedstrijd waarschijnlijk gewoon uitgespeeld.
Een zwarte dag voor voetbalminnend Nederland met veel gedupeerden. Bij het vervloekte voorval heeft Esteban meer uitgedeeld dan opgelopen en zijn Zuid-Amerikaans temperament is daarvoor géén excuus. Regels zijn regels, een scheidsrechterlijke beslissing moet geaccepteerd worden en AZ heeft eigenzinnig geweigerd om de wedstrijd te continueren. Een gehavend Ajax gaf voortreffelijk partij aan een AZ op volle sterkte en stond acht minuten voor rust zelfs met 1-0 voor. Een stadionverbod zonder meldingsplicht geeft duidelijk onvoldoende garantie dat veroordeelde "supporters" worden geweerd. Het is ondoenlijk om naast de toegangskaartjes tienduizenden voetbalfans ook nog te controleren op hun identiteit en het bezit van verboden voorwerpen. De toeschouwers in de Amsterdam ArenA waren zwaar teleurgesteld dat een attractief duel zo abrupt werd afgebroken en zij vroegtijdig huiswaarts moesten keren. Ik evenals vele andere Eredivisie Live kijkers hadden zich verheugd op een leuk avondje bekervoetbal, dat na krap drie kwartier eindigde in eindeloze verslaggeving over de onbezonnen daad van één malloot.
Inmiddels hebben zowel de 19-jarige Wesley W. uit Almere als de AZ doelman Esteban spijt betuigd en excuses gemaakt voor hun aandeel in de agressieve vertoning. De KNVB doet op woensdag 28 december uitspraak omtrent de gestaakte bekerwedstrijd en ik heb goede hoop dat het sportief gezien een juist besluit zal zijn. De wedstrijd uitspelen in de Amsterdam ArenA met toeschouwers en zonder sancties voor Ajax noch voor AZ, dat zou ik graag willen horen. Tevens zou ik willen dat aan elk stadionverbod een meldingsplicht is gekoppeld zodat niet het onmogelijke van de clubs wordt verlangd en echte voetballiefhebbers ongestoord kunnen genieten.

Vluggertje

Met 'Dan maar niet gelukkig' van Veldhuis en Kemper zit het theaterprogramma, althans wat ons betreft voor dit jaar, er op. Het was een zeer vermakelijke voorstelling van het komisch duo begeleid door vrouwelijke musici. Cabaret afgewisseld met liedjes is een formule die aanspreekt en succes verzekert. Remco Veldhuis en Richard Kemper kunnen uitstekend met gesproken en gezongen tekst uit de voeten en bovendien klikt het tussen hen. Dit tweetal komt heel relaxed over alsof ze thuis of in de kroeg met elkaar in de clinch liggen, de draak steken, keuvelen waarvan wij deelgenoot zijn. Ik vind ze goed vergelijkbaar met Thomas Acda en Paul de Munnik, wiens optreden wij volgend jaar maart gaan bijwonen. Nooit eerder waren we zo vroeg terug van een avondje theater in Roermond als die eerste december. Er werd geen pauze gehouden omdat zij liever zo snel mogelijk thuis wilden zijn. Hilarisch genoeg namen de dames en heren op het podium wel even een drankje en rust op de plaats, toiletbezoek ontbrak er nog aan. Terecht om bij een theatershow van zo'n twee uur geen onderbreking toe te staan want dat haalt de concentratie en vaart eruit. De pittige rijstijl van de taxichauffeur was er ook debet aan dat wij reeds rond kwart voor elf in Geleen terugkeerden. Hij ging er kennelijk van uit dat de maximumsnelheid al naar 130 km/u was verhoogd en zwiepte van vluchtstrook naar buitenste rijbaan en vice versa om alle slakken te passeren.

Ondraaglijke stank

AFC Ajax achtte zich als tweede in de groep, met een voorsprong van drie punten en een beter doelsaldo van zeven t.o.v. Olympique Lyon, uitermate kansrijk om de laatste zestien van de Champions League te bereiken. In de ArenA moest een zwaar gehavend Ajax zich meten met Real Madrid en Olympique Lyon ondernam een snoepreisje naar Kroatië. Het vertoonde toneelspel in Zagreb was van bedenkelijk niveau en in Amsterdam mocht Ajax niet scoren van de arbitrage, met name één van de assistentscheidsrechters.
Na de 1-7 uitslag van het "duel" tussen Dinamo Zagreb en Olympique Lyon maakten groot ongeloof en sterke verdenkingen zich meester van velen. Bij rust stond het 1-1 maar begin tweede helft mocht Lyon drie keer scoren binnen zeven minuten en later nog driemaal waarna de productie stokte. Om de schijn van een doorgestoken kaart niet extreem op te voeren, wou men klaarblijkelijk het doelpuntenfestijn hierbij laten. De tv-beelden spreken echter duidelijke taal; de verdedigers die vrije doorgang verlenen alsof ze gedrogeerd zijn, de keeper die duikelt en grabbelt alsof hij geblinddoekt is en de vette knipoog en opgestoken duim van Zagreb-verdediger Vidas richting Lyon-spits Gomis nadat weer een goal is gerealiseerd. Dinamo Zagreb is reeds drie keer eerder verdacht geweest van omkoping maar wegens gebrek aan bewijs nooit vervolgd. Vooralsnog ziet de UEFA ook nu geen aanleiding om een gedegen onderzoek in te stellen, nota bene een organisatie die fair play hoog in het vaandel heeft staan. In plaats van haar hoofd af te wenden van datgene wat miljoenen kijkers wel zien, zou de UEFA consequent op moeten treden tegen deze schandalige mistoestanden en indien bewezen zware sancties op moeten leggen. Er zit geen luchtje maar een ondraaglijke stank aan dit soort praktijken.
Tot overmaat van ramp werden twee zuivere doelpunten van Ajax onterecht wegens buitenspel afgekeurd. Assistentscheidsrechter Santos stak in de eerste helft, toen Real Madrid slechts één keer had gescoord, tweemaal zijn vlag omhoog waar hij dat niet had mogen doen. Zelfs bij twijfel over buitenspel, gaat volgens de regels het voordeel naar de aanvallende ploeg. De UEFA leunt achterover, Dinamo Zagreb en Olympique Lyon gaan vrijuit, meneer Santos wordt wellicht enkele wedstrijden geschorst terwijl AFC Ajax door alle bedrog en blunders tientallen miljoenen euro's misloopt en verder mag in de Europa League.

Flashbacks

Mijn laptop staat vol met digitale en gescande analoge foto's, van recente datum en van langer geleden. Een portretfoto van mijn vader is ongetwijfeld de oudst gedateerde, van kort na de Tweede Wereldoorlog. Van mij persoonlijk is dat een shot zittend in de wandelwagen, genomen begin jaren zestig van de vorige eeuw. Talloze kiekjes en foto's met meer, althans vermeende, artistiek allure maar allemaal verbeelden ze een eigen, waardevol moment. Het bekijken daarvan brengt vele herinneringen boven uit het ogenschijnlijk onuitputtelijk archief, waarover wij mensen onder onze schedel beschikken. Momentopnames die tot leven komen en weer andere beelden oproepen, waardoor ik in feite een film voor me zie afspelen.
Bijvoorbeeld met een foto van Mira, onze Mechelse herder, zie ik haar over het tuinhekje springen terwijl ik de auto nog op de oprit moet parkeren. Kort of lang van huis, altijd een hartelijk welkom thuis dat is het credo van een trouwe hond. Gegarandeerd tenminste eentje die zich ongeremd verheugde op mijn thuiskomst, dolblij heen en weer rennend en kwispelend met haar hele lijf.
Klassefoto's herinneren mij aan een toffe tijd van voetbal, kattekwaad, schoolreisjes, bijbaantjes, muziek, brommer, fuiven, excursies, uitgaan en tussendoor studeren. Gedurende de lagere schoolperiode werd het merendeel van de vrijetijd gestoken in voetbal op straat, plein of gazon en in clubverband wekelijks twee keer training en competitie op zaterdag. De euforie en de orgie van feesten na het behalen van het HAVO-diploma zou ik ogenblikkelijk over willen doen. Avond na avond gingen we tot in de kleine uurtjes uit ons dak met muziek, drank en hapjes, waar ook liefdes opbloeiden.
Zonnige vakantiefoto's hebben de boventoon maar we zijn zowat weggespoeld van een camping in de Ardeche en ook de regenbui, die ons overviel in de Franse Alpen, staat mij nog goed bij. Tijdens een avontuurlijke wandeling in een natuurreservaat nabij Courchevel sloeg het weer om en er was nergens een schuilplaats voorhanden. Het landschap veranderde in glibberige paadjes en woest stromende beekjes, waarna wij als volleerde klimbokken en -geit afdaalden richting auto. Stomverbaasde wandelaars, uitgerust met speciale kledij, schoeisel, stokken, touwen en proviand, lieten we vliegensvlug en giechelend onze hielen zien.
Er zijn legio foto's van in en om het huis, feesten, uitstapjes, vakanties en andere gelegenheden. Ik zou dus nog honderduit kunnen vertellen want één foto zegt vaak meer dan duizend woorden. Een ongelijke strijd omdat pixels het makkelijk winnen van letters, in aantal en verbeeldingskracht. Een foto is bij uitstek een geschikte prikkel om herinneringen op te halen en er gebeurt ontzaglijk veel in een mensenleven.