Hoofdzaak

Als je armen het laten afweten dan wordt je letterlijk onhandig. Mijn armen hangen er futloos bij en mijn handen zijn tot weinig in staat. Alleen de armen optillen is al een lastige opgave en de reikwijdte en -hoogte is drastisch beperkt. Het strekken van de vingers lukt niet waardoor iets vastpakken en -houden al te veel gevraagd is, laat staan ingewikkeldere handelingen. Er zijn veel dingen die niet meer kunnen en waar ook geen alternatief voor bestaat maar gelukkig voor een aantal essentiële zaken wel. Dankzij de spraakcomputer en de headmouse kan ik naast communiceren ook schrijven, mijn apparatuur bedienen en sinds 3 juni eindelijk smssen. Vrijdag 6 juni werd de kinbesturing gemonteerd zodat ik in staat zal blijven om de elro te besturen. De door mijn hersens verstuurde impulsen komen niet aan of kunnen niet tot matig worden uitgevoerd. De zintuiglijke waarnemingen worden in het brein razendsnel verwerkt en zo nodig worden er instructies naar het lichaam verzonden. In mijn geval wordt het hoofd naast commandopost meer en meer ook uitvoerend orgaan dus het is wel belangrijk om mijn koppie er bij te houden.

Juni

De maand van het EK voetbal is aangebroken en er kan worden afgeteld tot aanstaande zaterdag de openingswedstrijd wordt gespeeld. De oranjekoorts is al weken merkbaar en zal de komende dagen, totdat het Nederlands elftal voor het eerst aantreedt, nog verder oplopen. Na de laatste oefeninterland, een 2-0 overwinning op Wales, zei bondscoach Marco van Basten dat onze jongens er fysiek klaar voor zullen zijn. Het zal hard nodig zijn want we treffen niet de minste tegenstanders in onze poule ofschoon alle deelnemende landen zich niet voor niets hebben gekwalificeerd. Vier jaar geleden hadden ook weinigen verwacht dat Griekenland Europees kampioen zou worden. Wellicht nog belangrijker is de vraag hoe het mentaal is gesteld met de heren voetballers. Geloof in eigen kunnen maar niet zo sterk dat men naast de voetbalschoenen gaat lopen want hoogmoed komt voor de val. De wil om collectief alles te geven en het doorzettingsvermogen om het hoogst haalbare te bereiken zonder veel gele of rode kaarten en blessures op te lopen. Als we qua mentaliteit iets van onze oosterburen weg zouden hebben, waren we vaker dan op papier de beste voetbalnatie van Europa of de wereld geweest.

Tannis

Afgelopen weekend werden veel tenniscompetities weer afgesloten en kampioenschappen behaald. Zaterdag speelde het team van Eric, die zelf vanwege ziekte ontbrak, de zevende competitieronde uit tegen S.L.T.C. Deze grote vereniging beschikt over een langgerekt tennisterrein aan de rand van het Stadspark in Sittard. Dit stukje natuurschoon is net als het Vondelpark in Amsterdam uitgeroepen tot rijksmonument. Ik kan heus wel wat hebben maar het taalgebruik verdiende die middag geen schoonheidsprijs. Vanaf de negen tennisbanen klonk met regelmaat gevloek en getier door op het voor het overige van geluidsoverlast gevrijwaarde park. Met name de drieletterige benaming voor het vrouwelijk geslachtsorgaan was in allerlei woordcombinaties veel gehoord. Tennis is al lang geen elitesport meer en dat bekakte is nergens voor nodig maar zulke reacties ook niet. Als je zelf faalt of je tegenspeler maakt een mooie actie, kun je dat gewoon accepteren in plaats van het telkens in schuttingtaal toe te schrijven aan pech of geluk. Met het racket smijten en de bal keihard tegen het net of de afrastering slaan zijn irritante en zinloze krachtsverspillingen, die de verbale uitspattingen vaak vergezellen. Waarschijnlijk heeft men het zelf niet meer in de gaten, misschien een clubcultuur geworden, maar voor de toeschouwers is het verre van plezierig.

Uitglijder

Edwin van der Sar wint met Manchester United na het landskampioenschap ook de Champions League. Op 37-jarige leeftijd en dertien jaar na Ajax mocht hij voor de tweede keer in zijn loopbaan de cup met de grote oren hooghouden. De sympathieke doelman stopte de beslissende penalty en liet Chelsea vol verdriet en met lege handen achter.
Nadat Ronaldo met een schitterende kopstoot The Reds op voorsprong had gebracht, verzuimde Manchester United nog tweemaal te scoren. De gelijkmaker van Chelsea kwam pal voor rust tot stand omdat Edwin van der Sar uitgleed. De grasmat was na een halve wedstrijd eigenlijk al op, zeker toen het vanaf de tweede helft nog harder begon te regenen. Over het kunstgrasveld werden graszoden uitgerold en vervolgens geschoren, geborsteld en zelfs geverfd. Dit moest het strijdtoneel zijn voor een finale tussen twee Engelse teams, die tot het uiterste wilden gaan. De tweede helft waren de betere kansen voor Chelsea maar tot overmaat van ramp moest nog worden verlengd. Diverse spelers waren van schoeisel gewisseld, kregen kramp of hadden last van de liezen. Uiteindelijk moesten penalties de doorslag geven en weer eiste de ondergrond een hoofdrol op. Bij 4-4, alleen Ronaldo had knullig vanaf elf meter gemist, was het de beurt aan de aanvoerder van Chelsea. Terry mikte met een hard schot een meter boven de grond in de uiterste hoek, totdat zijn standbeen weggleed en de bal de doelpaal trof.
Ik wil niets afdoen aan de winst voor Manchester United maar dit was een finale van de Champions League onwaardig en dan is de arbitrage nog buiten beschouwing gebleven. Met welke beweegreden heeft de U.E.F.A. besloten om zo'n voetbalspektakel op een slechte grasmat in de nachtelijke uren van een koud en afgelegen Moskou te organiseren. Naar verluidt wonen er in deze metropool 850.000 miljonairs en de Russische geldschieter van Chelsea zit helemaal goed in de slappe was maar daar zal men toch niet voor zijn gezwicht?

Toppunt van .....

Jochem Myer met "De rust zelve" was voor ons de afsluitende voorstelling van dit theaterseizoen. De titel van zijn optreden strookte totaal niet of juist wel met deze beweeglijke cabaretier met rappe tong maar doordachte, komische uitingen. Hij beweerde namelijk dat zijn vriendin ontzettend druk was, waarmee nogmaals is aangetoond dat alles relatief is. Pal voor aanvang waren wij in de zaal aanwezig en dat bleek later wel zo prettig te zijn want een aantal laatkomers werden door hem met een enorm waterpistool nat gespoten. Na drie kwartier was hij en het publiek aan pauze toe om tegen het vervolg van de stormvloed van sketches en liedjes weer opgewassen te zijn.
De nieuwe theatergids is al weer uit en zeker als je voor Herman Finkers en Tineke Schouten kaartjes wilt, moet je er vroeg bij zijn. Wij hebben onze reserveringen ingeleverd en zullen moeten afwachten of alles wordt toegekend. Het is lange termijn planning want de voorlopig laatst gedateerde voorstelling is op 18 april 2009. Een tikkeltje gewaagd in mijn situatie maar het kan niet anders en er is altijd wel iemand bereid om in mijn plaats mee te gaan. Tegenwoordig beleef ik alles heel intens en kan ik huilen van blijdschap omdat ik nog iets mag meemaken. Als ik mijn volgende verjaardag, vrijdag de dertiende, haal en overleef dan ga ik vast nog een heel eind komen. In de loop der jaren ben ik mij bewuster geworden dat meer dan hoe lang je leeft, telt dat je hebt geleefd. Alhoewel ik geen uitgesproken liefhebber van tegelspreuken ben, is "Leef nu, het is later dan je denkt" geen slechte raadgever.

Knockout

Na de persoonlijke verzorging, het fietsen op de motomed, een bezoek van de ergotherapeute en Kersten revalidatietechniek, een sanitaire stop en het doorbewegen op bed door de fysiotherapeute, was de ochtend om en mijn energie op. Toen ik eenmaal op bed lag, maakte de vermoeidheid zich helemaal meester van mij. Ik had geen fut meer om de transfer naar de rolstoel te maken en besloot om te blijven liggen. Omdat de warme maaltijd ook weer inspanning zou betekenen en bovendien het menu niet zo aanlokkelijk was, koos ik voor sonde-voeding. Zodoende kon ik vier uur lang al rustend mijn maag vullen, gemak dient de mens zullen we maar zeggen. Een aantal handelingen in een kort tijdsbestek, is al snel een te druk programma waardoor ik ben uitgeteld. Het is voor een gezond persoon waarschijnlijk moeilijk voor te stellen maar normale dagelijkse dingen zijn voor mij afmattende bezigheden. Gaan staan en zitten, een paar pasjes zetten, mijn armen verleggen, praten, eten en drinken zijn zaken waar ik energiebewust mee moet omgaan.
Vroeger kon ik heel diep gaan met klussen en sporten alvorens er van enige uitputting sprake was. Met dubbele gevoelens denk ik terug aan grote projecten als de badkamer, de keuken en de zolder. Klauteren als een aap over de steigers tijdens het uitkappen van alle voegen van de gevels. Tijgeren in de kruipruimte om leidingen door te trekken en de afvoer te repareren. Sportbeoefening is altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest en daarbij ging het er minstens zo fanatiek aan toe. Voetbal, tafeltennis, volleybal, zaalvoetbal, duiken en tennis heb ik met veel plezier in clubverband beoefend. Dat was toen en nu probeer ik, ondanks afnemende spiermassa en -kracht, zo actief mogelijk mee te blijven doen. Iedere dag klaar ik een megaklus en bedrijf ik topsport alsof mijn leven er van afhangt.

Gigagaaf

Eerste Pinksterdag stond The Dark Side Of The Moon concert van Roger Waters in Megaland op onze agenda. De taxi was een half uur te laat, de chauffeur wist de weg niet, we kwamen in een file terecht en de rolstoel schoot los maar dankzij ruime boeking waren wij toch tijdig in Landgraaf. Er was een aparte ingang voor rolstoelers maar helaas ontbrak een verwijzing naar de rolstoeltribune, dat ons goed zicht bood op het imposante podium. Over de hele breedte van de voormalige draf- en renbaan was een gigantisch bouwwerk met o.a. drie grote videoschermen verrezen. Boven het publiek hing een prisma, zoals afgebeeld op de lp-hoes en het cd-doosje van TDSOTM, waar rook en laserstralen in allerlei kleuren uit kwamen. Behalve op het podium waren ook rond het veld geluidsboxen opgesteld zodat met surround geluid een ruimtelijk effect werd gerealiseerd. Een groot varken, waarschijnlijk gevuld met helium, werd boven de mensenmassa rondgeleid en mocht tenslotte het vrije luchtruim verkennen.
Rond kwart over acht begon het eerste gedeelte van het concert met nummers van o.a. Wish You Were Here, Ummagumma en ook nieuw werk. Na een korte pauze, toen de duisternis was gevallen, werd The Dark Side Of The Moon helemaal ten gehore gebracht. Als toegift speelde de achtmans formatie begeleid door drie zangeressen nog enkele tracks van The Wall. Mister Pink Floyd, zonder Gilmour, Mason en Wright tekort te willen doen, heeft bewezen op 65-jarige leeftijd nog niet uitgeblust te zijn. Tegen elf uur hielden Roger Waters en de zijnen het voor gezien en verlieten 20.000 enthousiaste symfonische rockliefhebbers het pinkpopterrein. De weg voor de hoofdingang was voor alle verkeer afgezet zodat we elders moesten worden opgehaald. De taxi leverde ons, na enig oponthoud vanwege de enorme drukte, ongeveer een uur na middernacht in Geleen af zodat wij weer een ervaring rijker op een oor konden gaan liggen. De podiumbouwers en technici was echter geen nachtrust gegund omdat de volgende dag Pinkpop Classic op hetzelfde terrein op het programma stond.

Perfect day

Het bestaat nog! Zo'n dag dat alles op rolletjes loopt, beetje cynisch maar waar. Zaterdag 10 mei was er zo een, waarop alles gesmeerd en naar wens verliep. Na een goede nachtrust, samen wakker worden gevolgd door een persoonlijke verzorging, waar niets op aan te merken valt. Een schaaltje yoghurt met aardbeien als ontbijt en later in de ochtend op het terras een stuk vlaai met die zomerkoninkjes. Stipt om half een arriveert de taxi, die rechtstreeks naar Heerlen rijdt zodat wij op ons gemak koffie kunnen drinken. Ciske de Rat de musical, Karin's verjaardagscadeau, is boven mijn verwachting geweldig. Twee verhalen, over de jeugdige en de volwassen Cis Vrijmoed, wisselen elkaar af en zijn prima te volgen. Hard Amsterdamse zangstemmen, mooie decors en kleding ondersteunen de gedeeltelijke levensgeschiedenis van deze vrijgevochten jongeman. Drie uur later hebben wij wat door de binnenstad geslenterd en heerlijk gegeten bij een Italiaans restaurant. Lasagne is een ideaal gerecht voor mij want ik vind het lekker en het blijft langer warm. Vanaf een terras hebben we onder het genot van een pint gewacht totdat de taxi ons weer zonder omwegen naar Geleen heeft vervoerd. Lou Reed zingt in zijn lied over andere geneugten des levens maar de strekking is hetzelfde, een perfekte dag.

Heet he

Het belang van de ozonlaag en de consequenties van het gat daarin, ondervinden we nu een hogedrukgebied in onze regio de zon vrij spel geeft. Was het vroeger met 25 graden aangenaam vertoeven in ons landje, nu is de kracht van de stralende planeet duidelijk toegenomen. Zonnebaden kan met recht bakken worden genoemd want zeker zonder voldoende bescherming is een verbrande huid zo opgelopen. Allerlei vormen van huidkanker komen meer voor de laatste jaren als gevolg van de schadelijke UV-straling. Er wordt volop gewaarschuwd voor de gevaren van veelvuldig en langdurig zonnen maar velen laten zich daar niet van weerhouden. Een bruine teint wordt geassociëerd met gezondheid en welvaart en weegt bij fanatieke zonaanbidders zwaarder dan de mogelijk kwalijke gevolgen op termijn.

Zorgelijk

EenVandaag heeft twee opeenvolgende avonden de mistoestanden in zorgcentra aan de kaak gesteld. In Rondom Tien hebben mensen uit alle lagen van de zorg, betrokken familieleden en politici met elkaar gediscussiëerd over dezelfde problematiek. Eerste Pinksterdag heeft Zembla een reportage over dit thema uitgezonden, kortom het is een hot item bij de actualiteitenprogramma's. Naast familieleden van bewoners, die daar doorgaans zelf niet toe in staat zijn, klagen ook de zorgmedewerkers in meerdere mate. Onderbezetting en dientengevolge te hoge werkdruk, onvoldoende tijd en aandacht voor de bewoners zijn feiten, die al langer bekend zijn maar helaas algemeen geaccepteerd worden. Het is niet anders en we zullen er aan moeten wennen maar dat doet het natuurlijk nooit.
Uit onderzoek blijkt dat een cliënt gemiddeld vier uur zorg per week tekortkomt, tijd die opgaat aan zaken als rapporteren, protocoleren en vergaderen. Steeds meer handelingen worden gelimiteerd of geschrapt vanwege tijdgebrek en bezuiniging. Er moeten vaker en meer keuzes worden gemaakt en prioriteiten worden gesteld. Eenmaal per week douchen of baden en maximaal drie keer daags incontinentiemateriaal verschonen, is meer regel dan uitzondering. Cliënten krijgen smetvlekken doordat zij te lang in hun urine en faeces hebben gezeten of gelegen en huidplooien niet goed worden gewassen en gedroogd. Er worden gehoorcoaches aangesteld om gehoorapparaten schoon te maken en op een goede werking te controleren. Net als brillen en kunstgebitten worden zij makkelijk vergeten of slecht onderhouden. Overbodige medicatie en onnodig hoge doseringen om de bewoners rustig te houden. Het vastbinden of anderszins fixeren van cliënten omdat er geen toezicht kan worden gehouden en zo zijn er nog veel en meer schrijnende, mensonterende voorbeelden.
Er is een groot verloop onder het verzorgend personeel en het nieuwe aanbod valt zwaar tegen. Medewerkers haken af omdat het werkklimaat hen niet aanstaat en proberen elders hun heil te zoeken. Degene die de zorg naar "oude" inzichten uitvoert, wordt door de collega's teruggefloten. Hoger- en middenkader van de organisaties hebben een enorme groei doorgemaakt. Allerlei functies, zoals staf- en beleidsmedewerkers, zijn gecreëerd om het uitgebreide management te ondersteunen bij de aansturing van de werkvloer. De daadwerkelijke arbeid moet worden verricht binnen opgelegde budgetten met beperkte middelen en mankracht. Meer handen aan het bed en minder bureaucratie kunnen bijdragen aan een betere zorg en zou al jaren het motto moeten zijn maar geld speelt een belangrijke rol. De vergoeding voor een ziekenhuisbed is vijf maal hoger dan die voor een verpleeghuisbed en € 180 blijkt ontoereikend te zijn om goede zorg te kunnen verlenen.
In 2004 heeft de inspectie voor de gezondheidszorg de situatie bekeken en geconcludeerd dat er veel moet verbeteren en voor een aantal zorgcentra op zeer korte termijn. Onlangs heeft de inspectie een rapport uitgebracht waarin men stelt dat we op de goede weg zijn maar in een veel te laag tempo. Ab Klink, die ministeriële verantwoordelijkheid draagt, spreekt bij Het Elfde Uur zijn bezorgdheid uit over de toekomst van de gezondheidszorg en gaat voorbij aan de status quo alsof er nu niets aan de hand is. Net als in het onderwijs zal extra geld nodig zijn om het werken in de zorg aantrekkelijker te maken, zeker als nog 500.000 verzorgenden aan de slag moeten om de vergrijzing het hoofd te bieden. Door hogere salariëring, meer hogeropgeleid personeel en betere werkomstandigheden kan ook de kwaliteit van de zorg op peil worden gebracht.

Zo vader zo zoon

Er is een bewoner van het zorgcentrum St. Odilia, die het wereldkampioenschap snooker op de voet volgt. Het spel met de tweeëntwintig biljartballen in acht verschillende kleuren, is blijkbaar verslavend. Inmiddels heeft Ronnie O'Sullivan zich met 17-6 ten koste van Stephen Hendry voor de finale geplaatst. Na een achterstand van 1-4, wist hij twaalf frames op rij te winnen waaronder een aantal met century breaks. De andere finalist, Alister Carter versloeg Joe Perry met 17-15, zal een zware dobber krijgen aan een O'Sullivan in deze vorm, die zijn derde wereldtitel kan behalen. Carter staat voor de eerste keer in een WK finale, die maximaal 35 frames zal duren. Beide heren, die trainingsmaatjes van elkaar zijn, hebben een one four seven op hun naam staan. De financiële beloning daarvoor wordt gelijkelijk verdeeld maar voor het prijzengeld, het bereiken van de finale en het behalen van de titel, geldt een verhouding van 1:2. Doordat Carter te weinig tegenstand kon bieden, viel de finale enigszins tegen en won O'Sullivan zoals verwacht vrij eenvoudig met 18-8 en in totaal zo'n slordige € 420.000.
Mijn vader en ik schelen ruim veertig jaar maar wij hebben nagenoeg hetzelfde dagritme. Vroeg opstaan, rond half een de warme maaltijd, naar behoefte een middagdutje en rond middernacht naar bed. Tussendoor muziek luisteren, tv kijken en frisse lucht scheppen. Senior drinkt 's avonds graag een glaasje wijn met bevriende bewoners. Junior houdt zich bezig met het opstellen van teksten en heeft regelmatig een uitje. Qua mobiliteit, afhankelijkheid en bespraaktheid heb ik een grote achterstand opgelopen. Mijn vader komt met een rollator goed uit de voeten, kan zich behoorlijk zelfstandig redden en als hij op de praatstoel zit dan wil je graag luisteren. Ik ben rolstoelafhankelijk, hulpbehoevend voor persoonlijke verzorging, toiletbezoek, voeding en meer en voor communicatie op de spraakcomputer aangewezen. Deze vergelijking maak ik beslist niet uit afgunst, integendeel ik ben blij dat mijn vader zo van zijn verdiende oude dag kan genieten. Ik denk dat wij allebei berusten in onze situatie; hij gezien zijn hoge leeftijd en ik vanwege het noodlot dat mij heeft getroffen. Nu het buitenleven door het mooie weer op gang komt, mis ik de vrijheid om te gaan en staan waar en wanneer ik maar wil. Wandelen, fietsen of met de auto er op uit gaan en een goed gesprek voeren zoals weleer, een vervlogen tijd die nooit meer terugkeert.

Snooker

Er is een bewoner van het zorgcentrum De Baenje, die zijn televisie veelvuldig op Eurosport heeft afgestemd. Het scherm is vaak overwegend groen getint want van alle sport is bij deze hoogbejaarde man snooker overtuigend favoriet. Momenteel wordt in Sheffield gestreden om het wereldkampioenschap snooker dus komt hij zeventien dagen lang goed aan zijn trekken. Lekker ontspannen zittend in zijn fauteuil kan mijn vader uren genieten van het vertoonde spel en de rust als zo af en toe zijn oogleden te zwaar worden. De rustgevende kleur van het biljartlaken, het slaapverwekkende commentaar, het tegenvallende spelniveau of welke andere oorzaak ook, op zijn leeftijd is een middagdutje altijd gerechtvaardigd. Bovendien is hij dan weer goed opgeladen voor de avondsessie want voor snooker moet alles wijken, ook het samenzijn en wijn drinken met medebewoners. Zijn interesse voor biljarten is niet vreemd aangezien mijn vader ook heel behoorlijk met keu en ballen kan omgaan, m.n. driebanden.
De gigantische afmetingen van een snookertafel en de benodigde speelruimte, vereisen een oppervlakte die niet overal beschikbaar is. In cafe's of speelzalen plaatst men liever twee gewone biljarttafels dan een snookertafel, waar een doorsnee woonkamer te klein voor is. Het WK snooker is voornamelijk een Britse aangelegenheid maar ook steeds meer Chinese spelers zijn van de partij. Naarmate de populariteit van deze sport in dat dichtbevolkte Aziatisch land groeit, zal de concurrentie ongetwijfeld ook verder toenemen. Liang Wenbo is, met 13-12 weliswaar op het nippertje, de enig overgebleven Chinees bij de laatste acht. In die kwartfinale stuit hij op Ronnie O'Sullivan, die als eerste het maximum aantal punten behaalde maar de beloning van € 186.000 moet delen met andere geslaagde ultieme breaks. In het vakjargon wordt dat een one four seven genoemd, d.w.z. 147 punten in een beurt scoren door alle vijftien rode ballen met zwart plus alle zes gekleurde ballen te potten. De titelverdediger, de Schot John Higgins, heeft het moeten afleggen tegen Ryan Day dus er komt in ieder geval een nieuwe wereldkampioen. In 2007 heeft Eurosport 144 uren snooker uitgezonden en daarmee 57 miljoen kijkers aan de buis gekluisterd. Sinds de uitvinding van de kleurentelevisie in 1969, zitten de kijkcijfers in de lift en die stijgende lijn lijkt zich alleen maar door te zetten.

Back to the 70`s

Radio 2, mijn favoriete radiozender, heeft de afgelopen week aandacht geschonken aan de legendarische jaren zeventig. De popartiesten en -groepen uit die periode hebben aanzienlijk bijgedragen aan de populariteit van dit veelomvattende muziekgenre. Als ik namen ga noemen dan wordt het een oneindige lijst met een groot risico mensen over te slaan dus dat is onbegonnen werk. De luisteraars van Radio 2 hebben de Seventies Top 100 samengesteld, een goede en eerlijke afspiegeling van een fascinerend decennium. Muziek, die ruim dertig jaar later, door een breed publiek nog steeds of opnieuw wordt gewaardeerd. Het feit dat niet alleen mijn generatie maar ook jongeren deze muziek liefhebben, toont de onvergankelijkheid daarvan aan. Hoe diepgeworteld melodieën en teksten zijn opgeslagen, blijkt uit het intro-spel als men na enkele klanken de titel van het muzieknummer al weet. Ik zat in de middelbare school leeftijd toen muziek echt een belangrijke rol in mijn leven begon te vervullen. Via radio, tv en popbladen, zoals de Daverende Top 30, AVRO's TopPop en Popfoto, hield ik mij goed op de hoogte van de laatste ontwikkelingen. Muziek werd uitgebracht op zwarte vinyl schijven in kunstzinnige hoezen, ter grootte van een trottoirtegel. De geluidsband was het opslagmedium om met een tape- of cassettedeck, zo ruisarm mogelijk, opnamen te maken; kopieën van eigen of andermans lp's en nieuwkomers op de hitlijst van Hilversum 3. Veel fans hebben dezelfde muziek later ook op cd en dvd aangeschaft behalve de verstokte platendraaiers, die de voorkeur geven aan het warme geluid incl. kraken en tikken boven de digitale versies. Hoe de muziek ook ten gehore wordt gebracht, de herkenning is er ogenblikkelijk en mooie herinneringen uit die tijd worden moeiteloos opgeroepen.

Het dorp

Aan mijn geboorteplaats, waar ik de eerste acht levensjaren heb doorgebracht, dank ik vele mooie herinneringen. Wij woonden in een ruim vrijstaand huis met een grote tuin in de Molenstraat 122 te Kanne, net over de grens bij Maastricht. Het pand was helemaal onderkelderd maar ik durfde nooit verder dan het eerste vertrek, waar de rekken vol met groente en fruit gevulde weckglazen stonden. Alleen de woonkamer en keuken waren behaaglijk warm door op hout en kolen gestookte kachels want centrale verwarming stond nog in de kinderschoenen. Een luxe badkamer was er niet dus baden deden wij in de grote leefkeuken, na elkaar in een zinken teil. Het toilet, een plank met een gat boven een beerput, bevond zich in een hok achter de stal en voor de moestuin. In de winter kropen mijn zussen en ik samen in een groot bed en op de overloop stond een emmer voor de sanitaire nood. De zolder, bereikbaar via een vaste krakende trap, was ons speeldomein maar buiten was veel meer te beleven.
Vanuit de keuken kon je een stenen trap afdalen naar de enorme tuin, die uit drie gedeelten bestond. Eerst de siertuin met veel grind, vervolgens de moestuin en achteraan de fruitbomen en -struiken. De inhoud van de beerput werd, m.b.v. een komvormige schep met lange steel, als mest over het land verdeeld. Het verhaal gaat dat ik vanuit de kinderwagen tussen de rode kool ben beland, vandaar dat dit mijn lievelingsgroente is geworden. Op het achterste deel, ons eigen stukje fruitbos, waren wij veel te vinden.
Aan de overzijde van de straat stonden huizen, een winkel en de gendarmerie, die allemaal hebben moeten wijken voor de verbreding van het Albertkanaal. Op dat Belgisch politiebureau speelde ik wel eens met een vriendje, erg spannend als de cellen bezet waren. Je kon een rondje lopen vanaf de bunker aan het kanaal, achterlangs de bebouwing en bij de molen weer terug. De opluchting was groot, als ik het woest stromende water en het schoepenrad van de molen was gepasseerd maar desondanks bleef het lokken. Mijn oudste zus heeft het gepresteerd om over een hoge boog van de kanaalbrug te lopen. Onze ouders zagen dit waagstuk op afstand met angst in de ogen aan want zij durfden niet te roepen omdat hun dochter dan bang en ongeconcentreerd zou kunnen worden.
De Molenstraat was een rustige straat doordat de hoger aangelegde doorgaande weg Maastricht - Tongeren in een bocht om ons heen liep. Een ideale speelstraat met alleen bestemmingsverkeer en doordat het aan beide kanten bergafwaarts liep. Op de fiets konden wij vanaf de kanaalbrug, de langste en steilste helling, makkelijk de gendarmerie aan de andere kant van de straat halen. Als er voldoende sneeuw lag dan lukte dat ook op de slee, wij vervloekten de mensen die de inhoud van de asla op de helling uitstrooiden. Mijn twee oudere zussen lieten mij zelfs in de kinderwagen naar beneden rollen. Aan de andere kant van de doorgaande weg waren heuvels, waar wij vanaf rolden, zwaaiden en schreeuwden naar onze moeder, die ons vanuit de tuin kon zien en horen. Daar waren ook grotten maar verder dan het daglicht reikte, durfden wij niet te gaan.
Wij moesten een eindje lopen naar de school aan de overkant van het kanaal. Vlak voor school stroomde de Jeker onder de weg door en bij de stenen brug was mijn rode schooltasje in het water gevallen. Wij zijn toen harder dan de stroming naar het volgende bruggetje gerend, waar we met een lange tak door het hengsel te steken mijn schooltasje uit de beek konden vissen. Op mijn kamer hangt een aquarel van de bewuste brug over de Jeker met de kerk op de achtergrond. Vanaf het schoolplein marcheerden de kinderen op de Radetzky mars klassikaal naar binnen. De meester of juf had een dubbele klas in een groot vertrek met in het midden een kachel, waar we 's winters het schoeisel te drogen zetten.
Mijn vader werkte op Chateau Neercanne, waar wij ook wel eens vertoefden in de mergelgrotten waar de wijn lag opgeslagen en in de potterie. De op- en afrit van het kasteel lag op Nederlands grondgebied dus moest hij altijd voorbij de douanepost. Op een avond was mijn vader met zijn blauwe Ford Anglia bij de grensovergang gestopt om een brief te posten. Voor dat korte ogenblik had hij het portier van zijn auto, met de vlakke achterruit en vleugels, open laten staan. Toen hij weer instapte, zat hij niet meer alleen in de auto want op de passagiersplaats zat een grote bruine boxer, die vastbesloten was om mee naar huis te gaan. Wij waren blij verrast met deze nieuwe huisgenoot maar we mochten en konden niet nog een hond erbij hebben.
Ik was bedroefd toen wij uit Kanne vertrokken en verhuisden naar Stein, waar ik mijn leuke jeugd heb voortgezet. Alhoewel ik er een aantal keren ben teruggekeerd, weet ik niet hoe het er momenteel uitziet. Vandaar dat deze blog, die nog veel langer had kunnen zijn, volledig in de verleden tijd is geschreven. Als ik het lied "Het dorp", gecomponeerd door Jean Ferrat, vertaald door Friso Wiegersma en vertolkt door Wim Sonneveld, hoor dan word ik telkens aan Kanne herinnerd.

Wikken en wegen

De simplistische benadering om te kijken naar wat je wel kunt en niet naar wat je weer hebt moeten inleveren, werkt niet. Het een maakt het ander niet goed en je kunt moeilijk iets vergeten waar je dagelijks mee wordt geconfronteerd. Ik ben geen doemdenker, integendeel ik heb altijd geprobeerd om zo positief mogelijk te blijven. Bij de geringste tegenslag, de moed verliezen dat past niet bij mij maar soms valt het echter niet mee om een lichtpuntje te blijven zien. Als ik alles op een rijtje zet dan kan ik makkelijk en snel in een negatieve spiraal terechtkomen. Gewoon niet doen, is te kort door de bocht want ik wil mijn ogen niet sluiten voor de werkelijkheid, ook al is die hard. De achteruitgang gaat geleidelijk maar gestaag waardoor ik kan "wennen" aan een verslechtering totdat ik inzie dat iets niet langer (verantwoord) gaat. Op een gegeven moment sta ik dan open voor een hulpmiddel, alternatief of accepteer dat iets tot de verleden tijd behoort.
A.L.S. wordt wel eens vergeleken met een sluipmoordenaar en niet onterecht kan ik inmiddels beamen. In de afgelopen vijf jaar zijn over mijn hele lichaam sporen achtergelaten maar ik heb van kortbij meegemaakt dat deze aandoening veel sneller en harder kan toeslaan. Nadat zij zich op de regionale bijeenkomst van de V.S.N. hadden voorgesteld, zijn drie dames ongeveer een jaar na de diagnose overleden. Alhoewel je in mijn geval van een gematigd progressief verloop zou kunnen spreken, is de door deze ziekte aangerichte schade aan lichaamsfuncties op allerlei fronten merkbaar. De spasticiteit in mijn benen, de afname van spiermassa en -functies in mijn armen, de verminderde longcapaciteit en de kauw- en slikproblemen alsmede de verslechterde spraak t.g.v. de aangetaste tong. Nogmaals ik hol niet achteruit maar wat geleidelijk uitvalt is wel definitief ingeleverd.
Het eten en drinken vraagt een steeds grotere geestelijke en lichamelijke inspanning, energie en tijd die ik ook in andere bezigheden kan steken. Het verslikkingsgevaar met eventueel longproblemen moet worden ingetoomd en daarnaast wordt de menukeuze dermate beperkt dat je zaken tegen elkaar gaat afwegen. De verpleeghuisarts had mij al eerder ter overweging gegeven om op sonde-voeding over te stappen. Wij hebben besloten om 's nachts te starten met een kwart van de totale hoeveelheid zodat ik overdag alle bewegingsvrijheid behoud. Zodoende kan ik aan de maaltijden blijven deelnemen maar minder nuttigen of er een overslaan.
Samen met de fa. Kersten en de ergotherapie heb ik een andere rolstoelbediening besproken. Ik heb al eerder geschreven dat de huidige bediening steeds meer problemen geeft. Om mijn hand op de stuurknuppel te leggen moet ik al een berg werk verzetten maar ook naar rechts of achteruit rijden valt zwaar. Er komt naast de hand- ook kinbesturing op de elro zodat ik alle gelegenheid krijg om mij de nieuwe bediening eigen te maken. De elro is destijds aangevraagd met middenbesturing maar het bedienen van de mini-joystick was voor mij een vermoeiende aangelegenheid. Het strekken van de vingers en er ook nog naar alle richtingen kracht mee uitoefenen, was een te grote opgave. De onderdelen voor de midden- en kinbesturing komen ver overeen alleen de beugel, waar de kin in rust en die kan wegdraaien, moet nog worden aangevraagd.

Domper

Eindelijk was het dan zo ver, de sms-kaart en de kabel voor de Gewa zouden worden geleverd en geïnstalleerd. Een maand na de goedkeuring van beide aanvragen hebben wij geïnformeerd bij RDG Kompagne hoe het er voor stond. Nog twee weken later, woensdag 2 april, werd door twee medewerkers van de bovengenoemde firma een datum geprikt waarop zij beiden konden. Ik heb naar die dag toegeleefd en mij verheugd op het bedieningsgemak van de mobiele telefoon en de afstandsbediening.
Er zou een update van de Viking communicator software worden uitgevoerd maar zij hadden alleen de Engelstalige versie bij zich. Met veel moeite, zelfs bellen naar Noorwegen, werd uiteindelijk het juiste bestand gedownload. Na het updaten is een probleem opgelost maar ook een ander voor in de plaats gekomen. Een foutmelding, waarna het systeem door iemand moet worden herstart, krijg ik nog steeds. Het installeren van Gewa software ging vlekkeloos en de afstandsbediening werkt naar tevredenheid. De functies van de dvd speler zijn ingelezen zodat ik die ook kan bedienen. De Globetrotter sms-kaart is door RDG Kompagne getest en werkt goed met de MiniMerc spraakcomputer, alleen de benodigde software is veeleisend. De headmouse, Gewa en sms-kaart, samen via een usb-hub op een usb-poort aangesloten, werkt niet maar dat was blijkbaar onbekend bij de heren. Een usb-hub, die rechtstreeks door de accu van de rolstoel wordt gevoed, zou de oplossing zijn.
Het resultaat aan het eind van een lange middag was ronduit teleurstellend. De aanvraag van de sms-kaart dateert van 18 januari en nu bijna drie maanden later, kan ik nog steeds niet smssen. Alhoewel algemeen bekend, is het toch telkens weer bedroevend te ervaren dat instanties en bedrijven het niet zo nauw nemen met snel en goed werk leveren.

Zon, zee en zand

De schuimende golfslag van de opkomende vloed slaat met hoorbaar geweld tegen het strand en de krijsende meeuwen zeilen moeiteloos door het luchtruim. Deze natuurgeluiden zijn vertrouwd en onlosmakelijk met de zee verbonden, waar de schreeuwende strandgangers en harde muziek alleen maar afbreuk aan doen. Op een topdag wordt om ieder stukje strand gestreden en duidelijk gemarkeerd door windschermen strandlakens of anderszins. Eenmaal op jouw territorium genietend van de koesterende zonnestralen, is elk treffend zandkorreltje of waterdruppeltje er een te veel en bijzonder irritant. Passanten worden geacht nauwlettend rekening te houden met jouw aanwezigheid en ook al betreft het een spelend kind dan nog is het onvergeeflijk. De verzengende zonnehitte, versterkt door het warmteabsorberende zand, laat de lichaamstemperatuur tot een koortsachtige waarde oplopen.
Voor de woeste branding opspringende badgasten, vinden afkoeling in het zilte zeewater dat een olieachtige laag op hun lijven achterlaat. Zodra het strand wordt betreden, is het afgelopen met de zandvrije status van de natte glanzende lichamen. Even onder de douche is lekker verfrissend maar helaas overheerst dit verkwikkende gevoel slechts tijdelijk. Voordat jouw stek is bereikt, zijn voeten en onderbenen weer met zand bekleed en berustend wordt besloten om gestrekt te gaan zonnen. Na opdroging laat het zeezout een witte tekening op de gebruinde of verbrande huid achter, die na het insmeren met een sunblocker weer wordt gewist. Dit ritueel van opwarmen en afkoelen, kan veelvuldig worden herhaald tot de zonsondergang er definitief een eind aan maakt.
Terwijl het omkleden in een vloek en een zucht kan geschieden, wordt er vaak een heuse ceremonie van gemaakt waardoor het juist ongewenst of niet de aandacht trekt. Onvermijdelijk komt het moment dat alles moet worden ingepakt en liefst zonder een aanzienlijk deel van het strand mee naar huis te nemen. De nagloeiende warmte van de zon, het plakkerige zout van de zee en het overal doordringende zand zijn echter elementen, die zich niet zomaar laten afschudden.

Kort bericht dienst

Short message service klinkt toch beter en is ooit geïntroduceerd door een industrieel om zijn werknemers met elkaar te laten communiceren. Deze man kon niet vermoeden dat dit zou uitgroeien tot een razend populair communicatiemiddel. In tegenstelling tot de meeste telefoongesprekken, is een sms direct en zakelijk. De verzender krijgt geen bezettoon of voicemail te horen maar kan een bericht ogenblikkelijk versturen. De ontvanger kan een sms lezen en eventueel beantwoorden wanneer het hem of haar uitkomt. Een bericht waarin kort en bondig een boodschap wordt verwoord, zegt vaak meer dan een lang gesprek met een hoop ballast. Een ander groot voordeel van sms is dat het in alle rust kan worden opgesteld of gelezen en er wordt over het algemeen discreet mee omgegaan. Sommigen voeren een telefoongesprek met een stemvolume alsof zij de afstand naar de ontvanger moeten overbruggen waardoor iedereen ongevraagd deelgenoot is. Ik wil geen pleidooi voor de sms houden, alhoewel er zeker pluspunten aan zitten, maar bellen is voor mij geen optie meer. Het abonnement van mijn mobiele telefoon heb ik daarom op de grootste voordeelbundel voor sms laten zetten.

Gefopt

Op 1 april worden velen in de maling genomen tot groot vermaak van anderen. Ik ben niet zo'n voorstander van mensen voor de gek houden, ik bedoel, om mij tot een fopdag te beperken. Jaren geleden hebben wij, het gezin was nog bijeen, ons grandioos in de luren laten leggen. Vrienden gingen eind maart voor een korte vakantie van huis en huurden nog niet zo lang een decoder, voor de ontvangst van speelfilms. Zij stelden voor om het apparaat bij ons te installeren zodat wij tijdens hun afwezigheid dit eens konden uitproberen. Enthousiast zijn wij daar op ingegaan maar hebben er nauwelijks gebruik van gemaakt. Na verloop van tijd werden wij gebeld door de verhuurder omdat zij hadden getraceerd dat de decoder op een ander adres was geplaatst. Er zou ons een boete worden opgelegd vanwege het oneigenlijk gebruik maken van hun apparatuur. Onze uitleg, dat wij de decoder van vrienden in bruikleen hadden en het verweer, dat het toch geen verschil maakt op welke locatie deze staat als er maar voor wordt betaald, werd van tafel geveegd. De andere kant van de telefoonlijn bleef onverbiddelijk want wij wisten heel goed dat we fout waren. Toen wij met een kater nog zaten na te praten, kwamen onze vrienden op bezoek. Zij hebben zich eerst het hele relaas aangehoord alvorens te bekennen dat zowel de telefonist als zij in het complot zaten om ons er in te luizen.

Tekstfreak

Ik heb nooit een hekel gehad aan het opstellen van teksten maar dat het mijn voornaamste bezigheid zou worden, heb ik niet voorzien. Het vrijwilligerswerk, als secretaris van L.T.V. Stein, heb ik vier jaar lang met veel plezier gedaan. Het notuleren van vergaderingen en het uitwerken tot een concreet en makkelijk leesbaar verslag, lagen mij wel. Iemand, die nog tot alles in staat is, zal vanwege tijdgebrek moeten kiezen uit een scala van vrijetijdsbestedingen. Als uitoefening van je hobby's niet meer mogelijk is dan val je noodgedwongen terug op basalere bezigheden. Blijkbaar ga je die meer waarderen en ontwikkelen waardoor het steeds leuker wordt om er tijd en energie in te steken.
De afgelopen maanden heb ik zo'n zestig blogs gepubliceerd en veel positieve reacties mogen ontvangen. Sommigen vinden dat er aan mij een schrijver verloren is gegaan en anderen zijn minder lovend door het als aangename leesstof te bestempelen. Met die laatste beoordeling ben ik al dik tevreden en dat is voor mij een stimulans om ermee door te gaan. Natuurlijk is het mooi meegenomen als je van een hobby je broodwinning kunt maken, dat geldt ook voor muziek- en sportbeoefenaars. Wellicht is dat in een volgend leven voor mij weggelegd dus wees alert op een auteur met mijn schrijfstijl.
Zoals uit het blog "Van teen tot top" wel blijkt, beschik ik over een rijke fantasie. Na die vier zwaarmoedige stukjes proza, vond ik de tijd rijp voor wat luchtiger leesvoer. Van zulke sfeerimpressies kunnen jullie er de komende periode meer verwachten. Ik was zeer gevleid dat de kranten de tekst over de theateroproer letterlijk van mijn weblog hadden overgenomen. Misschien lezen de redacties mee en mag ik nog eens iets aanleveren of krijg ik een vaste column aangeboden.